Uzasadnienie
Z. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie zaniechania wykonywania obowiązków służbowych.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wskazał, iż pismem z dnia 6 lutego 2012 r. Z. S. zwrócił się do niego z wnioskiem o umożliwienie J. T. oraz jej pełnomocnikom złożenia zeznań w gabinecie Komendanta i przedstawienia na tę okoliczność stosownych dokumentów. W odpowiedzi na prośbę skarżącego Naczelnik Wydziału Skarg i Wniosków Biura Kontroli Komendanta Głównego Policji w piśmie z dnia 20 lutego 2012 r. poinformował Z. S., iż z uwagi na napięty harmonogram działań Komendanta spotkanie nie jest możliwe. W piśmie tym pouczono jednocześnie skarżącego, iż wszelkie skargi i wnioski mogą być przez skarżącego kierowane do pełniącego dyżur w Komendzie Głównej Policji oficera Wydziału Skarg i Wniosków Biura Kontroli.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna.
Właściwość rzeczową wojewódzkich sądów administracyjnych wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a.
Z treści art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 - 8 tej ustawy wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg, które dotyczą aktu administracyjnego, wydanego w postępowaniu administracyjnym (decyzje administracyjne – pkt 1, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie - pkt 2) oraz w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym (postanowienia, na które służy zażalenie - pkt 3). Ponadto zaskarżalne są inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - pkt 4, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach- art. 4a, akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - pkt 5, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - pkt 6, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego - pkt 7, bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a wskazanego przepisu - pkt 8.
Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 ustawy P.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność rozszerzają też przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę.
Jak wynika z art. 3 § 2 cyt. ustawy P.p.s.a. zakres przedmiotowy skargi na bezczynność ograniczony jest treścią pkt 1-4a tego przepisu. Inaczej mówiąc skarga na bezczynność dopuszczalna jest tylko w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy P.p.s.a.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Komendanta Głównego Policji polegająca na uchylaniu się przez ten organ od osobistego spotkania się ze skarżącym, działającym w postępowaniu administracyjnym jako pełnomocnik J. T., w celu złożenia zeznań i przedłożenia dokumentów.
Należy podnieść, iż rozpatrzenie przez Komendanta Głównego Policji wniosku skarżącego o osobiste spotkanie w celu złożenia zeznań w sprawie nie należy do spraw, o których mowa w ww. przepisie. Należy także podnieść, że wydane w odpowiedzi na wniosek skarżącego pismo z dnia 20 lutego 2012 r. było jedynie informacją o sposobie załatwienia jego skargi i możliwości złożenia innych dokumentów. Tego rodzaju skarga powoduje wszczęcie samodzielnego, jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego uproszczonego, kończącego się czynnością materialno-techniczną, czyli zawiadomieniem o załatwieniu skargi. (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1998 r., str. 920). Postępowanie wszczęte wskutek złożenia takiej skargi prowadzone jest w trybie przepisów zawartych w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego - pt. "Skargi i wnioski".
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 ustawy P.p.s.a., ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych. Sądy administracyjne nie są wobec tego właściwe również w sprawach dotyczących bezczynności organów w tym przedmiocie.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że skarga na bezczynność wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.