Uzasadnienie
W piśmie z dnia 9 października 2015 r. W. T., H. T., A. O., W. M., reprezentowani przez adwokata, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność wierzyciela – Wójta Gminy P. – w sprawie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. o nakazaniu K. K. przywrócenie stanu poprzedniego na nieruchomości nr [...] we wsi P. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że mimo prawomocnej i ostatecznej decyzji SKO z dnia [...] listopada 2011 r. organ egzekucyjny – Wójt Gminy P. nie przeprowadził rzetelnego postępowania egzekucyjnego i nie ustaliło czy doszło do doprowadzenia stosunków wodnych do pierwotnego stanu. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. uznało skargę na bezczynność wierzyciela – Wójta Gminy P. w sprawie wykonania decyzji SKO z [...] listopada 2011 r. za uzasadnioną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu bowiem jest niedopuszczalna.
Na wstępie należy podkreślić, że procedura egzekwowania obowiązków nałożonych w drodze decyzji administracyjnej została uregulowana w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej zwaną uopewa).
Stosownie do art. 1a pkt 13 i art. 5 § 1 pkt 1 uopewa podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, nałożonego decyzją administracyjną, jest właściwy do orzekania organ I instancji. Obok wierzyciela drugą stroną postępowania egzekucyjnego jest zobowiązany, tj. osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 1a pkt 20 ustawy). W świetle art. 6 § 1 uopewa, jeżeli zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku, to wyłącznie wierzyciel może i powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych.
Przepis art. 6 § 1a upoewa przewiduje szczególne, w stosunku do k.p.a., uregulowanie bezczynności organu w podjęciu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych i wskazuje środek przysługujący w przypadku takiej bezczynności, jakim jest skarga do organu wyższego stopnia. Zgodnie zatem z art. 18 tej ustawy, do bezczynności organu w tym zakresie nie znajdują zastosowania przepisy k.p.a. i konsekwentnie stronie nie przysługuje w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga na bezczynność organu egzekucyjnego pierwszej instancji, polegającą na niepodejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 i 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na bezczynność organu egzekucyjnego (wierzyciela) może dotyczyć pozostawania przez organ egzekucyjny w bezczynności w wydawaniu postanowień, na które służą zażalenia. Wobec tego podmiotom wymienionym w art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji może służyć skarga na bezczynność w przypadku nierozpoznania ich skargi przez organ wyższego stopnia bądź nierozpoznanie zażalenia na wydane postanowienie odmawiające uwzględnienia skargi.
Jak wynika z akt sprawy, w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] czerwca 2014 r. nr [...] na podstawie art. 6 §1a uopewa uznało skargę na bezczynność Wójta Gminy P. w sprawie egzekucji administracyjnej za zasadną.
Z treści omawianych przepisów nie wypływa uprawnienie dla podmiotów wymienionych w art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do wnoszenia skargi do sądu administracyjnego w tych przypadkach, gdy organ wyższego stopnia uwzględnił wniesioną skargę na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, a organ egzekucyjny (wierzyciel) tych czynności nie wykonuje (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1018/14).
Wobec tego wniesioną w niniejszej sprawie skargę należało uznać za niedopuszczalną.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w pkt 1 sentencji.
W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cyt. ustawy.