Uzasadnienie
W piśmie, które wpłynęło do tutejszego Sądu dnia 18 marca 2010 r. Z. R. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie wypłaty świadczeń należnych bezrobotnemu.
Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 sierpnia 2010 r. sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą akt IV SAB/Wr 16/10 i skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, gdyż sprawa ze skargi Z.R. w tym samym przedmiocie, wszczęta skargą z dnia 20 stycznia 2010 r., została już wcześniej zarejestrowana w tutejszym Sądzie pod sygnaturą akt IV SAB/Wr 9/10.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 58 § 1 pkt 4 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) p.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Zgodnie z dyspozycją zawartą w powołanym przepisie nie można wszczynać postępowania, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami już się toczy (lis pendens). Istota powołanej zasady sprowadza się do stwierdzenia, że w tej samej sprawie, między tymi samymi stronami, skarga (w tym przypadku wniosek) przysługuje tylko raz. Zarzut sprawy w toku dotyczy sprawy później wniesionej i może być podniesiony w każdym jej stanie i trwa aż do prawomocnego zakończenia postępowania.
Przedmiotem niniejszej skargi jest jak to określił sam skarżący bezczynność Dyrektora Ośrodka w wypłacie świadczeń należnych bezrobotnemu. W istocie jest to skarga w przedmiocie załatwienia wniosku skarżącego z dnia 12 kwietnia 2009 r. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Sąd stwierdził, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami, w tym samym przedmiocie, zawisła już przed tutejszym Sądem – sygn. akt IV SAB/Wr 9/10. W sprawie tej co prawda, w dniu 5 października 2010 r., zapadł wyrok niemniej jednak nie jest on jeszcze wyrokiem prawomocnym.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.