Uzasadnienie
SA/Bd 3357/03
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...], Wojewoda K.-P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z [...] Nr [...] o pozwoleniu na rozbudową budynku mieszkalnego według projektu budowlanego zatwierdzonego tą decyzją. Adresatami decyzji byli T. i W. G. Projekt obejmował wykonanie dobudowy w płaszczyźnie piętra istniejącego budynku mieszkalnego, posadowionej na czterech wybudowanych wcześniej słupach żelbetowych.
Zaskarżona decyzja kończyła postępowanie toczące się na wniosek z dnia 30 lipca 2003r. Jako podstawę prawną organ powołał art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. tj. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Organ administracji publicznej uznał, że zaprojektowana dobudowa była zgodna z przepisami prawa, w szczególności odpowiadała wymogom co do zachowania odległości od granicy działki, gdyż ściana pełna planowanej rozbudowy, została usytuowana w odległości 3 m. Natomiast co do zgodności z przepisami prawa budowlanego istnienia słupów usytuowanych w odległości mniejszej niż 3m., organ przyjął, że były one wybudowane na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę z 1999r. za zgodą sąsiadki - B. K. W sprawie złożono skargę 27 listopada 2003r. Skarżąca, B. K. zarzuciła, że decyzja naruszyła przepisy prawa nakazujące zachowanie odległości sytuowania obiektów budowlanych, gdyż dwa z istniejących słupów znajdowały się w odległości 2,70 m od granicy jej działki.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i wskazano, że z rysunku elewacji znajdującym się w projekcie wynika, iż filary znajdują się w odległości 3 m. od granicy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje.
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) cyt ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja naruszyła prawo materialne przez jego niewłaściwe zastosowanie, w sposób mający wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. tj. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.), pozwolenie na budowę powinno dotyczyć całego zamierzenia budowlanego. Określenia tego co ustawodawca rozumiał pod pojęciem "zamierzenie budowlane" należało szukać w legalnych definicjach stworzonych na potrzeby ustawy. I tak, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 12 cyt. ustawy, zamierzeniem budowlanym, które za przedmiot mogła mieć decyzja o pozwoleniu na budowę mogło być: rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub roboty budowlane inne niż budowa obiektu budowlanego. Pod pojęciem budowy mieściło się między innymi pojęcie rozbudowy budynku (art. 3 ust. 1 pkt 1) lit. a) i pkt 6) cyt. ustawy).
W indywidualnej sprawie konkretyzacja tego, co należało uznać za przedmiot postępowania znajdowała się we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę.
Pismem z dnia 30 lipca 2003r., T. i W. G. wnieśli o zezwolenie na rozbudowę budynku mieszkalnego.
W związku z tym należało stwierdzić, że w sprawie całym zamierzeniem budowlanym była dobudowa domu w płaszczyźnie piętra posadowiona na czterech słupach i takie zamierzenie należało objąć procesem decyzyjnym.
Organ więc, nieprawidłowo ograniczył się tylko do stwierdzenia, że słupy zostały wybudowane wcześniej na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę tarasu z 1999r.
Za bezsporne należało uznać, że przy zaprojektowanej rozbudowie domu mieszkalnego miał być wykorzystany niewykończony obiekt budowlany, wybudowany w ramach innej budowy. Zatem pozwolenie z 1999r., chociażby już z tego powodu, że obejmowało inny przedmiot - budowę tarasu, nie legalizowało budowy słupów (zgoda sąsiada, na którą powołał się organ nie była udzielona na budowę słupów).
Tak więc, decyzja zezwalająca na rozbudowę domu jednorodzinnego, oparta na stwierdzeniu, że zgodnym z przepisami był projekt zamierzenia budowlanego, co do części którego organ administracji poprzestał na uznaniu, że był on zgodny z przepisami prawa, gdyż został wybudowany w ramach innej, legalnej budowy - naruszyła art. 35 ust. 1 pkt 1) lit. c) cyt. ustawy.
Podjęta na etapie udzielenia odpowiedzi na skargę próba uzasadnienia decyzji w kwestii usytuowania słupów jako zgodnego z prawem nie mogła zmienić powyższego wniosku. Uzasadnienie decyzji kończącej postępowanie administracyjne było jej istotnym elementem i jego brak nie mógł być uzupełniony w odrębnym postępowaniu jakim było postępowanie sądowo-administracyjne.
Organ ponownie rozpatrzy sprawę z wniosku T. i W. G. o wydanie pozwolenia na budowę.
Z powyższych względów oraz na podstawie art. art. 132, 135 oraz 145 § 1 pkt 1) lit. a) cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak na wstępie.