Uzasadnienie
Skarżąca J. R. złożyła w dniu 12 sierpnia 2008r bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Sądu Rejonowego dla W [...] I Wydział Cywilny z dnia [...] września 2006r. w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości (sygn.akt [...]).
Do przedmiotowej skargi skarżąca dołączyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy. Z informacji podanych przez skarżącą wynika, iż jej miesięczny dochód wynosi 1500zł, posiada również oszczędności w kwocie 70tys. złotych.
Sąd nie rozpatrując merytorycznie wniosku o przyznanie prawa pomocy, uznał że w sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr.153, poz.1270 ze zm. Zwanej dalej P.p.s.a)
Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego.(por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi LexisNexis Warszawa 2004. str.321)
Z tego rodzaju sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U.Nr.153,poz.1270 ze zm. zwanej "P.p.s.a") sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne, albowiem skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określony został w art. 3 § 2 P.p.s.a zgodnie, z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być zatem konkretny akt, czynność lub bezczynność organu administracji.
W przedmiotowej sprawie skarżąca J. R. zaskarżyła orzeczenie Sądu Rejonowego dla W. [...], a zatem akt nie podlegający kognicji sądu administracyjnego w myśl art. 3 ustawy p.p.s.a. Zachodzi zatem oczywista niedopuszczalność skargi, która tak jak w tej sprawie, oznacza także oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247ustawy P.p.s.a (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004r. Sygn. akt OZ 377/04 nie publikowane).
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji.