Uzasadnienie
W dniu 18 września 2012 r. skarżący A. S. złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę wpisu sądowego w wysokości 100 zł oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca wskazał, że jest osobą bezrobotną, nie otrzymuje żadnej pomocy finansowej, nie posiada ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego. Skarżący nie ma możliwości zarobkowania, nie uzyskuje również wpływów z innych tytułów, nie posiada także majątku oraz oszczędności. Wnioskodawca oświadczył, iż od 2008 roku pozostaje na utrzymaniu partnerki P. K., z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania skarżącego i jego partnerki jest zasiłek chorobowy P. K. w wysokości 2560 zł netto miesięcznie.
Skarżący wskazał, iż dochody jego partnerki w całości przeznaczane są na comiesięczne wydatki, które wynoszą średnio ok. 2500 zł, tj. ok. 1000 zł – koszty utrzymania (czynsz, media, karta miejska), 700 zł - koszty wyżywienia i środków czystości (10 zł na osobę dziennie), 400 zł - spłata kredytu, 400 zł - koszty opieki medycznej i zakupów lekarstw. Skarżący podkreślił, że choruje na nadciśnienie tętnicze, obok zażywania odpowiednich medykamentów musi utrzymywać specjalną dietę. Te okoliczności w ocenie skarżącego potwierdzają, że nie jest on w stanie pokryć kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Dochody otrzymywane przez jego partnerkę wystarczają jedynie na pokrycie kosztów wpisu sądowego w niniejszej sprawie, co skarżący uczynił w dniu 11 września 2012 r.
Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku oraz dokumentach źródłowych nadesłanych przy piśmie z dnia 31 października 2012 uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Skarżący jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Nie posiada żadnego majątku ani przedmiotów wartościowych. Wnioskodawca utrzymuje się dzięki pomocy jego partnerki- P. K., której jedynym dochodem od kilku miesięcy jest zasiłek chorobowy w wysokości średniej ok. 2.400 zł (w miesiącu sierpniu - 2.566,28 zł, w miesiącu wrześniu - 2.480, 20zł, w miesiącu październiku - 2318,32 zł). Należy jednocześnie mieć na uwadze, że uzyskiwane przez partnerkę skarżącego dochody przeznaczane są nie tylko na pokrycie kosztów utrzymania koniecznego. Znaczna część tych dochodów wydatkowana jest bowiem na wydatki związane z opieką medyczną skarżącego (wizyty lekarskie, pełnopłatne leki, badania specjalistyczne). Wskazane okoliczności potwierdzają, ze skarżący nie jest w stanie poczynić oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego w niniejszej sprawie.
Zestawienie wysokości dochodu, którym osoba prowadząca ze skarżącym wspólne gospodarstwo domowe miesięcznie dysponuje na zaspokojenie potrzeb życiowych z wysokością ponoszonych wydatków na leczenie skarżącego prowadzi do wniosku, że z posiadanych środków pieniężnych skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Należy zatem uznać, iż aktualna sytuacja materialna wnioskodawcy, w szczególności brak dochodów, zły stan zdrowia oraz brak jakiegokolwiek majątku, który mógłby spieniężyć, pozwala na stwierdzenie, że zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.