Uzasadnienie
W. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie wydania zaświadczenia o statusie apatrydy.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pod sygn. akt IV SAB/Wa 82/12. Sąd postanowieniem z dnia 24 października 2012 r. odrzucił skargę, ponieważ przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, a w konsekwencji skarga była niedopuszczalna.
W skardze skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. o zwolnienie z kosztów postępowania oraz przyznanie pełnomocnika z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej w skrócie: P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie m. in. tylko od kosztów sądowych (§ 3). Jednakże stosownie do art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2.).
W rozpatrywanej sprawie Sąd przyjmuje za swoje ustalenia poczynione w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wa 82/12, w związku z tym ze względu na niewyczerpanie środków zaskarżenia (tutaj zażalenia) z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) przysługującego skarżącemu na bezczynność organu skarga jest niedopuszczalna. W związku z tym zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi na podstawie art. 247 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Przy orzekaniu na podstawie powołanego przepisu Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych.