Uzasadnienie
R.L., dalej skarżący, złożył w niniejszej sprawie w dniu 19 maja 2014 r. skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w J. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 września 2013 r. Wnioskiem tym skarżący zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w J. "o wydanie zaświadczenia instytucji emerytury/renty policyjnej, elementów podstawy wymiaru zgodnie z przepisami obowiązującymi." W uzasadnieniu skargi zarzucił, że organ uchybił przepisom k.p.a. zarówno co do sposobu postępowania z ww. wnioskiem, jak i co do terminu załatwienia sprawy.
Z akt sprawy sądowoadministracyjnej wynika, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie została wyłączona do odrębnego rozpoznania zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 czerwca 2014r. i zarejestrowana pod wskazaną na wstępie sygnaturą ze skargi wniesionej przez skarżącego do tut. Sądu pismem z dnia 19 maja 2014 r., której przedmiotem była bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w J. w przedmiocie rozpatrzenia dziesięciu wniosków skarżącego o różnej treści skierowanych do tego organu na przestrzeni 2012 r. i 2013 r., w tym m.in. wniosku z dnia 23 września 2013 r. dotyczącego wydania zaświadczenia instytucji emerytury/renty policyjnej, elementów podstawy wymiaru zgodnie z przepisami obowiązującymi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu podał, że żądanie skargi z dnia 19 maja 2014 r. dotyczy bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w J. w zakresie podań (wniosków) skarżącego stanowiących załączniki o numerach od 17 do 26 skargi (pkt 3 skargi). Podania te dotyczyły przede wszystkim wydania zaświadczeń w kwestii podstawy wymiaru uposażenia zasadniczego i dodatków. Zgodnie z pismem Komendy Głównej Policji z dnia 16 sierpnia 2011 r. skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., właściwym do wydania zaświadczenia dotyczącego wydania zaświadczenia żądanej treści, właściwym do wydania zaświadczenia w tej sprawie jest Komendant Wojewódzki Policji we W., któremu wniosek skarżącego z dnia 23 września 2013 r. przekazano pismem z dnia 27 września 2013 r. zgodnie z ustaloną właściwością celem załatwienia, o czym skarżący został poinformowany. Pismo to zostało bowiem wysłane także skarżącemu do wiadomości.
Komendant Powiatowy Policji podał, że z uwagi na ustaloną zgodnie z art. 19 k.p.a. właściwość organu administracji publicznej i kroki podjęte przez organ, podniesiony w skardze zarzut bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w J. jest niezasadny.
W obszernych pismach procesowych złożonych w niniejszej sprawie skarżący zawarł polemikę ze stanowiskiem Komendanta Powiatowego Policji zajętym przez ten organ w odpowiedzi na skargę. Zdaniem skarżącego, organ ten winien wydać wnioskowane zaświadczenie lub wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia.
Na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. pełnomocnik Komendanta Powiatowego Policji podał, że z informacji uzyskanej od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. wynika, że organ ten rozpatrzył i załatwił wniosek skarżącego objęty skargą. Na dowód powyższego okazał Sądowi pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 18 czerwca 2014 r. o nr K-IV-1224/07/14/AS skierowane do skarżącego, z którego wynika (pkt 1), że w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 23 września 2013 r. dotyczącego wydania zaświadczenia, organ ten udzielił skarżącemu odpowiedzi pismami z dnia 15.10.2013 r., 31.10.2013 r. i z 05.12.2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a., sądy administracyjne powołane zostały do rozpoznawania m. in. skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Przesłanki, których jednoczesne zaistnienie warunkuje powstanie stanu bezczynności w toku postępowania administracyjnego to: po pierwsze, brak działania organu przyjmujący postać "niezałatwienia sprawy" będącej przedmiotem postępowania oraz, po drugie, upływ terminu do załatwienia sprawy (zob. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, lex 2011).
W przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności, sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. Sąd nie bada natomiast prawidłowości rozstrzygnięć wydawanych przez organy. (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 marca 2014 r., sygn. akt I SAB/Ol 10/13, lex nr 1444331).
