Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 22 grudnia 2020 r. J. W. (dalej: strona, wnioskodawca) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Burmistrzowi Miasta i Gminy K. (dalej: organ, podmiot zobowiązany) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi z dnia 16 listopada 2020 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.
Uzasadniając swoje żądanie strona wskazała, że w dniu 16 listopada 2020 r. wniosła za pośrednictwem organu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 31 sierpnia 2020 r. Skarga została doręczona na adres organu w dniu 16 listopada 2020 r. Tymczasem, wedle relacji skarżącego, mimo upływu ustawowego terminu skarga nie została przekazana do tutejszego Sądu. Skarżący podkreślił, że w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, powinno nastąpić, stosownie do treści art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze m., dalej: u.d.i.p.) - w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi.
W konsekwencji strona wniosła o wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie od podmiotu zobowiązanego na jej rzecz kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Organ odpowiadając pismem z dnia 26 stycznia 2021 r. na wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 16 listopada 2020 r. wniósł o oddalenie wniosku i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że przesłał skargę wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi w terminie określonym w art. 54 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.) tj. z zachowaniem 30 – dniowego terminu. Jak wynika z wyjaśnień organu, jego działanie było konsekwencją uznania, że w części tj. co do pkt 1,2, 3 i 4 wniosku o udostępnienie informacji publicznej żądane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej w myśl u.d.i.p, o czym poinformował skarżącego w stosownym piśmie.
Sądowi wiadomo z urzędu, że skarga strony z dnia 16 listopada 2020 r., której dotyczy wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny inicjujący postępowanie w przedmiotowej sprawie, została przekazana sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w dniu 16 grudnia 2020 r. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Wr 528/20 i zakończona wyrokiem z dnia 10 lutego 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 55 § 1 zd. 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.
Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Stosownie do jego treści organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, powinno nastąpić - jak stanowi art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze m., dalej: u.d.i.p.) - w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi. Z treści wniosku oraz dokumentów znajdujących się aktach sprawy o sygn. IV SAB/Wr 528/20 wynika, że skarga dotycząca zarzucanej organowi bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej została wniesiona przez stronę w dniu 16 listopada 2020 r. Zatem piętnastodniowy termin na przekazanie skargi do sądu administracyjnego upływał z dniem 1 grudnia 2020 r., (wtorek).
We wskazanym terminie, podmiot zobowiązany nie przekazał wniesionej skargi. Uczynił to natomiast 15 dni później tj 16 grudnia 2020 r. Mając zatem na uwadze, że organ nie uczynił zadość nałożonym na niego obowiązkom w ustawowym terminie, wniosek o wymierzenie organowi grzywny okazał się zasadny. W nawiązaniu do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny należy wyjaśnić, że przedmiotem niniejszej sprawy jest ukaranie organu grzywną za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, nie zaś bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Stąd też bez wpływu na kształt rozstrzygnięcia pozostawały takie okoliczności jak przeświadczenie o bezprzedmiotowości skargi na bezczynność. Istotne jest więc tylko to, czy i w jakim terminie organ przekazał skargę do sądu wraz z odpowiedzią i aktami sprawy. Zgodnie z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2021 r. (M.P. z 2021 r., poz. 137), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2020 r. wyniosło 5.167,47 zł, zatem górna granica grzywny wymierzanej na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. wynosi 51.674,70 zł. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi. Określając wysokość grzywny w niniejszej sprawie w kwocie 100 złotych, Sąd miał na uwadze treść wniosku i charakter sprawy będący przedmiotem skargi, a także fakt, że organ przekazał skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zaledwie 15 dni po upływie terminu wynikającego z art. 21 pkt 1 u.d.i.p.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w punkcie II sentencji wynika z art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.