Uzasadnienie
Pismem datowanym 26 września 2006 r. J. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia z dnia 17 lipca 2006 r. odrzucającego skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie nierozpatrzenia skargi z dnia 10 kwietnia 2006 r. Jako podstawę wznowienia wskazał naruszenie przez Sąd przepisów prawa (art. 2, 8, 9, 32, 45 Konstytucji R.P., art. 6, 13 i 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, art. 3 § 2 pkt 8, art. 6 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i art. 10 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 7-10, 24, 35-38, 61, 65, 77, 81, 217-219 Kodeksu postępowania, administracyjnego) wskutek czego skarżący był pozbawiony możliwości działania.
Uzasadniając skargę o wznowienie postępowania wskazał, że Sąd rozpoznał jego skargę na posiedzeniu niejawnym, chociaż art. 10 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że rozpoznawanie spraw odbywa się jawnie. Podniósł również, że Sąd nie pouczył go o skutkach prawnych dokonanych przez skarżącego czynności procesowych oraz o skutkach zaniedbań, czym naruszył art. 6 wyżej wymienionej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej:"P.p.s.a.) w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu postępowanie może być wznowione na wniosek strony. Podstawy wznowienia postępowania wskazują przepisy art. 271-273 powołanej ustawy P.p.s.a.
Ponieść należy, iż stosownie do treści art. 280 § 1 cytowanej wyżej ustawy P.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Wskazać należy, że warunkiem możliwości rozpatrywania zasadności skargi o wznowienie jest spełnienie obu przesłanek wskazanych w art. 280 § 1 ustawy P.p.s.a. Brak jednej z nich powoduje, że rozpatrywanie skargi pod względem merytorycznym jest niemożliwe. W takim przypadku Sąd ma obowiązek odrzucenia skargi.
Badając dopuszczalność skargi Sąd ustala czy zachowane zostały warunki, które umożliwiają rozpatrywanie samej skargi o wznowienie postępowania. Oceny tej Sąd dokonuje na podstawie twierdzeń zawartych w skardze i dlatego przewidziane jest badanie skargi w tym zakresie na posiedzeniu niejawnym.
Z akt sprawy niniejszej wynika, że skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania w terminie przewidzianym art. 277 powołanej ustawy P.p.s.a. Niewątpliwie skarżący sformułował jedną z podstaw wznowienia wynikającą z art. 271 pkt 2) ustawy P.p.s.a., a mianowicie wskazał, że wskutek naruszenia przepisów prawa przez Sąd był pozbawiony możliwości działania.
Jednak w ocenie Sądu skarżący nie wykazał wskazanymi okolicznościami faktycznego istnienia w tej sprawie ustawowej podstawy wznowienia, a więc nie spełnił jednej z przesłanek wymienionych w art. 280 § 1 ustawy P.p.s.a.
Podnieść należy, iż zasadą wynikającą z art. 90 § 1 ustawy P.p.s.a. jest orzekanie na posiedzeniach jawnych. Jednakże ten sam przepis stwarza możliwość rozpoznawania sprawy na posiedzeniu niejawnym w przypadku, gdy zezwala na to przepis szczególny. Takim przepisem szczególnym, który statuuje wyjątek od zasady rozpoznawania spraw na posiedzeniach jawnych i który miał zastosowanie w sprawie objętej skargą o wznowienie postępowania, jest art. 58 § 3 ustawy P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem odrzucenie skargi, w oparciu podstawę określoną w art. 58 § 1 ustawy P.p.s.a, może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W ocenie Sądu również podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 6 ustawy P.p.s.a. jest nieuzasadniony. Z akt sprawy wynika, że Sąd przesyłając na adres skarżącego wydane w sprawie postanowienia informował go o wszelkich uprawnieniach obowiązkach strony postępowania sądowoadministracyjnego. Odnosząc się do kwestii nie pouczenia skarżącego, że winien uzupełnić skargę poprzez wskazanie, że oparł ją o postanowienia art. 3 § 2 pkt 8 ustawy P.p.s.a. a nieuzupełnienie tego braku spowoduje odrzucenie skargi, podnieść należy, iż z treści skargi kierowanej do Sądu Administracyjnego wprost wynikało, że jej przedmiotem jest niezałatwienie przez organ administracji skargi opartej na przepisach Działu VIII k.p.a. Zatem nie mogło być tu mowy o braku formalnym skargi wniesionej do Sądu, który podlegałby uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 ustawy P.p.s.a
Mając powyższe na względzie należało uznać, iż okoliczności wskazane przez skarżącego nie stanowią w rzeczywistości podstawy wznowienia. Zgodnie natomiast ze stanowiskiem orzecznictwa samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-273 ustawy P.p.s.a nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie przepisu art. 280 § 1 ustawy P.p.s.a. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23.10.1999 r. - II UKN 174/99 ogłoszonym w OSN AP 2001 nr 4, poz. 133).
W niniejszej sprawie Sąd stwierdził brak rzeczywistego istnienia ustawowej podstawy wznowienia opartej o przepis art. 271 pkt 2) powołanej ustawy P.p.s.a polegającej na takim naruszeniu przepisów prawa przez Sąd, którego skutkiem było pozbawienie skarżącego możliwości działania. Poniesione przez skarżącego okoliczności w uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania nie wskazują na istnienie tej podstawy wznowienia.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.