Uzasadnienie
Starosta S. decyzją z dnia 3 lipca 2002 r. (...), wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./, po rozpoznaniu wniosku inwestora - Zakładu Energetycznego B. S.A. ul. E. 13, zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dwóch kontenerowych stacji transformatorowych (...) oraz linii energetycznych (...).
Decyzję powyższą zaskarżył do Wojewody P. Janusz B., mieszkaniec S. W odwołaniu wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż jest ona niezgodna z prawem i narusza uzasadniony interes strony.
Wojewoda P. decyzją z dnia 29 października 2002 r. (...) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił, co następuje:
Organ II instancji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego oraz wizji lokalnej w terenie zważył, co następuje
Pozwolenie na budowę może zostać wydane jedynie osobie, która w organie administracji architektoniczno-budowlanej złoży wymagane prawem dokumenty. Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi.
Organ odwoławczy wypełniając dyspozycje art. 35 Prawa budowlanego, określającego zakres działania organu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, sprawdził zgodność przedłożonego projektu zarówno z prawem miejscowym, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i przepisami techniczno-budowianymi, jak i kompletność projektu.
Analiza przedłożonych do zatwierdzenia materiałów dowodowych wykazała, że inwestor występując o pozwolenie na budowę w organie administracji architektoniczno-budowlanej złożył wymagane prawem dokumenty. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, do wniosku o pozwolenia na budowę dołączył ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi.
Przeprowadzona pod tym kątem weryfikacja dowiodła, że zamierzona inwestycja zgodna jest z prawem miejscowym, tj. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla miasta S. zatwierdzonego uchwałą nr XIII/51/86 Rady Narodowej Miasta i Gminy w S. z dnia 21 marca 1986 r. /Dz.Urz. Woj. B. nr 11 poz. 119 ze zm./. Z ustaleń tego planu wynika, że inwestycja realizowana będzie na terenie przeznaczonym pod rozdzielnię energetyczną, pasy drogowe, zabudowę mieszkaniową, zakład stolarki budowlanej.
Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył dowody dysponowania nieruchomościami, na których zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja, na cele budowlane. Dokument taki stanowią załączone do akt sprawy pisemne oświadczenia właścicieli działek o nr geod. gruntów 1689/25, 3957, 1689/,25 1885/35, 1885/36, 1885/37, 1885/26, 1885/30 wyrażających zgodę na wykonanie robót budowlanych na ich działkach. Ponadto w materiałach dowodowych znajduje się pismo Zarządu Miejskiego w S. z dnia 7 maja 2002 r. (...) skierowane do Zakładu Energetycznego B. S.A. w B., w którym wyraża zgodę na dysponowanie, stanowiącymi własność Gminy S. działkami nr 1869/2, 4172, 4373 i 4152, zgodnie z opracowaną dokumentacją techniczną.
W przedłożonej do zatwierdzenia dokumentacji znajdują się również wymagane decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji uzgodnienia z zarządcami dróg umieszczenia urządzeń w pasie drogowym. Są to: decyzja Zarządu Miejskiego w S. z dnia 23 kwietnia 2002 r., (...) uzgadniająca umieszczenie urządzeń w pasach drogowych dróg gminnych stanowiących ulice: R., S., Ż. i W., D. 303 i L.-L.; postanowienie P. Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. z dnia 27 lutego 2002 r. (...) dotyczące pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr 673 L. - D.-B. - S. oraz decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w W. Oddział w B. (...) wyrażająca zgodę na umieszczenie kabla elektroenergetycznego SN 15 kV w pasie drogowym drogi krajowej nr 19 B. - K.-B. w ul. G. W powyższych decyzjach zawarto również zgodę na dysponowanie pasami drogowymi na czas prowadzenia robót.
Ponadto, zgodnie z wymogiem art. 33 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożył ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji, wydaną przez Burmistrza S. w dniu 26 marca 2002 r. (...). Wprawdzie w odwołaniu skarżonej decyzji Janusz B. przedstawił zarzuty dotyczące postępowania administracyjnego związanego z wydaniem przez Burmistrza S. powyższej decyzji z dnia 26 marca 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji, jednakże należy zauważyć, że decyzja ta jest ostateczna i w myśl art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ wiąże organy administracji architektoniczno-budowlanej.
