Uzasadnienie
Skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
W jego uzasadnieniu podniósł, że jest osobą samotną, nie ma wykształcenia prawniczego. Nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych i wynagrodzenia pełnomocnika. Utrzymuje się z dochodów z tytułu zatrudnienia, które wynoszą [...] zł netto. Kwota ta uwzględnia również potrącenie komornicze z tytułu alimentów na dziecko w wysokości [...] zł miesięcznie. Pracuje i mieszka poza miejscem stałego zameldowania, które posiada u matki. W dni wolne jeździ do matki, której pomaga ze względu na jej zły stan zdrowia. Wydatki związane z utrzymaniem wynoszą: wynajem mieszkania [...] zł, prąd i gaz [...], telefon i Internet [...] zł, dojazd do matki [...] – [...] zł, środki czystości [...] zł.
Przepis art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) stanowi, że prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Natomiast w myśl art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zgodnie z art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do tych przepisów szczególnych należy zaliczyć przepisy określające przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy na wniosek strony.
Mając na uwadze wysokość dochodów skarżącego z tytułu zatrudnienia i wysokość ponoszonych wydatków, brak majątku, realizację prawa do sądu i wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, przyjąć trzeba, iż wykazał on, że spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.