Przedmiotem zarzucanej w niniejszej sprawie Komendantowi Powiatowemu Policji bezczynności jest rozpatrzenie wniosku skarżącego (zwolnionego ze służby w milicji z dniem 15 czerwca 1989 r.) z dnia 23 września 2013 r., w którym domagał się on wydania "zaświadczenia instytucji emerytury/renty policyjnej, elementów podstawy wymiaru zgodnie z przepisami obowiązującymi."
Postępowanie w zakresie wydawania zaświadczeń regulują przepisy działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), w art. 217 – art. 220. Zgodnie z art. 217 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 2 pkt 1) oraz jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt 2). Stosownie do treści art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.).
Orzecznictwo sądowoadministracyjne wypracowało jednoznaczne stanowisko, że postępowanie w sprawach dotyczących wydawania zaświadczeń ma charakter uproszczony i odformalizowany. W trakcie tego postępowania dokonywane są wyłącznie czynności materialno-techniczne polegające w szczególności na badaniu, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane i czy dane te dotyczą stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca. Charakterystyka samego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 218 § 2 k.p.a., sprowadza się do przyjęcia, że spełnia ono tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. W sytuacji gdy organ dysponuje danymi zawartymi w kartotekach, ewidencjach, rejestrach lub aktach innego rodzaju, których potwierdzenia domaga się wnoszący o wydanie zaświadczenia, wówczas winien wydać zaświadczenie. W pierwszej kolejności zatem podlega ustaleniu jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że Komendant Powiatowy Policji nie pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wskazanego na wstępie wniosku o wydanie zaświadczenia. Jak bowiem wynika z akt sprawy, pismem z dnia 27 września 2013 r. nr F-320-1/2013 (k.51) przekazał wniosek skarżącego Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we W. Wstępne badanie wniosku doprowadziło bowiem Komendanta Powiatowego Policji do ustalenia, że nie jest właściwy w sprawie w związku z czym wniosek ten przekazał niezwłocznie organowi właściwemu (art. 65 § k.p.a. w związku z art. 19 k.p.a., zawiadamiając o tym fakcie skarżącego. Na powyższy fakt powołuje się również Komendant Powiatowy Policji w pkt 7 złożonej w sprawie odpowiedzi na skargę (k.47). Powyższe potwierdzają również pisma znajdujące się w aktach (k. 62 i 63) Wojewódzkiego Komendanta Policji we W. z dnia 15.10.2013 r. i 31 października 2013 r. nr K-IV-1224/09/13/AS oraz z dnia 5 grudnia 2013 r. (k.
64) skierowane do skarżącego, z których wynika, że wniosek skarżącego z dnia 23 września 2013 r. został przekazany Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we W. jako organowi właściwemu do załatwienia sprawy. Na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. pełnomocnik organu złożył. z dnia 18 czerwca 2014 r., z którego wynika (pkt 1), że na wniosek skarżącego z dnia 23 września 2013 r. o wydanie zaświadczenia udzielono skarżącemu odpowiedzi pismami z dnia 15.10.2013 r., 31.10.2013 r i 05.12.2013 r.
W tych okolicznościach sprawy Sąd uznał, że postawiony w skardze zarzut bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w J. polegającej na nierozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 23 września 2013 r. o wydanie przez ten organ zaświadczenia, wobec przekazania owego wniosku przez Komendanta Powiatowego Policji w J. Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we W. i rozpatrzenia owego wniosku przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, nie jest zasadny. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji i postanowień, bądź do dokonania określonej czynności, z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Łd 140/12, publ. CBOIS). W tym aspekcie należy także wskazać, że działania organu w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego nie były również nacechowane przewlekłością jak wydaje się sugerować skarżący.
O przewlekłości można by było mówić, gdyby organowi dało się skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego adresowany do Komendanta Powiatowego Policji w J., opatrzony datą 23 września 2013 r., został przekazany według właściwości Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we W. pismem z dnia 27 września 2013 r. W tym stanie rzeczy oraz w świetle poczynionych przez Sąd rozpoznający skargę rozważań należało stwierdzić, że zarzuty skarżącego nie są zasadne. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.