Uzasadnienie
Pismem z 30 września 2014 r. K.S. (zwana dalej stroną lub skarżącą) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we W. (data wpływu 7 listopada 2014r.) na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. polegającą na niewydaniu decyzji w zakresie przyznania – na wniosek strony z września 2013 r. – zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie zakupu kuchenki elektrycznej.
Pismem z 19 listopada 2014 r. skarżąca została wezwana do wykazania, że przed wniesieniem przedmiotowej skargi wystąpiła z zażaleniem na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej do organu wyższego stopnia.
Strona, realizując wezwanie Sądu, podała, że przed wniesieniem skargi złożyła kilka pism do ośrodka pomocy społecznej jak i kilka zażaleń do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca załączyła: odwołania z 29 maja 2013 r. i 24 stycznia 2014 r., zażalenie z 26 sierpnia 2014 r. a także oświadczenie T.S. z 29 października 2014 r.
Jednocześnie Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej pismem procesowym z dnia 30 grudnia2014r. poinformował, że skarżąca w dniu 28 listopada 2014 r. złożyła za pośrednictwem ośrodka, zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. w przedmiocie niewydania decyzji załatwiającej wniosek strony z września 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Postępowanie, w ramach którego zapaść miałoby rozstrzygnięcie oczekiwane przez skarżącą, uregulowane zostało ustawą z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., pioz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.), która w art. 37 § 1 przewiduje, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Zatem w stanie faktycznym niniejszej sprawy, aby strona mogła wystąpić ze skuteczną – pod względem formalnym – skargą na bezczynność organu, zobowiązana była do uprzedniego wystąpienia z zażaleniem do organu wyższego stopnia. Przy czym należy podkreślić, że zażalenie takie strona powinna złożyć przed wszczęciem postępowania sądowo-administracyjnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 19 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 334/14 oraz 5 września 2014 r., sygn. akt I OSK 2046/14).
W celu stwierdzenia czy skarżąca zadośćuczyniła powyższym obowiązkom, należało ocenić przedłożone przez nią dokumenty w świetle art. 37 § 1 k.p.a.
Po przeanalizowaniu treści przedmiotowej korespondencji kierowanej zarówno do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. jak i do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu nie można uznać, że skarżąca wystąpiła z zażaleniem na bezczynność organu pomocy społecznej w przedmiocie nierozpoznania jej wniosku z września 2013 r. dotyczącego przyznania zasiłku celowego na zakup kuchenki elektrycznej przed zainicjowaniem postępowania sądowo-administracyjnego.
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na to, że pisma kierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia: 29 maja 2013 r., 24 stycznia 2014 r. oraz 26 sierpnia 2014 r. są środkami zaskarżenia na działalność, a nie bezczynność, ośrodka pomocy społecznej i dotyczą wydanych przez ten organ decyzji i postanowień. Dodatkowo należy podkreślić, że żadne z podjętych rozstrzygnięć nie dotyczy żądania wynikającego z wniosku z września 2013 r.
Z kolei oświadczenie z 29 października 2014 r. zostało złożone nie przez skarżącą, ale przez jej matkę, i również nie odnosi się do wniosku z września 2013 r.
Natomiast dodatkową okolicznością faktyczną, którą należało wziąć pod uwagę była informacja wynikająca z pisma organu, którego bezczynność strona kwestionuje, że z zażaleniem w tej sprawie skarżąca wystąpiła dopiero w dniu 28 listopada 2014 r.
Z analizy zgromadzonych dokumentów wynika zatem, że skarżąca przed wszczęciem niniejszego postępowania sądowo-administracyjnego, nie wystąpiła z uprzednim zażaleniem na bezczynność do organu wyższego stopnia. Co więcej, zażalenie takie skarżąca złożyła dopiero 28 listopada 2014 r., w więc po złożeniu skargi do tutejszego Sądu.
Stwierdzenie powyższego oznacza, że skarga została wniesiona przed wyczerpaniem przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia, co obligowało Wojewódzki sąd Administracyjny do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.