Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 listopada 2016 r. A złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosek o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369, zwanej dalej P.p.s.a.) Zarządowi B sp. z o.o., za nie przekazanie Sądowi skargi, odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 5 lutego 2018 r. przedstawiciel wnioskodawcy został wezwany do nadesłania pełnomocnictwa udzielonego przez wszystkich członków stowarzyszenia do reprezentowania stowarzyszenia przez wojewódzkim sądem administracyjnym lub osobistego podpisania wniosku przez wszystkich członków stowarzyszenia oraz do nadesłania aktualnej listy członków stowarzyszenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia wniosku. Wezwanie zostało doręczone w dniu 12 lutego 2018 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sądowych. W zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 19 lutego 2018 r. wnioskodawca nie uzupełnił braku formalnego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 64 § 3 P.p.s.a. do wniosku o wszczęcie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Natomiast z treści art. 57 § 1 P.p.s.a., wynika, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a zatem - w myśl art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. - skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
W orzecznictwie sądowym odnoszącym się do regulacji zawartych w art. 40 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (tj. Dz. U z 2017 r., poz. 210) utrwalił się pogląd, w myśl którego skoro zgodnie z art. 43 pkt 1 ustawy do stowarzyszenia zwykłego nie stosuje się art. 10 i 11 tej ustawy, oznacza to, że stowarzyszenie takie nie posiada organów. Regulamin stowarzyszenia wskazuje jedynie, że stowarzyszenie posiada przedstawiciela, który je reprezentuje, ale przedstawiciel nie jest jego organem. W postępowaniu sądowoadministracyjnym osoba wskazana w regulaminie stowarzyszenia zwykłego jako przedstawiciel nie posiada uprawnienia do reprezentowania go w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stowarzyszeniu zwykłemu przysługuje zdolność sądowa jako organizacji społecznej, jednak legitymację procesową, a zatem zdolność do czynności procesowych posiadają jedynie wszyscy członkowie tego stowarzyszenia.
Natomiast przedstawiciel wskazany w regulaminie może reprezentować stowarzyszenie zwykłe, jeżeli pozostali członkowie stowarzyszenia upoważnili go do tego w należytej formie prawnej. Tym samym wnosząc skargę w imieniu Stowarzyszenia, musieli by podpisać ją wszyscy jego członkowie, lub osoba, której wszyscy członkowie udzielili stosownego pełnomocnictwa. Za źródło takiego upoważnienia nie można natomiast uznać regulaminu, jako dokumentu statuującego tylko powstanie stowarzyszenia zwykłego (por. m.in. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2015 r., sygn. II OSK 1444/13; z 9 czerwca 2017 r., sygn. II OZ 623/17 i 5 grudnia 2017 r., sygn. II OZ 1480/17).
Art. 49 § 1 P.p.s.a stanowi, że gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
W rozpoznawanej sprawie A została wezwana do rąk przedstawiciela do nadesłania pełnomocnictwa udzielonego przez wszystkich członków stowarzyszenia do reprezentowania stowarzyszenia lub podpisania wniosku przez wszystkich członków stowarzyszenia oraz do nadesłania aktualnej listy członków tegoż stowarzyszenia.
Pomimo upływu zakreślonego terminu oraz pouczenia o skutkach jego niedokonania braki wniosku nie zostały uzupełnione.
Nieuzupełnienie braków formalnych wniosku w wyznaczonym terminie zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a., stanowi podstawę do jego odrzucenia.
O zwrocie uiszczonego wpisu od wniosku orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 64 § 3 tej ustawy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.