Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia (...) nr (...), po rozpoznaniu odwołania S.P., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z (...) nr (...) w sprawie odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz piwa i o zawartości od 4,5% do 18% zawartości alkoholu. W uzasadnieniu wskazano, że Wójt Gminy B. odmówił skarżącemu wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w wymienionych dwóch zakresach w kiosku handlowym zlokalizowanym na działce oznaczonej numerem (...) w miejscowości G. Do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych skarżący dołączył pismo, które nazwał umową użyczenia lokalu wraz z przyległym terenem działki (...) w G. W ocenie organu nie jest to dokument wystarczający do wykazania, że skarżący legitymuje się tytułem prawnym do lokalu, w którym planowana jest sprzedaż napojów alkoholowych. W stosunku do przedmiotowego budynku została wydana decyzja o rozbiórce, gdyż budynek został wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Z akt sprawy wynika, że sporna działka jest własnością M.P., córki skarżącego. W aktach sprawy znajdują się dwa dokumenty zatytułowane "umowa" z różnych dat – jeden z dnia 28.4.2003 r., drugi z dnia 23.4.2003 r. Z treści tych dokumentów wynika, że właścicielka działki nr (...) położonej w miejscowości G. użycza w/w działkę wraz z kioskiem handlowym swemu ojcu, czyli skarżącemu S.P.. W przypadku użyczenia – zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego – właściwą formą jego dokonania jest umowa jako akt dwustronnie zobowiązujący, podpisany przez obydwie strony umowy, czyli użyczającego i biorącego w użyczenie.
Natomiast dokumenty znajdujące się w aktach sprawy zostały podpisane tylko przez jedną stronę. Umowa użyczenia jest czynnością dwustronną, nakładającą na obydwie strony umowy określone prawa i obowiązki. Tym samym trudno uznać dokument znajdujący się w aktach sprawy za taką umowę i jednocześnie za wystarczający tytuł prawny do lokalu, w którym planowana była sprzedaż napojów alkoholowych.
W skardze na powyższą decyzję S.P. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wydanie zezwolenia na sprzedaż piwa i wina. W sezonie, wraz z żoną, która jest na rencie, chce prowadzić sklepik i dorobić na życie. Skarżący wskazał na wypowiedzi Wójta związane z odmową wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Działka jest ogrodzona i utrzymana w czystości. Poprzednio skarżący prowadził sprzedaż alkoholu w K. Wniósł także o zadośćuczynienie w kwocie 10.000 zł od Wójta Gminy B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 18 ust. 6 ustawy z dnia 26.10.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć m.in. dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Zagadnieniem spornym w sprawie jest ocena, czy umowa użyczenia została zawarta i czy jest to dokument świadczący o zawarciu tej umowy, inaczej mówiąc, czy jednostronne oświadczenie woli o użyczeniu lokalu jest tytułem prawnym.
W ocenie Sądu decydujące znaczenie ma fakt, czy taka umowa użyczenia została zawarta. Żadna ze stron tej umowy nie kwestionuje że została ona zawarta. Mamy zatem do czynienia z czynnością prawną, w skład której wchodzą oświadczenia woli 2 osób. Zgodnie z art. 65 Kodeksu cywilnego w umowach należy badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy. Rekonstrukcja zamiaru i celu umowy następuje na podstawie różnych obiektywnych okoliczności. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi jednak taka potrzeba. Oświadczenie woli jest jednoznaczne i nie budzi żadnych wątpliwości. Sposób dokumentowania zawarcia umowy ma znaczenie jedynie dowodowe. Dlatego też w ocenie Sądu fakt zawarcia umowy użyczenia jest oczywisty, a jej dokumentacja może być uzupełniona w trakcie postępowania administracyjnego, o ile budzi wątpliwości organu orzekającego.
Z oczywistych względów Sąd nie mógł uwzględnić wniosku o zasądzenie żądanego zadośćuczynienia. Sprawa ta nie należy do właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w razie uwzględnienia skargi, Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Z tych względów w wyroku należało orzec w tym zakresie.
Uzasadnia to, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.