Uzasadnienie
Przedmiotem skargi D. K. jest bezczynność Wójta Gminy Rudna w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 2, 3, 4 i 5 wniosku z dnia 30 marca 2023 r.
Jak wynikało z akt sprawy pismem z dnia 30 marca 2023 r. Skarżący wystąpił do organu o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie podania: 1) zakresu obowiązków pracownika samorządowego na stanowisku Dyrektora Finansowego;
2) w jaki sposób, w jakiej formie oraz za pośrednictwem jakich środków technicznych prowadzona jest w Urzędzie Gminy Rudna ewidencja księgowa składników mienia gminy oraz zmian w tym zakresie? Jakie konkretnie dane obejmuje wskazana ewidencja? Powyższe reguluje § 20 ust. 4 pkt 4 Regulaminu organizacyjnego Gminy Rudna. Ze względu na ubogie słownictwo używane w pismach pochodzących z Urzędu Gminy Rudna (np. znak SOA.1431.109.2022) prosił o udzielenie wyczerpującej odpowiedzi, pełnymi zdaniami.
3) w jaki sposób, w jakiej formie oraz za pośrednictwem jakich środków technicznych prowadzona jest w Urzędzie Gminy Rudna ewidencja obrotu składnikami majątkowymi? Jakie konkretnie dane obejmuje wskazana ewidencja? Powyższe reguluje § 20 ust. 4 pkt 1f Regulaminu organizacyjnego Gminy Rudna. Ze względu na ubogie słownictwo używane w pismach pochodzących z Urzędu Gminy Rudna (np. znak SOA.1431.109.2022) prosił o udzielenie wyczerpującej odpowiedzi, pełnymi zdaniami.
4) w jaki sposób, w jakiej formie oraz za pośrednictwem jakich środków technicznych prowadzona jest w Urzędzie Gminy Rudna ewidencja dotacji i funduszy jednostki? Jakie konkretnie dane obejmuje wskazana ewidencja? Powyższe reguluje § 20 ust. 4 pkt 1g Regulaminu organizacyjnego Gminy Rudna. Ze względu na ubogie słownictwo używane w pismach pochodzących z Urzędu Gminy Rudna (np. znak SOA.1431.109.2022) prosił o udzielenie wyczerpującej odpowiedzi, pełnymi zdaniami.
5) W jaki sposób, w jakiej formie oraz za pośrednictwem jakich środków technicznych prowadzona jest w Urzędzie Gminy Rudna ewidencja dotacji i funduszy jednostki? Jakie konkretnie dane obejmuje wskazana ewidencja? Powyższe reguluje § 20 ust. 4 pkt 1 g Regulaminu organizacyjnego Gminy Rudna. Ze względu na ubogie słownictwo używane w pismach pochodzących z Urzędu Gminy Rudna (np. znak SOA.1431.109.2022) prosił o udzielenie wyczerpującej odpowiedzi, pełnymi zdaniami.
Wskazał aby żądane informacje zostały przekazane w formie elektronicznej na wskazany w piśmie adres.
W dniu 13 kwietnia 2023 r. organ przesłał Skarżącemu zakres obowiązków wskazanego pracownika, natomiast pismem z tej samej daty, co do pytań oznaczonych w pkt od 2-5 wyjaśnił, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Pismem z dnia 17 kwietnia 2023 r. Skarżący uznał przedstawioną argumentację organu za błędną i powołując się na art. 61 Konstytucji oraz przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej domagał się udostępnienia żądanych informacji lub wydania stosownej decyzji.
Pismem z dnia 17 maja 2023 r. organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie stanowiącym odpowiedź na wniosek Skarżącego z dnia 30 marca 2023 r.
W skardze z dnia 30 maja 2023 r. Strona zarzucała naruszenie art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie prawa swobodnego wyrażania opinii, obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów bez względu na granice państwowe, ustnie, piśmiennie, drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji poprzez jego niezastosowanie skutkujące nieudostępnieniem informacji podlegającej udostępnieniu lub wydaniem decyzji administracyjnej odmownej, a tym samym pozbawienie obywatela możliwości prawidłowej realizacji prawa do informacji; art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.) w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie; art. 16 ust. 1 w zw. z art. 13 u.d.i.p. w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że podmiot zobowiązany jest w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji, poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu na rozpatrzenie wniosku lub wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, poprzez ich niezastosowanie, skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej zawierającej odmowę udostępnienia informacji w określonym ustawowo terminie.
