Wyrok NSA oz. w Bydgoszczy z 9 września 2003 r., SA/Bd 373/03

Tezy

Stację telefonii komórkowej należy uznać za obiekt towarzyszący podstawowej funkcji terenu.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu przy udziale (...) sprawy ze skargi Andrzeja S., Grzegorza S., J. K. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia 24 maja 2002 r. (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - oddala skargę.

Uzasadnienie

Decyzją z 18.03.2002 r. Prezydent G. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla PTK "C." Sp. z o.o. dla inwestycji obejmującej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej PTK C. GSM 1800 MHZ na zbiornikach elewatora dawnej Mieszalni Pasz, na działce położonej w G. przy ul. M.

Jak wynika z uzasadnienia obiekt objęty pozwoleniem na budowę posiada raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko opracowany przez biegłego z listy Wojewody P. w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko. Z raportu wynika, iż cyt. "na podstawie przeprowadzonej analizy prognozowanych rozkładów pól elektromagnetycznych wytwarzanych przez anteny nadawcze Bazowej Stacji Telefonii Komórkowej Systemu DUAL BAND G. T. kod F-1-3447-TR1 zlokalizowanej w G. ul. M., ocenia się, że obszary, w których występują pola elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego o wartościach przekraczających poziom dopuszczalny znajdują się w miejscach niedostępnych dla ludzi". Następnie raport stwierdza, że Bazowa Stacja Telefonii Komórkowej zlokalizowana w G. przy ul. M. nie będzie stanowiła zagrożenia dla ludności i środowiska i będzie spełniać wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska /Dz.U. nr 107 poz. 626/. Projekt budowlany został też pozytywnie uzgodniony przez (...) Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego.

Odwołanie od decyzji złożyła Beata Dz., działając w imieniu właścicieli nieruchomości położonej na Os. K. w G., która zarzuca wydanie decyzji z naruszeniem ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, prawa ochrony środowiska i prawa budowlanego.

Z zapisów planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, w obrębie, którego położona jest nieruchomość, na której usytuowana ma być stacja telefonii komórkowej, wynika według Beaty Dz., że nieruchomość ta przeznaczona jest pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne z dopuszczalnością prowadzenia działalności rzemieślniczej o małej uciążliwości, a nadto z zapisów planu wynika, że istniejące magazyny, w tym mieszalnia pasz, podlegać będą rozbiórce.

Budowa jest więc niezgodna z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego.

Decyzją z 24.05.2002 r. Wojewoda (...) na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

Zdaniem organu II instancji Prezydent G. przeprowadził postępowanie zgodnie z wymogami, obowiązującymi w tym okresie, ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko /Dz.U. 2000 nr 109 poz. 1157/.

Odnośnie podniesionych w odwołaniu zarzutów, iż lokalizacja planowanej inwestycji jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Wojewoda K. - P. stwierdził, że nie znajdują one potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.

Z zapisu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania m. G. wynika, że teren objęty planowaną inwestycją przeznaczony jest pod "nieuciążliwe działki rzemieślnicze z możliwością wprowadzenia zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i brak jest informacji, że istniejące magazyny, w tym dawna mieszalnia pasz, podlegać będzie rozbiórce.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego(...) wystąpili o uchylenie decyzji Wojewody K.-P.

Skarżący zarzucili naruszenie art. 33 i art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Ich zdaniem budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest niegodna z przeznaczeniem gruntu określonym w planie zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda K.- P. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, co następuje:

Kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona w oparciu o art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest niezasadna.

Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej PTK C. GSM w G. przy ul. M. nr działki 20/3, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji /Dz.U. nr 93 poz. 586/, zaliczana jest do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska.

Rozpatrując przedmiotową sprawę Prezydent G. prawidłowo zastosował przepisy postępowania uregulowanego w ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko /Dz.U. 2000 nr 109 poz. 1157/.

W myśl art. 25 wymienionej ustawy wydanie decyzji w sprawach planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które stanowi część postępowania zmierzającego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zdaniem Sądu inwestor przed uzyskaniem pozwolenia na budowę dostarczył wszelkie wymagane dokumenty i uzgodnienia a w tym: projekt budowlany i raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z sierpnia 2001 r. opracowany przez biegłego w zakresie ocen oddziaływania na środowisko.

Z raportu wynika, że obszary, w których występują pola elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego o wartościach przekraczających poziom dopuszczalny znajdują się w miejscach niedostępnych dla ludzi a Stacja Telefonii Komórkowej nie będzie stanowiła zagrożenia dla ludzi i środowiska i będzie spełniać wymagania zawarte w Rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska /Dz.U. nr 107 poz. 676/.

Inwestor dostarczył też decyzję K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z 9.10.2001 r. uzgadniającą pozytywnie projekt budowlany inwestycji.

W opinii Sądu nie jest trafny argument skarżących, że lokalizacja planowanej inwestycji jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i obiekty na tym terenie podlegać mają rozbiórce.

Z zapisu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego wynika, że teren objęty planowaną inwestycją przeznaczony jest pod "nieuciążliwe działki rzemieślnicze z możliwością wprowadzenia zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej".

Jakkolwiek w zapisie planu nie ma informacji, że istniejące magazyny, w tym dawna mieszalnia pasz, podlegać będą rozbiórce to i tak, zdaniem Sądu, gdyby taki zapis istniał realizacja inwestycji byłaby ryzykiem inwestora.

Stację telefonii komórkowej należy uznać za obiekt towarzyszący podstawowej funkcji terenu.

Organy obu instancji prowadziły postępowanie zgodnie z przepisami procedury i nie naruszyły też przepisów prawa materialnego.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oddalił skargę.