Uzasadnienie
W piśmie z dnia 7 lipca 2014 r. M. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie udostępnienia informacji.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie. Wskazał, że przed wniesieniem skargi skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa.
Pismem z dnia 1 września 2014 r. skarżący cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej również ppsa, skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w art. 37 § 1 możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie to służy do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Jeżeli nie ma organu wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności, to stornie przysługuje środek w postaci wezwania organu pozostającego w bezczynności do usunięcia naruszania prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie.
Środki prawne przewidziane w art. 37 § 1 K.p.a. są środkami zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 ppsa, które skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność.
M. Z. skarży do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bezczynność Prezydenta W., zatem warunkiem skutecznego wniesienia przedmiotowej skargi było więc uprzednie wezwanie Prezydenta do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie dopełnił tego obowiązku, co potwierdził organ administracji w odpowiedzi na skargę.
W konsekwencji należało uznać, że M. Z. przed wniesieniem przedmiotowej skargi nie wyczerpał środka zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 ppsa.
Odnosząc się do wniosku skarżącego o cofniecie skargi, należy wskazać, że Sąd nie mógł umorzyć postępowania w związku ze złożonym oświadczeniem gdyż badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji skuteczne cofnięcie skargi może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.