Wyrok WSA w Bydgoszczy z 12 maja 2004 r., SA/Bd 3497/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 12 maja 2004 r. na rozprawie

Sprawa

sprawy ze skargi W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu oddala skargę

Skład

Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak przewodniczący
Sędzia NSA Jan Grzęda Asesor WSA Mirella Łent sprawozdawca
Małgorzata Kraus protokolant

Uzasadnienie

SA/Bd 3497/03

23 grudnia 2003r., W. N., złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] [...], o odmowie zarejestrowania samochodu osobowego marki Mercedes 230 o numerze rejestracyjnym [...], na nazwisko skarżącego.

Postępowanie w sprawie toczyło się na złożony 19 czerwca 2002r., wniosek, którego przedmiot został określony przez W. N. jako: zarejestrowanie samochodu marki Mercedes o dotychczasowym numerze rejestracyjnym [...]. Do wniosku dołączono umowę zamiany pojazdów z 9 grudnia 2001r., dokument potwierdzający przeprowadzenie badań technicznych oraz dowód uiszczenia podatku od czynności cywilnoprawnej.

Decyzję oparto na ustaleniach takich, że 31 grudnia 1998r., decyzją Prezydenta Miasta B. uchylono decyzję o rejestracji pojazdu na nazwisko poprzedniego właściciela, a dowód rejestracyjny został unieważniony. Działania te były konsekwencją wyniku dochodzenia prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową B.-P., w toku którego ustalono, że pojazd został wcześniej skradziony a numery jego nadwozia – przebite.

W decyzji jako podstawę prawną podano § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze zm.).

W skardze zarzucono błędne ustalenie stanu faktycznego i nie rozpatrzenie sprawy, co do istoty oraz niewłaściwe zastosowanie § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze zm.), gdyż w dniu rejestracji samochodu na skarżącego, tj. 27 grudnia 2001r. pod numerem [...], przedłożono wszystkie, autentyczne dokumenty.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Skarga nie mogła być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa w sposób, o jakim mowa w art. 145 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Na początku należało stwierdzić, że rejestracja pojazdu następuje z chwilą wydania dowodu rejestracyjnego i zalegalizowanych tablic rejestracyjnych oraz nalepki kontrolnej, jeżeli jest wymagana (art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. t.j. z 2003r., Nr 58, poz. 515 ze zm.)). Tak więc wbrew twierdzeniom skarżącego rejestracja samochodu pod numerem [...], nie nastąpiła. Słusznie zatem skarżący wniósł o rejestrację samochodu oznaczając go jako zarejestrowany pod numerem [...].

Rolą rejestracji samochodu jest dopuszczenie pojazdu do ruchu. Rejestracja, nie legalizuje natomiast prawa do pojazdu i legitymowanie się takim dowodem przez oferującego pojazd do zbycia nie zwalnia potencjalnego nabywcy od skutków nabycia pojazdu od osoby nie mającej do niego prawa.

Prowadząc postępowanie o rejestrację pojazdu, organy słusznie dokonały sprawdzenia posiadania przez wnioskodawcę autentycznych, wymaganych przez prawo dokumentów.

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze zm.), przy wniosku o zarejestrowanie pojazdu właściciel obowiązany był przedstawić oryginał dowodu własności pojazdu, a jeżeli pojazd był zarejestrowany także ostatni dowód rejestracyjny.

Oba rodzaje dokumentów musiały być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnej autentyczności dokumentu, lecz także zgodne ze stanem rzeczywistym. Dokumentem własności musiał więc być dokument przenoszący w konkretnej sytuacji prawo własności, zaś dowodem rejestracyjnym - dokument sporządzony przez właściwy organ na podstawie dowodu własności w powyższym znaczeniu. Osoba nie będąca właścicielem pojazdu nie mogła przenieść jego własności na inną osobę. Ostatni dowód rejestracyjny musiał ponadto zawierać zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy numery identyfikacyjne pojazdu, a mianowicie numer silnika i nadwozia. W przypadku niedopełnienia powyższych wymogów żaden pojazd nie mógł i nadal nie może być zarejestrowany.

W niniejszej sprawie niesporne jest, iż przedmiotowy pojazd już jako skradziony po raz pierwszy został zarejestrowany w Polsce. W konsekwencji osoba rejestrująca nie mogła przenieść prawa własności tego samochodu na kolejnego nabywcę – J. N., od którego pojazd miał z kolei nabyć W. N. Nie został więc spełniony warunek zastosowania § 4 ust. 1 pkt 2) cyt. rozporządzenia, gdyż umowa zamiany jest to umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy (art. 603 kc.).

Bezspornym również było, że oryginalne numery nadwozia zostały przebite. Numery podane w dokumentach przedstawionych przez skarżącego przy zgłoszeniu pojazdu nie były więc prawdziwe.

Skoro dane zawarte w umowie zamiany - odnośnie właściciela spornego samochodu oraz numerów identyfikacyjnych pojazdu - były niezgodne ze stanem rzeczywistym, dowodu rejestracyjnego nie przedstawiono, gdyż został unieważniony, a sprawa nie została poprzednio rozstrzygnięta, Prezydent Miasta B. zasadnie - po ujawnieniu tych faktów – odmówił zarejestrowania pojazdu.

Uwzględniając to, że zaskarżona decyzja była zgodna z obowiązującym prawem, skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art.151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.