Natomiast, jeśli skarżący kwestionuje prawidłowość tej decyzji powinien z odrębnym wnioskiem zwrócić się bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o rozstrzygnięcie swoich wątpliwości. Podkreślić bowiem należy, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają możliwości kwestionowania ani sposobu prowadzenia postępowania, ani też podejmowanych przez organy samorządowe rozstrzygnięć. Dlatego przedłożona w niniejszej sprawie ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji stanowi spełnienie wymogu zawartego w art. 33 ust. 2 pkt 3 obowiązującego Prawa budowlanego.
Ponadto, jak wyżej wspomniano, w myśl art. 47 ww. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym "warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę". Przeprowadzona pod tym kątem weryfikacja przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego wykazała, że spełnia on wymogi określone w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 26 marca 2002 r. (...).
Projekt budowlany opracowany został zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz.U. 1998 nr 140 poz. 906/ przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Ponadto, jak wynika z projektu, został on także sprawdzony przez uprawnione osoby, a także uzgodniony z Zakładem Energetycznym B. S.A. Rejon S. Projekt zagospodarowania zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego został opracowany na aktualnym podkładzie geodezyjnym sporządzonym przez uprawnionego geodetę. Uzgodniony został, bez uwag, przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w Starostwie Powiatowym w S. zgodnie z protokołem nr 1673-8/2002 z dnia 17 kwietnia 2002 r., czego potwierdzeniem jest znajdująca się na projekcie pieczęć.
Ponadto zgodnie z art. 10 Kpa strony zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z całym materiałem dowodowym stanowiącym podstawę niniejszego rozstrzygnięcia.
Wniesione natomiast przez Janusza B. w odwołaniu skarżonej decyzji zarzuty dotyczące "braku gwarancji ochrony własności i dzierżawy" oraz "zapewnienia ochrony interesów" zostały jednoznacznie wyjaśnione na przeprowadzonej przez organ odwoławczy w dniu 17 września 2002 r. wizji lokalnej w terenie. Jak bowiem wynika z protokołu spisanego w trakcie wizji Wiesława B. - przedstawiciel inwestora, zobowiązała się do powiadomienia J. B., zgodnie z jego żądaniem, z tygodniowym wyprzedzeniem o terminie rozpoczęcia budowy linii kablowej oraz do takiego zorganizowania robót budowlanych, aby nie naruszać własności oraz dzierżawy, B., które bezpośrednio sąsiadują z terenem przedmiotowej inwestycji.
Wyjaśniona również została kwestia wycinki drzew i krzewów rosnących w pasie drogowym na wysokości dzierżawionej przez J. B. działki nr 1680. W punkcie 4 opisu technicznego do projektu budowlanego, zawierającym uwagi końcowe, umieszczony został zapis, iż w pasie drogowym ul. R. na wysokości działki nr 1680 należy wyciąć dwa krzaki mirabelek oraz przesadzić krzew czarnego bzu tylko w przypadku stwierdzenia w trakcie budowy linii kablowych, że korzenie krzewu mogą być naruszone. Ponadto w trakcie realizacji inwestycji nie zachodzi konieczność wycinki drzew, natomiast należy zachować odległość projektowanych kabli od pni istniejących drzew min. 2 m.
Ponadto trzeba także wyjaśnić, że organ nie może spełnić oczekiwań skarżącego co do zobowiązania inwestora w decyzji o pozwoleniu na budowę, do przestrzegania zobowiązań podjętych przez inwestora wobec stron, bowiem żądanie to wykracza poza zakres regulowany przepisami prawa budowlanego i przepisów wykonawczych.
Również wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 73 par. 1 Kpa, organ administracji publicznej obowiązany jest w każdym stadium postępowania, umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów. Natomiast strona nie może żądać, jak czyni to skarżący, w piśmie do Starosty S. z dnia 18 czerwca 2002 r., aby kserokopię dokumentów wykonywał i dostarczał zainteresowanym sam urząd. Strona może się jedynie w myśl art. 73 par. 2 Kpa domagać uwierzytelnienia sporządzonych przez siebie w różny sposób odpisów lub wydania z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów, ale tylko w przypadku, jeżeli udokumentuje i uzasadni to swoim ważnym interesem.
Natomiast zgodnie z art. 261 Kpa organ ustala wysokość kosztów postępowania i określa osoby zobowiązane do ich poniesienia. W związku z tym, że w niniejszej sprawie żadne koszty nie zostały poniesione, a także nie występują osoby, które są zobowiązane do ich poniesienia, przytoczony artykuł nie znajduje zastosowania. Obowiązek uiszczenia opłaty skarbowej od wniesionego przez skarżącego odwołania wynika z ustawy o opłatach skarbowych, a koszty korespondencji i sporządzenia odwołania nie stanowią należności określonych art. 261 Kpa.