Strona wnioskowała o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z dnia 30 marca 2023 r. w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku; stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności; zasądzenia na rzecz Skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu Strona opisała przebieg postępowania, wskazując, że pisma, które otrzymała od organu nie miały cech i nie stanowiły decyzji administracyjnych. W dalszych wywodach podkreślała, że organ jest podmiotem ustawowo zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Wskazując na cel regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej wywodził, że ma prawo do jej uzyskania, zaś organ nie może się domagać wykazania interesu publicznego lub faktycznego. Skarżący przywołując podane w skardze zapisy podkreślał znaczenie prawa do informacji publicznej jako mieszczącego się w ramach uniwersalnego systemu ochrony praw człowieka, jego wyłączenie może nastąpić jedynie na podstawie ustawy. Żądane dane stanowią przedmiot konstytucyjnego uprawnienia, gdyż dotyczą informacji o działalności organów władzy publicznej w zakresie w jakim wykonywana jest władza publiczna i gospodarowanie mieniem komunalnym i Skarbu Państwa.
Taką kwalifikacje potwierdza przywołana przez Skarżącego definicja informacji publicznej zawarta w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W opinii Skarżącego wnioskowane informacje dotyczą mienia/funkcjonowania jednostki samorządu terytorialnego i mieszczą się w art. 6 u.d.i.p., który ma charakter otwartego katalogu informacji publicznej. Dalej Skarżący wywodził, że odmowa udostępnienia informacji publicznej winna nastąpić w drodze decyzji, odpowiedź organu została zatem udzielona bez wymaganego prawem trybu uniemożliwiając Stronie realizację publicznego prawa podmiotowego gwarantowanego przez Konstytucję i wskazane akty prawa międzynarodowego. Brak zachowania właściwej formy prawnej i nieudostępnienie wnioskowanych informacji powoduje, że organ pozostaje w bezczynności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie ewentualnie odrzucenie z uwagi na jej niedopuszczalność. Uzasadniając ten pogląd wywodził, że zapytanie o to przy pomocy jakich środków prowadzona jest ewidencja księgowa w urzędzie nie stanowi informacji publicznej. Taki walor mają dokumenty wytworzone przez organ administracji i te, których używa do realizacji zadań publicznych, muszą się one wiązać ze sferą faktów zaistniałych po stronie organu. Żądane przez Stronę dane nie stanowią dokumentów, nie wiadomo też jakich konkretnie informacji żądał Skarżący. W tym względzie organ wywodził, że z całokształtu wniosku można odnieść wrażenie, że chodzi o zbiór bliżej nieokreślonych środków za pomocą których prowadzona jest księgowość, jednak wciąż nie wiadomo o jaką konkretnie informację publiczną chodzi, z zapytań wynika, że być może jest to jakiś zbiór dokumentów bliżej nieznanych, które organ miałby udostępnić.
W zakresie art. 6 u.d.i.p. nie mieszczą się środki techniczne służące do księgowania, Organ wskazał również na definicje pojęcia sprawy publicznej wywodząc, że pytanie Skarżącego pozostaje poza zakresem tej definicji, odnosząc się do sposobu gromadzenia danych zgodnie z ustawą o rachunkowości. Końcowo organ wskazał, że przyjęty pogląd wykluczający uznanie, że żądane dane stanowią informację publiczną, uzasadnia zastosowaną formę odpowiedzi – pismo informujące o stanowisku organu, co potwierdza powołane przez organ orzecznictwo.
