Uzasadnienie
W piśmie z dnia 20 lutego 2018 r. Z. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na naruszenie prawa strony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do wydania orzeczenia w sprawie o sygn. IV SAB/Wa 406/16 bez nieuzasadnionej zwłoki. Skarżący zażądał, by stwierdzono, że tej sprawie nastąpiła przewlekłość postępowania – z rażącym naruszeniem prawa, oraz zasądzenia na jego rzecz określonej sumy pieniężnej.
Do skargi dołączył, sporządzony na urzędowym formularzu, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W rubryce 3.5 formularza (czego dotyczy sprawa) Skarżący wskazał, że jest to skarga na naruszenie prawa strony. W pkt 5 uzasadnienia podał zaś, że dotyczy wniesienia skargi na naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że w świetle stanowiska Skarżącego zawartego we wniosku PPF należało uznać, że dotyczył on przyznania prawa pomocy w sprawie dotyczącej skargi na przewlekłość postępowania sądowego – o jakiej mowa w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2018 r., poz. 75)
Przesłanki przyznania prawa pomocy osobie fizycznej zostały określone w art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 zwaną dalej Ppsa) i dotyczą generalnie sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych wnioskodawcy. Ustawodawca jednak w art. 249a Ppsa przewidział możliwość umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy – w sytuacji gdy strona cofnie wniosek o prawo pomocy lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne.
W ocenie Referendarza zbędne jest przyznanie prawa pomocy w postępowaniu dotyczącym wniesienia skargi na przewlekłość postępowania. Z akt sprawy wynika, że Skarżący w dniu 19 lutego 2018 r. sam sporządził skargę na przewlekłość postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. II OPP 42/18 odrzucił tę skargę, wskazując, że niedopuszczalne jest wniesienie skargi na przewlekłość postępowania po prawomocnym zakończeniu postępowania, jak również przed jego wszczęciem.
Rozpoznanie wniosku po przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawego w sprawie dotyczącej skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania sądowego stało się zbędne, skoro skarga ta została rozpoznana.
Wobec tego na podstawie art. 249a Ppsa należało orzec jak w sentencji.