Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki pisarskie.
Zgodnie natomiast z art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Wobec powyższego przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, które mogą dotyczyć m.in. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II OZ 665/13 oraz z dnia 2 października 2010 r., sygn. akt II OSK 631/12).
W niniejszej sprawie w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 sierpnia 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wr 129/16, sprostowano błędną nazwę miesiąca, w którym podjęto czynności związane z usunięciem braku fiskalnego skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało bowiem doręczone skarżącemu w dniu 20 lipca 2016 r., a nie 20 sierpnia 2016 r., jak błędnie podano. Zatem termin na opłacenie skargi upływał z dniem 27 lipca 2016 r., nie zaś z dniem 27 sierpnia br. Oczywistość zaistniałej omyłki pisarskiej nie budzi wątpliwości, gdyż prawidłowa data doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu sądowego wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach niniejszej sprawy (k. 23). Na podstawie zaś tej okoliczności został określony termin, w jakim skarżący winien był opłacić wniesioną skargę.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 zd. 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.