W piśmie procesowym z dnia 25 lipca 2023 r. Skarżący podtrzymał skargę. Zwracał uwagę na umocowanie konstytucyjne prawa do informacji publicznej, co wiąże się z obowiązkiem szerokiego pojmowania tego uprawnienia. Podkreślał, że wnioski odnosiły się do ewidencji związanej z finansami publicznymi. Wskazał również na zapis art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p., który wprost odnosi się do prowadzonych rejestrów i ewidencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Na wstępie odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 359 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Wówczas przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Rozpoznawany spór wymaga zatem odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie Skarżący przyjmuje, że organ pozostawał w zwłoce w rozpoznaniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, czy zaniechanie to miało charakter kwalifikowany i czy już ustąpiło. Celem właściwej oceny tych okoliczności istotne jest zdefiniowanie bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powołany akt, tak jak i ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawierają legalnego pojęcia bezczynności. Definicja ta jest zawarta w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej k.p.a.) jednak proste jej przywołanie nie ma uzasadnienia z uwagi na brak podstaw prawnych sięgania w tym zakresie do uregulowań art. 37 k.p.a. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, kodeks postępowania administracyjnego nakazuje stosować jedynie w określonym zakresie – art. 16 u.d.i.p.
Pojęcie to jednak funkcjonuje na tle omawianej ustawy, a sposób jego rozumienia został ukształtowany poprzez orzecznictwo sądów administracyjnych uwzględniające zarówno dorobek piśmiennictwa jak i judykatury odwołujący się w tym zakresie do doświadczeń wypracowanych na tle wykładni i stosowania art. 37 § 1 k.p.a., jak i specyfiki postępowania prowadzonego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz potrzeb tej procedury.
I tak z bezczynność organu administracji na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej zaistnieje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1467/18; z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1238/16, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).
Nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska [w:] I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2016, art. 13 oraz powołane tam orzecznictwo: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1209/04, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2005r., sygn. akt IV SAB/Wr 57/05, orzeczenia dostępne w CBOSA).
Podkreślić należy, że dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Co istotne pojęcie bezczynności mieści w sobie także sytuację, w której zobowiązany ustawowo organ, co prawda udziela odpowiedzi, ale nie stanowi ona całkowitej realizacji wniosku strony, który w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej winien zostać rozpoznany, lub też gdy nie czyni tego w przewidzianej prawem formie, bądź też bezpodstawnie przyjmuje, że żądane informacje nie podlegają udostępnieniu. Celem skargi na bezczynność jest bowiem zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony.
Z przywołanych stwierdzeń wynika, że w sprawie dotyczącej bezczynności organu należy ocenić, czy istniał obowiązek tego organu do rozpoznania wniosku/sprawy strony w zakreślonym terminie oraz czy organ wywiązał się ze swojej powinności. Na tle zagadnienia dotyczącego informacji publicznej badanie to dotyczy ustalenia, czy podmiot będący adresatem wniosku strony jest ustawo zobowiązany do objętych wnioskiem działań, po drugie czy treść wniosku odnosi się do informacji publicznej i wreszcie, czy, czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej.
Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba stwierdzić, że nie ma sporu, co do tego, że organ jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Wątpliwości natomiast budzi to, czy zawarte w piśmie Skarżącego z dnia 30 marca 2022 r. wnioski dotyczą informacji publicznej. W opinii Sądu zakres żądanych przez Skarżącego danych opisanych w pkt od 2 do 5 wniosku stanowi informację publiczną, która, co do zasady winna zostać mu udostępniona.
Pogląd ten ma uzasadnienie w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W art. 6 u.d.i.p. ustawodawca określił przedmiot informacji publicznej poprzez wskazanie katalogu katalog spraw stanowiących takie dane, przy czym nie jest on zamknięty, o czym świadczy użyte w tym przepisie sformułowanie "w szczególności". Zatem ustawowe ujęcie "informacji publicznej" zawarte w tych przepisach jest bardzo szerokie, a otwarty katalog przedmiotowy podany w art. 6 u.d.i.p., prowadzą do konkluzji, że w istocie wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.i.d.p., stanowi informację publiczną (por. T. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wyd. LexisNexis, 2002 r., str. 136 i nast., M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej, Toruń 2002, str. 25 i nast.).
Powołane zapisy wykładane w zgodzie z art. 61 Konstytucji RP nakazują przyjęcie, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.
