Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 września 2014 r. W. P., działający poprzez pełnomocnika r.pr. R. S., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie rozpatrzenia odwołania od pkt I decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.2013r. za [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenie nieważności decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości.
W skardze podniósł, że pismem z dnia 18 grudnia 2013 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju zobowiązał się wydać decyzję sprawie, do dnia 30 kwietnia 2014 roku. W związku z przekroczeniem terminu skarżący pismem z dnia 11 sierpnia 2014 roku wyznaczył Ministrowi dodatkowy termin do dnia 15 września 2014 roku. Do dnia wniesienia skargi odwołanie nie zostało rozpoznane.
Odpowiadając na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym i o umorzenie postępowania. Wskazał, że w sprawie niniejszej została wydana w dniu [...] października 2014 roku decyzja za numerem [...] rozstrzygająca przedmiotową sprawę. Stąd też w ocenie organu postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe.
Wyjaśnił przy tym, że skarżący wystąpił z przedmiotową skargą w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 roku o Nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].04.1983 roku Nr [...] o ustaleniu odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość położoną w G., oznaczoną jako działki nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 33 325 m.kw. oraz stwierdzającej nieważność zmieniającej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 1983 roku o nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – powoływana dalej jako "ppsa", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 2 tej ustawy, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jedna ze stron zgłosi taki wniosek, a pozostałe strony nie zażądają przeprowadzenia rozprawy w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zawarty został w odpowiedzi na skargę, zaś skarżący nie odniósł się do tego wniosku.
Przechodząc do meritum przede wszystkim podnieść należy, że zgodnie z treścią art. 149 § 1 ppsa sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Zaznaczyć w tym miejscu należy, że zgodnie art. 12 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) – dalej "kpa", organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.
Stosownie zaś do treści art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 kpa).
W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa).
Przede wszystkim wyjaśnić należy, że podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania. Jednocześnie działając na podstawie powołanego powyżej art. 149 § 1 sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania aktu w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach strony. W sytuacji zaś wydania przez organ stosownego aktu przed dniem orzekania przez Sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.
W sprawie niniejszej sytuacja taka ma miejsce. Jak wynika z akt sprawy Minister Infrastruktury i Rozwoju rozpoznał wniosek skarżącego i w dniu [...] października 2014 wydał decyzję za numerem [...], kończąc tym samym postępowanie w sprawie.
W tym miejscu wskazać należy, że wydanie przez organ decyzji nie zwalnia jednak Sądu od orzekania, czy organ prowadzący postępowanie dopuścił się bezczynności lub przewlekłości, a jeśli tak to czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013r., I OSK 797/13). Zawarty bowiem w zdaniu drugim powołanego wcześniej przepisu art. 149 § 1 ppsa, zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo, że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.
Analizując zgromadzony w aktach materiał dokumentacyjny, Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przede wszystkim na uwadze mieć należy, że wniosek skarżącego o rozpoznanie odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.2013 r. wpłynął do organu w dniu 18 grudnia 2013 r. Minister nie podjął żadnych czynności zmierzających do rozpoznania przedmiotowego odwołania, pomimo wskazania terminu zakończenia postępowania na dzień 30 kwietnia 2014r. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, pomimo wezwania skarżącego z dnia 11 sierpnia 2014 roku, w którym wyznaczył Ministrowi dodatkowy termin do dnia 15 września 2014 roku, Minister Infrastruktury i Rozwoju nadal nie podjął żadnych działań jak i nie poinformował pełnomocnika strony o przewidywanym - ostatecznym terminie rozstrzygnięcia sprawy.
A zatem, mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 149 § 1 i § 2, art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Umorzenie postępowania w części dotyczyło zobowiązania organu, które to w niniejszej sprawie było bezprzedmiotowe.