Uzasadnienie
M. P. (dalej "skarżący", "wnioskodawca") wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata w sprawie zainicjowanej jego skargą na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wydania decyzji.
We wniosku skarżący oświadczył, że jest osobą bezrobotną, od dnia [...] kwietnia 2014 r. utracił prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie dysponuje majątkiem ruchomym, zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami. W zabezpieczeniu koniecznych kosztów utrzymania, jak leczenie, leki, opłaty, wspomagają go rodzice.
Stwierdzono, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek jest zasadny w całości.
Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim ta okoliczność, że skarżący jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. W celu pokrycia koniecznych kosztów utrzymania oraz kosztów leków, czy leczenia, niezbędna jest mu pomoc rodziców. Wnioskodawca nie dysponuje przy tym oszczędnościami, ani majątkiem, który mógłby zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.