Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 listopada 2013 r. T. C., dalej skarżący, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody D., dalej również organ, w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Starosty K. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] o odmowie skierowania na szkolenie grafik komputerowy multimediów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 30 grudnia 2013 r. skarżący został wezwany do wykazania, czy przed wniesieniem ww. skargi na bezczynność wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pismem z dnia 12 stycznia 2014 r. skarżący oświadczył, że nie wezwał Wojewody D. do usunięcia naruszenia prawa. Podał, że w jego ocenie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie dotyczy spraw załatwianych w formie decyzji administracyjnej.
Ponadto wskazał, że Wojewoda D. wydał decyzję w dniu [...] grudnia 2013 r. nr [...] uchylającą decyzję Starosty K. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] o odmowie skierowania na szkolenie grafik komputerowy multimediów i umorzył postępowanie organu I instancji. Podniósł zatem, że organ w ramach autokontroli uwzględnił jego skargę, co dowodzi tego, że organ ten był bezczynny, przynajmniej w dacie wniesienia skargi do Sądu.
Z akt sprawy wynika, że decyzja Wojewody D. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]została wydana po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Starosty K. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] o odmowie skierowania na szkolenie grafik komputerowy multimediów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Na podstawie art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3, a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a omawianej ustawy. Badanie merytorycznej zasadności skargi na bezczynność organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. z 2013 r. Dz. U., poz. 267), dalej k.p.a. Zgodnie ze wskazanym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Niewyczerpanie środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, co wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarga na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Starosty K. z dnia [...] września 2013 r. o odmowie skierowania na szkolenie grafik komputerowy multimediów - winna zostać poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, skierowanym do Wojewody D. Z akt sprawy, w tym z pisma skarżącego z dnia 12 stycznia 2014 r., wynika, że skarżący nie wyczerpał trybu postępowania przed wniesieniem skargi, tj. nie wezwał właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, a zatem nie dopełnił wskazanego w art. 52 § 1 p.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi.
Wskazać należy, że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują odstępstwa od powyższej zasady, gdy przedmiotem skargi jest sprawa załatwiana w formie decyzji administracyjnej. Zatem nie można zgodzić się ze skarżącym, że w niniejszej sprawie nie był obowiązany do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarżący nie wyczerpał trybu postępowania przed wniesieniem skargi, tj. nie wezwał właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, a zatem nie dopełnił wskazanego w art. 52 § 1 p.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi.
Na marginesie wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie zachodziła podstawa do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, bowiem przesłanki niedopuszczalności skargi, o których mowa w art. 58 § 1 p.p.s.a. mają pierwszeństwo przez okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania sądowego. W razie bowiem niedopuszczalności skargi postępowanie sądowe w ogóle nie może się toczyć, nie może więc zostać także umorzone (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 923/08 lex nr 527696).
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.