Uzasadnienie
W dniu 23 lutego 2010 r. do tutejszego Sądu wpłynęła skarga Z. R., opatrzona datą 22 lutego 2010 r., z której wynikało, że kwestionuje on działania Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. W związku z tym, zarejestrowaną w dzienniku KO pod numerem 16/10 skargę przesłano wyżej wskazanemu organowi, jako mylnie skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Pismem z dnia 20 lipca 2010 r. Z. R. wniósł m.in. o wymierzenie Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 22 lutego 2010 r. w trybie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej: p.p.s.a.
Z nadesłanych Sądowi akt sprawy i odpowiedzi na powyższy wniosek wynika, że skargę Z.R. organ administracyjny załatwił we własnym zakresie, nie nadając jej odpowiedniego biegu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania skargi do sądu w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Redakcja tego przepisu, którego celem jest dyscyplinowanie organów do terminowego wykonywania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a., w myśl której Sąd może orzec o nałożeniu grzywny wskazuje, że podejmując rozstrzygnięcie Sąd winien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a nie tylko sam fakt naruszenia tego przepisu. W szczególności do okoliczności takich należy okres, jaki upłynął od wniesienia skargi i przyczyny niewypełnienia obowiązku w terminie, a także okoliczność, czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu.
Z nadesłanej dokumentacji sprawy, a w szczególności z pisma z dnia [...] nr [...] wynika, że skargę z dnia 22 lutego 2010 r. organ potraktował, jako przekazaną według właściwości do rozpoznania we własnym zakresie, pomimo tego, że w związku z brzmieniem powołanego wyżej przepisu art. 54 p.p.s.a., który stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 1), zaś organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2), winien był, dopełniając obowiązku sporządzenia odpowiedzi na nią, wraz z aktami administracyjnymi zwrócić tutejszemu Sądowi, czego do chwili obecnej nie uczynił.
Wymierzając organowi grzywnę w wysokości 100 zł Sąd wziął pod uwagę to, iż choć z przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a. wprost wynika trzydziestodniowy termin na dokonanie tej czynności organ nie podporządkował się temu terminowi, niesłusznie uznając, że jest władny do rozpoznania niniejszej sprawy. Tym samym, zdaniem Sądu, nie wystąpiły żadne okoliczności, które mogłyby w jakikolwiek sposób usprawiedliwić zwłokę organu.
W kwestii zaś wysokości wymierzonej grzywny wskazać należy, iż ustawodawca do uznania Sądu pozostawił ustalenie jej kwoty, pod warunkiem, że jej górna granica nie przekroczy wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W związku zaś z tym, że organ administracyjny podjął działania mające na celu załatwienie skargi Z.R., myląc jej przekazanie przez Sąd celem dopełnienia obowiązku przewidzianego w art. 54 p.p.s.a., z przekazaniem skargi według właściwości celem załatwienia Sąd uznał, że wyższy wymiar grzywny byłby niezasadny.
Wobec powyższego, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. i w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.