Na zakończenie należy zwrócić uwagę na konieczność zachowywania przez organ orzekający ustaleń art. 107 Kpa stanowiącego, iż każda decyzja winna zawierać uzasadnienie faktyczne. Natomiast par. 3 tego przepisu stanowi, co powinno zawierać uzasadnienie faktyczne. Niezgodnym zatem z tym przepisem jest udzielanie odpowiedzi na zarzuty podnoszone przez stronę odrębnym pismem, na co słusznie wskazuje skarżący. Naruszenie w tym zakresie, nie może mieć jednak wpływu na rozstrzygnięcie merytoryczne w niniejszej sprawie, bowiem jak zostało szeroko wyjaśnione, inwestor spełnił wynikające z przepisów wymogi i inwestycja nie narusza ustaleń prawa. Dlatego też organ odwoławczy, na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Decyzję powyższą zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Henryk W., właściciel nieruchomości położonej w obrębie wsi K. Gmina S., oznaczonej numerem działki 910.
Skarżący domaga się, aby linia kablowa, która ma być położona wzdłuż jego posesji w obrębie pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr 673 L. -D.-B. - S., została położona po przeciwnej stronie drogi.
Nie wiadomo, jakimi przesłankami kierował się organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, ponieważ takie załatwienie sprawy według skarżącego nie uwzględnia słusznego interesu właściciela nieruchomości. W toku całego postępowania, ze stroną nikt nie uzgadniał i nie pytał, czy zgadza się z decyzją Starosty Powiatowego w S. z dnia 3 lipca 2002 r., (...) udzielającej Zakładowi Energetycznemu B. S.A. ul. E. 3 w B., pozwolenia na przeprowadzenie linii kablowej.
Wykonanie inwestycji, zgodnie z aktualną decyzją, narazi skarżącego na liczne niedogodności i straty materialne, których miał okazję doświadczyć od Zakładu Energetycznego. Na posesji znajduje się pas ziemi, na którym stoi siedem słupów energetycznych. Przez 14 lat teren ten, jak również wjazd na posesję skarżącego, był wielokrotnie rozkopywany i dewastowany. Prace związane z położeniem linii kablowej wzdłuż posesji związane będą z wejściem inwestora na teren prywatny, gdzie zostanie rozkopany wjazd, na co nie zgadza się skarżący. Niezrozumiałe jest utrzymanie tej decyzji w mocy, ponieważ linia kablowa może równie dobrze przebiegać po przeciwnej stronie tej samej drogi.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalanie. Ustosunkowując się do żądania Henryka W., dotyczącego zmiany przebiegu zaprojektowanej inwestycji, w taki sposób, aby przedmiotowa linia kablowa, która ma być położona wzdłuż jego posesji w pasie drogowym została położona po przeciwnej stronie drogi, organ wyjaśnił, że o miejscu lokalizacji danej inwestycji decyduje inwestor, przedkładając do właściwego organu wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę projekt budowlany zamierzonej inwestycji. Natomiast obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest rozpatrywanie wniosku o pozwolenie na budowę w granicach w nim zakreślonych. Organ nie ma natomiast możliwości prawnych zobowiązania inwestora do zmiany lokalizacji przedmiotowej inwestycji, czego oczekiwał od Wojewody P. skarżący. Przed wydaniem decyzji organ jedynie sprawdza, czy przedłożony projekt budowlany danej inwestycji jest zgodny z prawem budowlanym i przepisami szczególnymi, co w przedmiotowej sprawie zostało spełnione przez inwestora.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności decyzji, dlatego też skarga podlegała oddaleniu.
Jak trafnie wyjaśnił organ odwoławczy, to inwestor decyduje o miejscu lokalizacji określonej inwestycji. Jeżeli projekt zamierzonej inwestycji jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i z przepisami szczególnymi, a tak jest w niniejszej sprawie, organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Jeżeli inwestorowi przysługuje prawo dysponowania nieruchomością /pasem drogowym/ na cele budowy inwestycji, może on położyć linię kablową po każdej wybranej stronie drogi. Brak jest podstaw prawnych, aby w przypadku inwestycji liniowych inwestycja ta, przebiegając w sąsiedztwie działki skarżącego, została przeniesiona na drugą stronę drogi.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.