Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt IV SO/Wa 2/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie Referendarza sądowego z dnia 20 września 2017 r. o odmowie przyznania Z. B. prawa pomocy w sprawie z jego skargi na bezczynność Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Najwyższego reprezentowanego przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia.
Zarządzeniem z dnia 9 listopada 2017 r. akta sprawy trwale dołączono do sprawy o sygn. IV SAB/Wa 30/17.
Odpis tego postanowienia doręczono Skarżącemu w dniu 20 listopada 2017 r.
Następnie Z. B. wniósł – na podstawie art. 285a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego postanowienia z dnia 9 listopada 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 285a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – zwaną dalej Ppsa) skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Ponadto skarga taka powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego albo podmioty, o których mowa w art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. w zw. z art. 285l P.p.s.a. Naruszenie wskazanego wyżej obowiązku skutkuje odrzuceniem wniesionej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Tymczasem powyższą skargę sporządził osobiście Skarżący który, jak wynika z akt sprawy, ani nie jest radcą prawnym, ani adwokatem, jak również nie należy do kręgu osób, o których stanowi art. 175 § 1 P.p.s.a.,
Dlatego na podstawie art. 285f § 3 Ppsa należało orzec, jak w sentencji postanowienia.