Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 3 stycznia 2017 r. P. M. (zwany dalej stroną, wnioskodawcą lub skarżącym) zwrócił się do Dyrektora Przedszkola Samorządowego w G. o udostępnienie informacji publicznej poprzez:
- – przekazanie kserokopii miesięcznych sprawozdań z wykonania planu wydatków budżetowych Rb-28S odnoszących się do 2016 r. dla Przedszkola w G. przy ul. [...];
- – udzielenie pisemnej informacji, jaka była liczba dzieci w Przedszkolu na początku każdego miesiąca 2016 r.
Wobec nieotrzymania żądanych informacji strona skarżąca w dniu 13 lutego 2017 r. wystąpiła do tutejszego Sądu ze skargą na bezczynność organu, wnosząc o zobowiązanie go do rozpatrzenia jej wniosku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę podmiot zobowiązany wskazał, że w dniu 21 lutego 2017 r. wysłał na adres wnioskodawcy żądane przez niego informacje. Jednocześnie wskazał, że opóźnienie w ich udzieleniu wynikało z tego, że wniosek został wysłany na adres Urzędu Miejskiego w G., nie zaś na adres Przedszkola. W związku z tym dopiero skarga na bezczynność była pierwszym pismem sygnalizującym potrzebę otrzymania żądanych informacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Należy podkreślić, że przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., zwanej dalej u.d.i.p.) nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 przywołanej ustawy). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że Dyrektor Przedszkola Samorządowego jako podmiot reprezentujący jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego, zobowiązany był do udostępnienia żądanych przez skarżącego informacji publicznych. Nie budzi również wątpliwości fakt, że oczekiwane przez stronę dane zostały jej udostępnione dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność do tutejszego Sądu. Jak wynika bowiem z akt sprawy, skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu 16 lutego 2017 r., zaś udzielenie informacji nastąpiło 21 lutego 2017 r.
W związku z tym należało przyjąć, że do dnia wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia informacji zawnioskowanych przez stronę skarżącą w dniu 3 stycznia 2017 r. Niemniej jednak podmiot zobowiązany stan ten usunął przesyłając skarżącemu stosowne dane w dniu 21 lutego 2017 r. Bez znaczenia była przy tym podniesiona okoliczność błędnego zaadresowania przez stronę skarżącą wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ bowiem twierdzenia tego nie poparł żadnymi dowodami. Nie zaprzeczył też jakoby nigdy nie otrzymał przedmiotowego wniosku lub nie zapoznał się z jego treścią.
Udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi na bezczynność ma wpływ na kształt rozstrzygnięcia odnoszący się do obowiązków organu związanych z realizacją żądania wnioskodawcy. Nie zwalnia to jednak sądu administracyjnego od oceny charakteru bezczynności poprzez ustalenie, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie, co wprost wynika z treści art. 149 § 1a p.p.s.a.
Poddając analizie uchybienie terminowi udostępnienia informacji publicznej należało przede wszystkim wziąć pod uwagę, że organ pozostawał w bezczynność w stosunkowo krótkim okresie. Po otrzymaniu zaś skargi niezwłocznie udostępnił stronie żądane przez nią informacje. Stąd też należało uznać, że bezczynność Dyrektora nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym – na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. – orzeczono w punkcie I sentencji niniejszego wyroku.
Udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi na bezczynność czyniło zbędnym konieczność orzeczenia o zobowiązaniu organu do rozpoznania żądania skarżącego. Postępowanie w tym zakresie okazało się więc bezprzedmiotowe w związku z czym należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczona w punkcie II sentencji wyroku.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego, zawarte w punkcie III sentencji wyroku, wynikało zaś z treści art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., gdyż umorzenie postępowania było skutkiem uwzględnienia przez organ wniesionej skargi we własnym zakresie i udostępnienia żądanej informacji publicznej (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08).