Uzasadnienie
We wniosku z dnia 6 czerwca 2014 r. skarżący Z. R. wystąpił o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie następujących sędziów: sędziego NSA Tadeusza Kuczyńskiego, sędziego NSA Henryka Ożoga, sędziego NSA Julii Szczygielskiej, sędziego NSA Mirosławy Rozbickiej-Ostrowskiej, sędziego NSA Jolanty Sikorskiej, sędziego NSA Ryszarda Pęka, sędziego NSA Józefa Kremisa, sędziego NSA Annę Moskałę, sędziego WSA Lidię Serwiniowską, sędziego WSA Alojzego Wyszkowskiego, sędziego WSA Wandę Wiatkowską-Ilków, sędziego WSA Ewę Kamieniecką, sędziego WSA Marcina Miemca, sędziego NSA Zygmunta Wiśniewskiego, sędziego WSA Macieja Guzińskiego, sędziego WSA Jerzego Strzebinczyka, sędziego WSA Magdalenę Jankowską-Szostak, sędziego WSA Bogumiłę Kalinowską, sędziego WSA Ireneusza Dukiela, sędziego WSA Dagmary Dominik-Ogińskiej, sędziego WSA Marii Tkacz-Rutkowskiej.
Skarżący wniósł także o wyłączenie poszczególnych sędziów WSA w Opolu i w Gliwicach a także sędziów, którzy nie orzekają już w WSA we Wrocławiu, mianowicie sędziów NSA: Ludmiły Jajkiewicz oraz Małgorzaty Masternak-Kubiak.
W motywach wniosku skarżący podniósł, że na posiedzeniu w dniu 23 października 2014 r. tutejszy Sąd odmówił zawieszenia postępowania. Z tego powodu skarżący zażądał wyłączenia ww. sędziów. Jako podstawę wyłączenia skarżący wskazał art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.").
Wymienieni we wniosku sędziowie orzekający w WSA we Wrocławiu złożyli pisemne oświadczenia, że w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 103/14 nie istnieją okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwości, co do ich bezstronności. Sędziowie wskazali również, że w stosunku do nich nie zachodzą żadne okoliczności wymienione w art. 18 p.p.s.a., które dawałyby podstawę do wyłączenia od rozpoznania niniejszej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Wniosek Z. R. o wyłączenie wskazanych tam sędziów orzekających w WSA we Wrocławiu podlegał oddaleniu.
Wyjaśnić trzeba, że p.p.s.a. określa szczegółowo sytuacje, gdy sędzia może zostać wyłączony od rozpoznania konkretnej sprawy. Wyłączenie sędziego z mocy samej ustawy, stosownie do treści art. 18 § 1 p.p.s.a. następuje w sprawach: 1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki;
- 2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia;
- 3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;
- 4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron;
- 5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;
- 6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator; 6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie;
- 7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej.
Również sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi (art. 18 § 3 p.p.s.a.).
Niezależnie od wymienionych powyżej przyczyn, zgodnie z art. 19 p.p.s.a., Sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.
Obowiązkiem strony zgłaszającej wniosek jest natomiast uprawdopodobnienie przyczyny wyłączenia (art. 20 § 1 p.p.s.a).
W ocenie Sądu, przedstawiona o przez skarżącego we wniosku argumentacja w żaden sposób nie uprawdopodabnia przyczyn wyłączenia wskazanych sędziów. Przywołana tam okoliczność – odmowy zawieszenia postępowania sądowego – nie stanowi podstawy wyłączenia, określonej w art. 18 p.p.s.a.
Należy zauważyć, że wskazani we wniosku sędziowie oświadczyli, że nie zachodzą w stosunku do nich żadne okoliczności z art. 18 p.p.s.a. oraz art. 19 p.p.s.a. Zaznaczyć trzeba także, że brak podstaw do wyłączenia sędziego występuje zwłaszcza, gdy sędzia złoży oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w powołanym przepisie, dające podstawę do wyłączenia go i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi wątpliwości (postanowienia NSA z 11 września 2012 r., sygn. akt II OZ 704/12, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Podkreślić w tym miejscu należy, że autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego (zob. postanowienie SN z 25 sierpnia 1971 r., I CZ 212/71, OSNC 1972/3/55).
W tym stanie rzeczy, wobec braku faktycznych i prawnych przesłanek wyłączenia sędziów, na podstawie art. 22 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.
Na marginesie Sąd wskazuje, że w odniesieniu do pozostałych, wskazanych we wniosku sędziów NSA: Ludmiły Jajkiewicz i Małgorzaty Masternak-Kubiak, nie miał kompetencji do oceny zasadności tego żądania, gdyż wymienieni sędziowie orzekają w NSA. Analogicznie, Sąd nie mógł się zająć wnioskiem o wyłączenie sędziów orzekających w WSA w Opolu i w Gliwicach.