Uzasadnienie
Skarżący H. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Starosty W. z [...] maja 2010 r.
Pismem z 8 listopada 2011 r., a następnie z 2 lutego 2012 r. (k- 75 i 108 akt sądowych) Sąd wezwał adw. P. M. - pełnomocnika skarżącego wyznaczonego w ramach prawa pomocy, o wskazanie czy przed wniesieniem skargi na bezczynność organu skarżący wyczerpał tryb, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż w sprawie jako zażalenie złożone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. należy traktować pismo z 10 października 2011 r.
Zgodnie z zarządzeniem z 5 kwietnia 2012 r. ponownie wezwano pełnomocnika skarżącego do wyjaśnienia czy przed wniesieniem skargi w dniu 25 czerwca 2011 r. na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Starosty W. z dnia [...] maja 2010 r., skarżący wyczerpał tryb, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. Wyjaśniono jednocześnie pełnomocnikowi, że pismo z 10 października 2011 r. z uwagi na złożenie go po wniesieniu skargi nie może stanowić wezwania w trybie art. 37 § 1 K.p.a.
W odpowiedzi na kolejne wezwanie Sądu, pełnomocnik oświadczył, iż nie jest w posiadaniu informacji czy skarżący skierował zażalenie do organu wyższego stopnia w myśl art. 37 § 1 K.p.a. (k- 118 akt sądowych).
W piśmie procesowym z 18 listopada 2011 r. (k-83 akt sądowych) Dyrektor Regionalny Zarządu Gospodarki Wodnej w W. oświadczył, iż żadne pismo H. K. skierowane do organu nie zostało rozpatrzone w trybie art. 37 § 1 K.p.a.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż analiza akt sprawy, zarówno sądowych jak i administracyjnych nie pozwala na uznanie, iż jakiekolwiek pismo skierowane przez stronę skarżącą do organu przed wniesieniem skargi stanowi zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przewidzianym przepisami K.p.a.
Tymczasem zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej w skrócie: P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, w sprawie o bezczynność organu, należy rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a.
Zgodnie z aktualnym brzmieniem powołanego przepisu, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania konieczne jest uprzednie złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o których mowa w art. 37 § 1 K.p.a.
Ustalony w sprawie stan faktyczny wskazuje, iż H. K. nie wyczerpał wskazanego w powyższym przepisie trybu, albowiem wniósł skargę na bezczynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bez wyczerpania przysługującego mu środka zaskarżenia tj. zażalenia.
Powyższe czyni niedopuszczalną skargę do sądu administracyjnego wobec czego podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a.
Wyjaśnić jednocześnie należy, iż z akt sprawy wynika, że odwołanie skarżącego od decyzji Starosty W. z [...] maja 2010 r. zostało rozpoznane decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z [...] kwietnia 2011 r. Sąd nie mógł jednak umorzyć postępowania sądowego wobec wydania decyzji z [...] kwietnia 2011 r., gdyż umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne tj. została wniesiona skutecznie - jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. np. postanowienie Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07 per analogiam).