Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 49/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. w sprawie wydania odpisów z akt, w punkcie I. zobowiązał Rejonową Wojskową Komisję Lekarską we W. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 4 września 2013 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, w punkcie II. stwierdził, że bezczynność Komisji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie III. zasądził od Rejonowej Komisji Lekarskiej we W. na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w punkcie III. wyroku w ten sposób, że wykreślił powyższy punkt w przytoczonym brzmieniu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wobec braku obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w sprawach związanych z bezczynnością organu dotyczącą stosunków służbowych, brak było podstaw do nakazania organowi zwrotu kwoty 100 złotych na rzecz skarżącego.
W zażaleniu na powyższe postanowienie J. G. zakwestionował możliwość eliminowania stwierdzonych błędów na zasadzie zwykłej omyłki pisarskiej. W jego ocenie, taka sytuacja będzie miała miejsce wyjątkowo, gdzie nastąpił błąd drobny, oczywisty, niebudzący wątpliwości.
Postanowieniem z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt I OZ 748/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie Sądu I instancji z dnia 8 lipca 2014 r.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że warunkiem dopuszczalności sprostowania wyroku jest by wymienione w powołanym przepisie nieprawidłowości miały charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość omyłki wyraża się zaś w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. W żadnym razie sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Nie sposób zatem przyjąć, by sprostowanie oczywistej omyłki mogło polegać na wyeliminowaniu wyodrębnionej punktem części rozstrzygnięcia zawartego w wyroku. Instytucja ta nie służy bowiem zmianie podejmowanych przez sąd rozstrzygnięć.
Skarżący złożył także zażalenie na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów zawarte w punkcie III sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 49/14.
Postanowieniem z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt I OZ 747/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów zawarte w pkt III sentencji wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 8 lipca 2014 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że okoliczność, iż zażalenie na orzeczenie w przedmiocie kosztów złożył jedynie skarżący, w kontekście zakazu reformationis in peius, czyni niemożliwym odniesienie się do powyższej kwestii. Zdaniem Sądu, nie sposób jednakże uznać za uzasadnione wywody skarżącego, jakoby jego koszty celowe wzrosły do kwoty 240 złotych, co uzasadnia zmianę postanowienia zawartego w punkcie II wyroku w tym zakresie. Kwota zwrotu kosztów postępowania powinna być adekwatna do racjonalnych i celowych kosztów poniesionych przez strony, żądanie zaś zwrotu kosztów postępowania przed sądem pierwszej instancji może być uwzględnione tylko wówczas, jeżeli strona poniosła określone koszty postępowania. W świetle akt sprawy, Sąd stwierdził zatem brak usprawiedliwienia dla dokonania zmiany kwoty zwrotu kosztów postępowania przyznanej skarżącemu w pkt III wyroku.
Pismem z dnia 20 października 2014 r. skarżący, na podstawie art. 156 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2014 r. przez "sprostowanie cyfr ze 100 na 240 zł w pkt III". Wniósł jednocześnie o nadesłanie odpisu wyroku uwzgledniającego sprostowanie wraz ze stwierdzeniem prawomocności. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że powołanym wyrokiem Sąd zasądził na rzecz skarżącego 100 złotych, a nie kwotę 240 złotych, którą rzeczywiście poniósł skarżący. W związku z tym, zdaniem skarżącego winno nastąpić sprostowanie "na zasadzie błędu pisarskiego".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek nie jest zasadny.
Zgodnie z art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Przedmiotem sprostowania mogą być zatem jedynie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe a także inne oczywiste omyłki, przez które należy rozumieć m.in. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu.
W sentencji wyroku z 30 maja 2014 r. nie wystąpiły niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, które mogą być sprostowane w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. Dlatego też wniosek skarżącego o sprostowanie sentencji wyroku nie może być uwzględniony.
Podnoszone przez skarżącego okoliczności nie mogą być postrzegane jako błąd pisarski albowiem warunkiem dopuszczalności sprostowania wyroku jest by wymienione w powołanym przepisie nieprawidłowości miały charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość omyłki wyraża się zaś w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. W piśmiennictwie podkreśla się, że w żadnym razie sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Nie podlega więc sprostowaniu np. przeoczenie w sentencji orzeczenia jednego z zaskarżonych aktów lub pominięcie rozstrzygnięcia w kwestii kosztów postępowania (T. Woś, w: T. Woś (red): Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2000, s. 313).
Nie sposób zatem przyjąć, by sprostowanie oczywistej omyłki mogło polegać na wyeliminowaniu wyodrębnionej punktem części rozstrzygnięcia zawartego w wyroku. Instytucja ta nie służy bowiem zmianie podejmowanych przez sąd rozstrzygnięć (wyrok NSA z dnia 19 września 2014 r., I OZ 748/14, publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., Sąd odmówił sprostowania rozstrzygnięcia zawartego w punkcie III wyroku.