Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 maja 2010 r. Z. R. wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Urzędu Pracy we W. (PUP) domagając się "wydania poprawionego zaświadczenia o zarejestrowaniu w PUP od 3 czerwca 1997 r. do chwili publikacji w związku z decyzją Wojewody D. z [...]".
Decyzją tą Wojewoda D. stwierdził nieważność ostatecznej decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...], nr [...] orzekającej o utracie przez Z. R. statusu osoby bezrobotnej z dniem 3 lipca 2002 r.
Pismem z dnia 7 lipca 2010 r. Sąd zwrócił się do skarżącego o podanie czy skargę poprzedził zażaleniem w trybie art. 37 § 1 kpa do Wojewody D. Odpowiadając na to żądanie skarżący stwierdził, że "w związku z art. 66 kpa zażalenie do Wojewody D. nie przysługuje".
Skarżącego wezwano też do przedstawienia sądowi pisma, którym żądał wydania przez PUP takiego zaświadczenia.
Na to wezwanie skarżący dołączył do akt kopię pisma z dnia 30 września 2008 r. do PUP we W. z wnioskiem "o sprostowanie oczywistej omyłki w dokumentach". Na rozprawie sądowej w dniu 18 listopada 2010 r. natomiast oświadczył, iż jest to "w istocie wniosek o wydanie nowego zaświadczenia. Wprawdzie został on wniesiony przed datą wydania decyzji Wojewody D., ale wydanie decyzji przez ten organ powinno zobowiązywać Kierownika Urzędu Pracy do wydania nowego zaświadczenia, co sama Kierownik Urzędu przedstawia w piśmie z dnia 5 stycznia 2009 r. nr SZ.610.83-2/MT-P/09".
Skarżący wyjaśnił przy tym, iż swoje żądanie ponownie przedstawił i sprecyzował w skardze z dnia 4 maja 2009 r. do WSA za pośrednictwem Urzędu Wojewódzkiego, sygn. akt IV SA/Wr 262/09, i tę skargę należy traktować jak zażalenie w trybie art. 37 kpa. Równocześnie przedstawił Sądowi uchwałę Rady Miasta z dnia 14 października 2010 r. w sprawie rozpatrzenia skargi Z. R. na dyrektora PUP w przedmiocie bezczynności.
Stosowna skarga wniesiona do rady miasta nie spełnia jednak warunku dopuszczalności skargi na bezczynność PUP skoro organem wyższego stopnia jest wojewoda, a nie rada miasta. Gdy natomiast chodzi o skargę z dnia 4 maja 2009 r. to jest nią w rzeczywistości cytowane na samym wstępie pismo skarżącego z dnia 1 maja 2009 r. (data 4 maja 2009 r. jest datą wpływu pisma do organu administracyjnego). Nie można więc skargi do sądu administracyjnego traktować jednocześnie jako zażalenia wnoszonego w trybie art. 37 kpa. Na marginesie można jedynie dodać, że kopią tej skargi "rozpoczęto" postępowanie oznaczone sygn. akt
IV SAB/Wr 30/10, w niniejszej sprawie.
Reasumując: skarżący nie wyczerpał warunku dopuszczalności skargi określonego w art.. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ppsa.
W związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa skarga podlegała odrzuceniu.