Uzasadnienie
Skarżący M. Z. w dniu z 21 października 2011 r. wystąpił do Ministra Finansów z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli gospodarki finansowej Miasta M. prowadzonej przez Burmistrza Miasta M. Pismem z 14 listopada 2011 r. Minister Finansów - działając na podstawie art. 231 w związku z art. 229 pkt 3 K.p.a. - przekazał ww. wniosek zgodnie z właściwością do Rady Miasta M. W dniu 26 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu sesji Rady Miasta M. wyrażono stanowisko o przekazaniu wniosku M. Z. o przeprowadzenie kontroli w zakresie sprawowania gospodarki ekonomiczno-finansowej przez Burmistrza Miasta M., Regionalnej Izbie Obrachunkowej w W. do załatwienia według właściwości.
Regionalna Izba Obrachunkowa w W. uznała się jednak za niewłaściwą i zwróciła Radzie Miasta M. wniosek skarżącego z 21 października 2011 r.
W piśmie z 5 marca 2013 r. Rada Miasta M. - na podstawie art. 244 § 2 K.p.a. - zwróciła się do M. Z. z wyjaśnieniami, wskazując, że w wyniku rozpatrzenia jego wniosku Rada na sesji w dniu [...] listopada 2012 r. złożyła wniosek o powołanie biegłego rewidenta. Nadto poinformowano, że corocznie gospodarka finansowa Miasta M. jest przedmiotem badania Komisji Rewizyjnej, wydającej opinię o wykonaniu budżetu przed pojęciem uchwały o udzieleniu absolutorium Burmistrzowi Miasta M..
W kolejnym piśmie z 23 kwietnia 2013 r. M. Z. ponownie wyraził swoje niezadowolenie z działania Rady Miasta M. w sprawie jego wniosku z 21 października 2011 r.
Następnie skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Rady Miasta M. w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku.
Sąd zważył, co następuje
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).
W ocenie Sądu żądanie M. Z. wyrażone w piśmie z 21 października 2011 r. należy rozpatrywać w zakresie wniosku, o którym mowa w art. 241 K.p.a. Przedmiotem takiego wniosku mogą bowiem być w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności. Podmiot występujący z wnioskiem, o jakim mowa w art. 241 K.p.a., dotyczącym potrzeby ochrony interesu publicznego, nie może uzyskać żadnej decyzji administracyjnej (postanowienia), której byłby adresatem.
Skarga M. Z. nie ma zatem cech środka prawnego uregulowanego w przepisach postępowania administracyjnego lub innych procedurach, a za to zawiera sygnalizację o ewentualnych nieprawidłowościach w zakresie sprawowania gospodarki ekonomiczno-finansowej przez Burmistrza Miasta M. Tymczasem w sprawach tego rodzaju sądy administracyjne nie są właściwe. Wnioski zawarte w Dziale VIII K.p.a. stanowią realizację wolności konstytucyjnej (art. 63 Konstytucji RP), stanowią formę kontroli obywatelskiej i nie podlegają kontroli sądu administracyjnego zarówno na podstawie powołanego wyżej art. 3 P.p.s.a., jak i na podstawie przepisów ustaw szczególnych.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji postanowienia.