Uzasadnienie
E. S. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w sprawie zainicjowanej jej wnioskiem o wymierzenie Prezydentowi Rzeczypospolitej grzywny za nieprzekazanie Sądowi jej skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi sprawy.
Postanowieniem z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt IVSO/Wa 41/12, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał E. S. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, o którego wyznaczenie zwrócono się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W..
Pismem z dnia 30 października 2012 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła radcę prawnego E. D. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 stycznia 2013 r. odrzucił wniosek skarżącej o wymierzenie organowi grzywny. W dniu 25 lutego 2013 r. wyznaczony w sprawie radca prawny przedstawił opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia w imieniu skarżącej skargi kasacyjnej na powyższe postanowienie. W opinii tej zawarł jednocześnie wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wskazując, iż koszty te nie zostały przez skarżącą opłacone w całości ani w części. W dniu 13 marca 2013 r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik wykazał, że przedmiotowa opinia została doręczona skarżącej do wiadomości.
Rozpoznając wniosek należy zważyć, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Przepis § 15 cytowanego rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b cytowanego rozporządzenia stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna w niniejszej sprawie wynosi 240 zł.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 1 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.