Uzasadnienie
Starosta S. decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. (Nr [...]), wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku inwestora – Z. E. B. S.A. ul. E. [...], zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dwóch kontenerowych stacji transformatorowych typu MRw-b-20/630-4 na działkach o nr geod. [...] położonych w S.; linii kablowej SN-15kV dł. = 7820,00 mb; linii kablowej nn – 0,4 kV dł. = 580,00 mb, linii napowietrznej nn – 0,4 kV dł = 1218,00 mb w S. w ulicach M., R., S., Ż. i W., D. [...], G. i L. L. na działkach o nr geod. [...].
Decyzję powyższą zaskarżył do Wojewody P. J. B., mieszkaniec S. W odwołaniu wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż jest ona niezgodna z prawem i narusza uzasadniony interes strony.
Wojewoda P. decyzją z dnia [...] października 2002 r. (Nr [...]) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W dniu 5.IX.2003 r. J. B. zawiadomił Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w S., że Z. E. kładąc na podstawie wymienionej wyżej decyzji kabel na ul. R. na wysokości dzierżawionej przez niego działki nr [...] nie przestrzega warunków udzielonego pozwolenia budowlanego. W szczególności wykonując wykopy usunął na jego działkę drzewa, nie zachował wymaganej odległości 2 m od drzew rosnących na tej nieruchomości oraz prawdopodobnie nie zachowa takiej odległości od drzew rosnących przy drodze z S. do D. B. i odległości 0,5 m od przylegających do tej drogi nieruchomości. Na skutek tego pisma organ zawiadomił strony, że zgodnie z art. 61 § 4 kpa w dniu 5.IX.2003 r. zostało wszczęte z wniosku J. B. postępowanie w sprawie budowy przez Z. E. w B. kablowej linii energetycznej w ul. R. w S. Następnie decyzją z dnia [...].X.2003 r. wydaną po przeprowadzeniu postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. umorzył wszczęte postępowanie po stwierdzeniu, że kabel energetyczny na ul. R. w S. jest układany na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę i zgodnie z jego warunkami i zatwierdzonym projektem budowlanym. Od decyzji tej J. B. wniósł odwołanie zarzucając naruszenie art. 105 kpa przez powołanie się na przesłankę bezprzedmiotowości postępowania dopiero po jego wszczęciu, chociaż istniała ona przed jego wszczęciem i należało wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Odwołanie zarzuciło również błędne ustalenia faktyczne w następstwie uprzedzenia inwestora o zamiarze kontroli budowy i wspólne zatarcie śladów naruszenia własności osób trzecich, przeciwstawienia się wyrokowi NSA w sprawie SA/Bk 1562/02 w miejscu gdzie nakazywał on przestrzeganie podjętych przez inwestora w trakcie wizji lokalnej zobowiązań i ustaleń oraz naruszenie art. 47 ust. 1 i 3 prawa budowlanego przez przyznanie inwestorowi prawa niepodporządkowania się tym przepisom i utrudnienie dochodzenia roszczeń cywilno-prawnych.
P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., decyzją z dnia [...].XI.2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe przed organem I instancji wykazało, że budowa kabla energetycznego na ul. R. w S. jest prowadzona zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę i wobec niestwierdzenia zarzucanych nieprawidłowości postępowanie podlegało umorzeniu. Również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych w postępowaniu przed tym organem uznano za nieuzasadnione.
Wymienioną decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. J. B. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzucił jej naruszenie art. 136 kpa przez brak przeprowadzenia rzetelnego postępowania odwoławczego, dowolną i rażącą interpretację przepisów powołanych w uzasadnieniu decyzji oraz brak przeprowadzenia postępowania w kierunku nieważności decyzji I instancji.
W uzasadnieniu skargi wynika, iż skarżący w odwołaniu nie zgłosił żądania uchylenia decyzji organu I instancji, lecz żądanie jej unieważnienia. Wobec stwierdzenia braku naruszeń prawa przez inwestora organ I instancji winien, zdaniem skarżącego, odmówić wszczęcia postępowania, a nie wydawać postanowienie o jego umorzeniu.
Skarga podniosła również, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów z odwołania i ich nie rozpatrzył. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na tę skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zarzuty braku rzetelnie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, wadliwej wykładni przepisów proceduralnych oraz braku przeprowadzenia w sposób właściwy postępowania w kierunku stwierdzenia nieważności decyzji I instancji zostały postawione gołosłownie, niczym ich nie uzasadniono i dlatego należy uznać je za całkowicie nieuzasadnione.
W toku postępowania przeprowadzono dowód z oględzin prowadzonej budowy, stwierdzając, iż jest ona realizowana zgodnie z zatwierdzonym projektem i udzielonym pozwoleniem na budowę. Nie stwierdzono przy tym faktów wskazanych przez skarżącego w jego wniosku inicjującym postępowanie. Skarżący był obecny przy tej czynności, nie kwestionował ani jej przebiegu, ani ustaleń i nie składał żadnych wniosków dowodowych w celu ustalenia odmiennego stanu faktycznego. W tej sytuacji organ uznał sprawę za wyjaśnioną, a wobec niestwierdzenia nieprawidłowości postępowanie umorzył, jako bezprzedmiotowe.
Nie zostały naruszone też w postępowaniu przed organami obu instancji wskazane skargą przepisy proceduralne. Sprawa rozpoczęła się na wniosek skarżącego, a dniem jej wszczęcia był dzień doręczenia organowi żądania strony (art. 61 § 3 kpa). Stwierdzenie jej bezprzedmiotowości, a więc braku podstawy do wydawania decyzji merytorycznej, uzasadniało umorzenie postępowania na mocy art. 105 § 1 kpa.
Wbrew zarzutowi skargi organ nie miał ani faktycznych ani prawnych podstaw do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.
Organ II instancji rozpoznając odwołanie musiał wydać decyzję zawierającą jedno z rozstrzygnięć wskazanych przepisem art. 138 kpa. Gdy zostało wniesione to odwołanie niemożliwe było orzekanie na podstawie art. 156 kpa, gdyż inny jest zakres i charakter postępowań organu odwoławczego organu nadzoru (por. uwagi J. Borkowskiego na str. 701 "Komentarza do KPA", wyd. Becka z 1996 r. wskazane tam orzecznictwo). Nadto – czego nie zauważa skarżący - w sprawie nie zaistniały podstawy ani do uchylenia ani do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji.
Wbrew zarzutom skargi organ ustosunkował się do wszystkich istotnych zarzutów odwołania, uznając je za nieuzasadnione. Skarga nie przedstawia żadnych podstaw do kwestionowania tych ustaleń i ocen. Dlatego na mocy art. 151 ustawy z 30.VIII.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.