Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Z. R. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W. w przedmiocie wydania zaświadczenia o rejestracji w Urzędzie Pracy od 3 czerwca 1997 r. do chwili publikacji.
Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2010 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2010 r. Sąd oddalił wniosek Z. R. o uzupełnienie wymienionego postanowienia Sądu z dnia 18 listopada 2010 r.
Postanowienie z dnia 20 grudnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego - adw. A. S. otrzymał w dniu 5 stycznia 2011 r.
W dniu 3 lutego 2011 r. Z. R. złożył wniosek o doręczenie mu postanowienia z dnia 20 grudnia 2010 r. Jednocześnie zarzucił, że adwokat przyznany mu z urzędu nie podjął czynności w sprawie.
Skarżący otrzymał postanowienie z dnia 20 grudnia 2010 r. w dniu 8 lutego 2011 r.
W dniu 4 lutego 2011 r. Z. R. wniósł do Sądu "zażalenie na niewłaściwe załatwienie sprawy i bezczynność ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu" w sprawie sygn. akt IV SAB/Wr 30/10 w związku z postanowieniem Sądu z dnia 20 grudnia 2010 r. o odrzuceniu wniosku o uzupełnienie postanowienia Sądu z dnia 18 listopada 2010 r. Wniósł o ponowne rozważenie możliwości uzupełnienia postanowienia z 18 listopada 2010 r., w oparciu o złożony wniosek z 19 listopada 2010 r. lub rozpoznania skargi od nowa. Domagał się jednocześnie, aby Sąd powiadomił skarżącego i Okręgową Radę Adwokacką, że pełnomocnik z urzędu ustanowiony w sprawie nie dokonał czynności nałożonych na niego przez Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem zażalenia Z. R. jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2010 r. oddalające wniosek o uzupełnienie postanowienia tego Sądu z dnia 18 listopada 2010 r.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu;
- 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61;
- 3) zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania;
- 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;
- 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa;
- 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;
- 7) odrzucenie skargi kasacyjnej;
- 8) odrzucenie zażalenia;
- 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej;
- 10) ukaranie grzywną.
Z powyższego wyliczenia postanowień wojewódzkiego sądu administracyjnego wynika, że zażalenie na postanowienie oddalające wniosek o uzupełnienie postanowienia nie przysługuje.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a., zażalenie wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia.
Postanowienie z dnia 20 grudnia 2010 r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 stycznia 2011 r. i od tej daty należałoby liczyć wymagany termin do wniesienia zażalenia.
Uwzględniając powyższe, zażalenie Z. R. zostało wniesione w dniu 4 lutego 2011 r., a więc po upływie wskazanego terminu siedmiodniowego. Skarżący zaś nie może powoływać się na to, że zaskarżone postanowienie zostało mu doręczone dopiero w dniu 8 lutego 2011 r., gdyż doręczenie to nastąpiło wyłącznie na złożony wniosek, "do wiadomości" skarżącego.
Odnosząc się do zarzutu wyrażonego w zażaleniu, dotyczącego braku podjęcia przez pełnomocnika z urzędu "czynności nałożonych na niego przez Sąd" wskazać należy, że Sąd nie może dochodzić przyczyn podjęcia lub niepodjęcia określonych czynności przez pełnomocnika działającego z urzędu.
W związku z powyższym zażalenie to, jako niedopuszczalne, należało odrzucić, co orzeczono na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.