Skarżący domagał się od organu informacji o zakresie obowiązków pracownika samorządowego na stanowisku Dyrektora Finansowego, co zostało mu udostępnione w prawem przewidzianym terminie i w tym zakresie Strona nie składała zastrzeżeń. Te dotyczyły podania w jaki sposób, w jakiej formie oraz za pośrednictwem jakich środków technicznych prowadzona jest w Urzędzie Gminy ewidencja księgowa składników mienia gminy oraz zmian w tym zakresie. Jakie konkretnie dane obejmuje wskazana ewidencja (pkt 2 wniosku). Kolejne zapytania poruszały te same zagadnienia w odniesieniu do ewidencja obrotu składnikami majątkowymi (pkt 3 wniosku), ewidencji dotacji i funduszy jednostki (pkt 4 i pkt 5 wniosku). Skarżący powołał się przy tym na wskazane we wniosku szczegółowe zapisy Regulaminu organizacyjnego Gminy Rudna odnoszące się do ww. ewidencji.
W opinii Sądu poruszane we wniosku zagadnienia dotyczą spraw publicznych w rozumieniu przedstawionym w rozważaniach Sądu, z zastrzeżeniem, że pytanie nr 4 i 5 odnosi się do tej samej ewidencji, co jednak winien wyjaśnić organ w treści kierowanej do Strony odpowiedzi.
Dotyczą one działania organów władzy, ich organizacji, zasad funkcjonowania i zarządu majątkiem gminnym. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, f oraz pkt 3 lit. f u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o organizacji podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują, zasadach funkcjonowania ww. podmiotów, w tym o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. Ustawodawca zatem wprost wskazał, że informacje odnoszące się kwestii organizacyjnej pomiotów, w tym władzy publicznej, winny zostać udostępnione. Obejmuje to także dane o wskazanych ewidencjach, które w tym przypadku odnoszą się do informacji związanych z posiadanym majątkiem.
Nie ulega zatem wątpliwości, że pogląd organu negujący publiczny charakter ww. informacji nie ma uzasadnienia. Zatem żądane przez Skarżącego dane stanowią informację publiczną i podlegają co do zasady udostępnieniu. Ewentualne ograniczenia w tym zakresie muszą wynikać z przepisów ustawowych. Jeśli zatem w opinii organu istniałaby przeszkoda prawna w ich udostępnieniu np. mająca umocowanie w art. 5 u.d.i.p. konieczne byłoby wydanie w tym zakresie decyzji.
Sąd na tym etapie postępowania nie przesądza kierunku rozstrzygnięcia (działania) organu, gdyż przedmiotem skargi jest bezczynność, a zatem ocena, czy organ w prawem przewidzianym terminie wywiązał się nałożonych nań obowiązków. Ocena okoliczności sprawy dowiodła, że organ błędnie założył, że żądane przez Stronę dane nie mają charakteru informacji publicznej, a to powoduje, że pozostaje on w bezczynności.
Wobec tego zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd zobligowany był do stwierdzenia bezczynności organu w zakresie rozpoznania pkt od 2 do 5 wniosku Strony z dnia 30 marca 2023 r. oraz do zobowiązania organu do dokonania tej czynności w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Jednocześnie zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd obowiązany jest ocenić, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił przyjęty punkt widzenia, wskazując na wykładnię spornych w sprawie przepisów, fakt, że Sąd nie podziela tej argumentacji nie jest dostateczną podstawą do wywodzenia rażącego naruszenia prawa. W doktrynie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że odmienna wykładnia przepisów prawa nie stanowi podstawy do wywodzenia rażącego naruszenia prawa.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie zobowiązany do rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia 30 marca 2023 r. we wskazanym terminie, kierując się zaleceniami Sądu przedstawionymi we wcześniejszych rozważaniach.
Uznając, że w rozpoznawanej sprawie organ dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania pkt od 2 do 5 wniosku Strony z dnia 30 marca 2023 r. Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1 a p.p.s.a. orzekł o tym w pkt I sentencji wyroku stwierdzając, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wobec stwierdzenia bezczynności Sąd zobowiązał organ do rozpoznania ww. wniosku we wskazanym zakresie w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu wyroku wraz z aktami sprawy, co ma umocowanie w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.(pkt III sentencji wyroku).