Uzasadnienie
W dniu 19 kwietnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek (formularz PPF) T. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata (radcy prawnego). Konieczność przyznania prawa pomocy skarżący uzasadnił trudną sytuacją finansową. Jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Ponadto podał, że jest osobą samotną i bezdomną. Oświadczył, że mieszka w garażu, nie posiada żadnego majątku, oszczędności oraz przedmiotów wartościowych.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
T. Z. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Powinien zatem, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a., wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Referendarz uznał, że wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w tej sprawie. Wpływ na takie rozstrzygnięcie miało to, że nie uzyskuje on żadnego dochodu. Ponadto jest osobą bezdomną oraz bezrobotną bez prawa do zasiłku, a więc skarżący nie miałby z czego pokryć jakichkolwiek nawet niskich kosztów postępowania.
Niniejsze postanowienie jest równoznaczne z udzieleniem adwokatowi pełnomocnictwa przez stronę (art. 244 § 2 p.p.s.a.). Zwolnienie od kosztów sądowych oznacza zaś, ze strona nie będzie zobowiązana do uiszczania jakichkolwiek opłat i wydatków związanych z niniejszym postępowaniem.
Wyjaśnić należy skarżącemu, że wyznaczenie imienne adwokata jest wyłączną prerogatywą Okręgowej Rady Adwokackiej w W.. Dziekan ORA w W. wyznaczy dla skarżącego konkretnego pełnomocnika, który podejmie decyzję co do dalszych czynności w sprawie. Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera normy upoważniającej Sąd do ingerowania w decyzję organów samorządu korporacji prawniczych podejmowane w wykonaniu postanowienia o przyznaniu prawa pomocy. Takich kompetencji nie przyznają Sądowi również przepisy ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r., nr 123, poz. 1058 ze zm.).
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.