Orzeczenie TK z 14 lipca 1986 r., K 1/86

Teza

1. Przepis art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U. nr 35 poz. 230; zm. Dz.U. 1984 nr 34 poz. 184/ jest zgodny z przepisem art. 68 ust. 1 Konstytucji PRL.

Uzasadnienie

Art. 68 ust. 1 Konstytucji gwarantujący prawo do pracy, tzn. do zatrudnienia za wynagrodzeniem według ilości i jakości pracy, nie może być interpretowany z pominięciem innych przepisów Konstytucji. W szczególności w tej sprawie należało uwzględnić przepis art. 5 pkt 7 i 8 Konstytucji stwierdzający, że PRL w trosce o rozwój narodu otacza opieką rodzinę i wychowanie młodego pokolenia, dba o stan zdrowia społeczeństwa. Dalsze rozwinięcie tych treści znajduje się w art. 70 ust. 1 i 2 pkt 2 Konstytucji. Przepisy te m.in. stanowią, że obywatele PRL mają prawo do ochrony zdrowia, a urzeczywistnieniu tego prawa służy rozwój organizowanej przez państwo ochrony tego zdrowia oraz podnoszenie poziomu zdrowotnego ludności, zapobieganie chorobom i ich zwalczanie.

Z ogólnej normy art. 68 ust. 1 Konstytucji nie da się wyprowadzić wniosku, co do udziału poszczególnych składników wynagrodzenia lub struktury tych składników a skoro tak, to należy sięgnąć do art. 13 i 78 Kodeksu pracy. Mierzenie wkładu pracownika w toku wykonywania pracy uzależnione jest nie tylko od ilości i jakości pracy, ale także od rodzaju i kwalifikacji wymaganych przy jej wykonywaniu. Intensywne systemy wynagradzania pracownika /akordowy, premiowy, prowizyjny/ nie prowadzą do przełamania zasady, zgodnie z którą wynagrodzenie jest świadczeniem odwzajemniającym wykonanie pracy oznaczonej w umowie.