Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 marca 2014 r. R. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Prezydenta Miasta L. w sprawie wniosku o "wszczęcie postępowań i wydanie decyzji administracyjnych w sprawie nielegalnych publicznych zgromadzeń we wrześniu 2011 r. w L. przy ul. K. i M. zorganizowanych przez A. C. oraz w sprawie rozsiewania wścieklizny przez w/w A. C., która działa też przy pomocy wściekłych niezaszczepionych psów (...)".
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że skarga jest zasadna, gdyż Prezydent Miasta L. nie wydał decyzji w/w sprawach a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w piśmie z dnia 3 lutego 2014 r. pouczyło o możliwości złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta L. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 14 ustawy – Prawo o zgromadzeniach (Dz. U. z 2013 r., poz. 397), kto zwołuje zgromadzenie bez wymaganego zawiadomienia albo przewodniczy takiemu zgromadzeniu lub zgromadzeniu zakazanemu podlega przepisom karnym z art. 52 kodeksu wykroczeń. W związku z powyższym pismo skarżącego z dnia 20 listopada 2013 r. informujące o istniejącym nielegalnym zgromadzeniu zostało przekazane do Komendy Miejskiej Policji w L. w dniu 3 grudnia 2013 r. celem wszczęcia postępowania karnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga, nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 wymienionej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Składanie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Nie może zatem ona dotyczyć innych czynności. Podkreślić należy, że bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest zatem wystąpienie określonej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (do 31 grudnia 2003 r.) w wyroku z dnia 13 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 961/99, publ. LEX nr 78938 – w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji, w których podnoszone jest niewydanie decyzji administracji w terminie określonym w k.p.a., lub niepodjęcie czynności z zakresu administracji publicznej - kontrola sądu administracyjnego sprowadza się więc przede wszystkim do sprawdzenia, czy istotnie sprawa, w której skarżący zarzuca organowi administracji bezczynność, podlega załatwieniu przez ten organ w formie aktu administracyjnego.
W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność Prezydenta Miasta L. w zakresie wszczęcia postępowań i wydania decyzji administracyjnych w sprawie nielegalnych publicznych zgromadzeń we wrześniu 2011 r. zorganizowanych przez A. C. oraz rozsiewania wścieklizny przez A. C. Z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia 20 listopada 2013 r. wystąpił z wnioskiem do Prezydenta Miasta L. o wszczęcie postępowania karnego i administracyjnego przeciwko A.C. i M. F. o to, że obie kobiety we wrześniu 2011 r. zorganizowały nielegalne zgromadzenie publiczne pod balkonem skarżącego przy ul. K. w L. mimo, że nie posiadały żadnego zezwolenia organu administracyjnego na zorganizowanie tego typu zgromadzenia. Zdaniem wnioskodawcy zgromadzenie zorganizowane było w celu znieważenia i zniesławienia wnioskodawcy.
Skarżący wniósł nadto o ściganie w/w kobiet i ich wspólników o rozpowszechnianie wścieklizny przez psy, których właścicielem jest A. C. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że ww. pismo skarżącego z dnia 20 listopada 2013 r. zawierające informację o odbyciu się nielegalnego zgromadzenia, zostało przekazane przez organ Komendzie Miejskiej Policji w L. W piśmie przekazującym powołano się na przepis art. 14 ustawy – Prawo o zgromadzeniach, zgodnie z którym, kto zwołuje zgromadzenie bez wymaganego zawiadomienia albo przewodniczy takiemu zgromadzeniu lub zgromadzeniu zakazanemu podlega przepisom karnym w myśl art. 52 kodeksu wykroczeń.
W ocenie Sądu, niniejsza sprawa nie podlega załatwieniu poprzez wydanie decyzji administracyjnej, czy innego aktu o takim charakterze. Wobec tego, niezadowolenie skarżącego z niezałatwienia jego żądania przez Prezydenta Miasta L. w oczekiwany sposób, nie podlega trybowi określonemu w art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego, ani nie podlega właściwości sądów administracyjnych. Niedopuszczalne jest w takiej sytuacji faktycznej i prawnej wywodzenie skargi na bezczynność organu w omawianym zakresie.
Wskazać należy, że postępowanie w sprawach zgromadzeń reguluje ww. ustawa - Prawo o zgromadzeniach. Z przepisu art. 7 tej ustawy wynika, że organizator zgromadzenia ma obowiązek zawiadomić organ gminy o zamiarze zorganizowania zgromadzenia w sposób, o jakim mowa w tym przepisie prawa. Zgodnie z art. 8 ust. 1 omawianej ustawy organ gminy zakazuje zgromadzenia publicznego, jeżeli: 1) jego cel lub odbycie sprzeciwiają się niniejszej ustawie lub naruszają przepisy ustaw karnych, 2) odbycie się zgromadzenia może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu w znacznych rozmiarach. Zgodnie zaś z art. 9 omawianej ustawy, decyzję o zakazie zgromadzenia publicznego doręcza się organizatorowi na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej w terminie 3 dni od dnia zawiadomienia, nie później jednak niż na 24 godziny przed datą zgromadzenia. Skargi na decyzje w sprawach zgromadzeń wnosi się bezpośrednio do sądu administracyjnego w terminie 3 dni od doręczenia decyzji (...) (art. 13).
Zważyć należy, że wniosek skarżącego z dnia 20 listopada 2013 r. o wszczęcie postępowania dotyczył nielegalnego – według twierdzeń skarżącego – zgromadzenia zorganizowanego przez osoby trzecie i to zgromadzenia już odbytego. Wniosek ten przekazano Komendzie Miejskiej Policji z powołaniem się na przepis art. 14 ustawy – Prawo o zgromadzeniach, zmieniający art. 52 § 1 Kodeksu wykroczeń: kto zwołuje zgromadzenie bez wymaganego zawiadomienia albo przewodniczy takiemu zgromadzeniu lub zgromadzeniu zakazanemu podlega karze aresztu do dwóch tygodni, karze ograniczenia wolności do dwóch miesięcy albo karze grzywny.
Skoro zatem wniosek skarżącego z dnia 20 listopada 2013 r. nie podlegał załatwieniu przez organ w sposób określony w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.