Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. B. od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2002 r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. S. zam. B., ul. O. [...] i A. W. zam. B., ul. K. [...] pozwolenia na budowę polegającego na wymianie zniszczonej więźby dachowej na okres czasowy do dnia 30 maja 2012 w budynku mieszkalnym usytuowanym na działce nr [...] położonej w B. przy ulicy O., Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił następujący stan sprawy:
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta B. wydał w dniu [...] czerwca 2002 r. decyzję nr [...], którą udzielił wnioskodawczyniom pozwolenia na wymianę zniszczonej więźby dachowej w istniejącym budynku mieszkalnym na działce nr [...] położonej przy ul. O. [...] w B. na okres czasowy do dnia 30 maja 2012 roku.
Od tej decyzji Prezydenta Miasta B. po raz wtóry odwołał się A. B. w dalszym ciągu nie zgadzając się na wymianę więźby dachowej w budynku sąsiadek. Skarżący zarzuca, że inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i niekorzystnie wpłynie na wygląd miasta. Ponadto podnosi, że projektowane zamierzenie nie obejmuje swym zakresem tylko wymiany zniszczonych elementów konstrukcji wiązara, ale jest w rzeczywistości budową całej więźby dachowej, w wyniku czego budynek zostaje podwyższony o 25 cm.
Rozpoznając odwołanie organ II instancji zważył, co następuje:
Szczegółowa analiza materiału dowodowego nadesłanego przez organ I instancji jednoznacznie wykazała, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z "miejscowym planem szczegółowym zagospodarowania osiedla "[...]" w B., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...] października 1990 r., Nr [...] i ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa B. Nr 31, poz. 321, w którym obszar oznaczony symbolem D 14 KX i D 12 KP jest terenem przeznaczonym pod nowe centrum ogólnomiejskie, poszerzenie ulicy B. i parking, ponieważ przebudowa więźby dachowej polegająca na wymianie elementów konstrukcyjnych (na okres czasowy do dnia 30 maja 2012 roku) w budynku mieszkalnym usytuowanym na działce nr [...] położonej w B. przy ulicy O. [...] jest z ww. założeniem zgodna. W ocenie organu inwestorzy spełnili wszystkie pozostałe wymagania wynikające z obowiązujących przepisów, a mianowicie:
1.przedłożyli projekt budowlany opracowany przez uprawnioną osobę, w którym zostały wskazane charakterystyczne elementy, wymiary, rzędne i wzajemne odległości obiektów w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, 2.dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (kserokopia wyciągu z księgi wieczystej Nr [...]).
Skoro wnioskodawczynie spełniły niezbędne wymogi określone w art. 32 ust. 4 oraz ust. 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane 1994 r. organ nie może odmówić inwestorkom udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 ww. ustawy – Prawo budowlane).
Ustosunkowując się do zarzutów A. B. zawartych w odwołaniu organ wyjaśnił, co następuje:
- niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący braku wykazania się przez jedną z inwestorek – M. S. dowodem do dysponowania nieruchomością nr [...] przy ul. O. [...] w B. na cele budowlane, ponieważ do akt sprawy inwestorki przedłożyły wciąg z księgi wieczystej nr [...], gdzie w dziale II jako współwłaścicielki nieruchomości nr [...] figurują: A. W. i M. W. obecnie M. S.),
- bezpodstawny jest również zarzut, że wskutek wymiany więźby dachowej zmieni się wysokość budynku tj. zostanie podwyższona o 25 cm, ponieważ jak wynika z inwentaryzacji istniejącego budynku jego wysokość wynosi 6,77 m, a projektowana wysokość 6,78 m,
- nie ma także uzasadnienia zarzut naruszenia miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego os. "[...]", w którym obszar objęty inwestycją jest terenem przeznaczonym pod nowe centrum ogólnomiejskie, poszerzenie ulicy B. i parking, ponieważ projektowane zamierzenie inwestycyjne w żadnej mierze nie jest sprzeczne z ustaleniami tego planu. Należy podkreślić, że inwestycja nie zmienia stanu istniejącego tylko poprawia stan techniczny budynku, jest tymczasowa i będzie musiała być rozebrana z chwilą realizacji planu,
- nietrafnym jest też zarzut, iż zaskarżona decyzja narusza ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż inwestorki nie wystąpiły o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji, ponieważ należy wyjaśnić, że ustawodawca w art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) jednoznacznie sprecyzował, iż nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu roboty polegające na remoncie lub montażu, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania działki. W ocenie organu przedmiotowa inwestycja nie polega na odbudowie, rozbudowie lub nadbudowie, jak próbuje sugerować skarżący. Zdaniem organu projektowane zamierzenie inwestycyjne polegające na wymianie więźby dachowej, które nie zmienia zagospodarowania działki – więc nie wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Według autorów pracy zbiorowej "Architektura i budownictwo" wydanej przez Wydawnictwo Naukowo-Techniczne, W-wa 1975 r. "przebudowa (budowli budynku itp.) – jest to budowa polegająca na wprowadzeniu zasadniczych zmian w istniejącym obiekcie budowlanym (np.: na wymianie budowlanych elementów konstrukcji) w celu uzyskania ulepszeń technicznych, zmiany podstawy funkcji obiektu lub jego przystosowania do zmienionych warunków",
- nie jest także zasadny zarzut A. B. dotyczący tego, że belki stropowe w projektowanej więźbie dachowej opierają się na murłacie, a nie jak obecnie na belkach stropowych bowiem rozwiązanie takie wg projektanta wynika ze złego stanu technicznego belek stropowych i nie ma istotnego wpływu na gabaryty budynku. Jak wynika bowiem z projektu budowlanego różnica między wysokością budynku projektowanego, a istniejącego obecnie budynku będzie wynosić 1 cm.
Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że wnioskodawczynie spełniły niezbędne wymogi określone w art. 32 ust. 4 oraz ust. 1 i 2 ustawy – Prawo budowlane 1994 rok. W tej sytuacji organ nie może odmówić udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane).
Na zakończenie należy podkreślić, że organ administracji architektoniczno-budowlanej I i II instancji zapewnił wszystkim stronom udział w całym toku prowadzonego postępowania oraz umożliwił zapoznanie się z pełnym materiałem dowodowym spełniając zasadę określoną w art. 10 k.p.a.
W świetle powyższych rozważań brak jest jakichkolwiek podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Dlatego utrzymano w mocy decyzję organu I instancji.
Decyzję powyższą zaskarżył do Sądu Administracyjnego A. B. Skarżący nie sformułował ani wniosków, ani zarzutów skargi; nie przytoczył również jakiegokolwiek uzasadnienia.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację.
W dodatkowym piśmie procesowym z 23 września 2003 r. skarżący A. B. podniósł następujące zarzuty:
1.w ścianach szczytowych poddasza zaprojektowano okna w sposób niezgodny z przepisami, 2.podpisy pod wnioskami inwestorek zostały w sposób oczywisty sfałszowane; w aktach sprawy nie ma dokumentów, które potwierdzają, iż M. W. i M. S. to ta sama osoba, 3.w budynku zaprojektowano całkowicie inną niż pierwotna więźbę dachową (w zupełnie innym schemacie statycznym, innej konstrukcji i innych gabarytach), 4.stare poddasze było poddaszem nieużytkowym, nowe poddasze jest poddaszem mieszkalnym, użytkowym; oznacza to zmianę zagospodarowania terenu, która wymaga uprzedniej decyzji o warunkach i zagospodarowaniu terenu, a decyzji takiej brak.
W odpowiedzi na powyższe zarzuty organ odwoławczy dodatkowo wyjaśnił, co następuje:
1.przedmiotowa inwestycja jest przebudową powstającą w miejsce istniejącej już więźby dachowej i w żaden sposób nie spowoduje zmiany zagospodarowania działki, więc zgodnie z przepisem art. 39 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym inwestorki nie były zobowiązane występować o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji, 2.bezzasadny jest zarzut naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ tymczasowa przebudowa grożącej zawaleniem więźby dachowej ma charakter inwestycji tymczasowej i będzie musiała być rozebrana z chwilą realizacji planu, w którym obszar, na którym znajduje się obecnie obiekt budowlany przeznaczony jest pod nowe centrum ogólnomiejskie, poszerzenie ulicy B. oraz parking, 3.niesłuszne są pretensje skarżącego dotyczące zmiany rodzaju konstrukcji więźby dachowej, bowiem zastosowanie takiej konstrukcji wynikało ze złego stanu technicznego dachu, grożącego zawaleniem. Zdaniem projektanta przy zmianie konstrukcji więźby zostaną zachowane gabaryty istniejącego poddasza nieużytkowego;
- zakresem wniosku inwestorek była objęta tylko i wyłącznie więźba dachowa, a nie, jak sugeruje skarżący, jeszcze inne roboty budowlane. Osadzenie okien w ścianach szczytowych oraz wykonanie schodów nie były zgłoszone we wniosku i nie były przedmiotem postępowania. Jeżeli faktycznie zostały zrealizowane roboty wychodzące poza zakres udzielonego pozwolenia, należy ten fakt zgłosić do właściwego organu nadzoru budowlanego;
5.bezpodstawne i gołosłowne są zarzuty dotyczące sfałszowania podpisów, a niezrozumiały jest zarzut, iż przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy nie wiedział, że M. S. i M. W. to jedna i ta sama osoba.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, dlatego też skarga podlega oddaleniu.
Bezzasadny jest przede wszystkim podstawowy zarzut podnoszony przez skarżącego jakoby zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia budowlanego było niezgodne z przepisami, ponieważ zezwala inwestorkom na budowę okien w ścianach szczytowych poddasza. Udzielone pozwolenie, zgodnie z wnioskiem inwestorek z 15 października 2001 r., dotyczy wymiany zniszczonej więźby dachowej w istniejącym budynku mieszkalnym na okres czasowy do dnia 30 maja 2012 roku. Wbrew twierdzeniu skarżącego, zatwierdzenie projektu budowlanego nie oznacza pozwolenia na przebudowę całego poddasza (w tym na zamontowanie okien w ścianach szczytowych), lecz jedynie na wymianę więźby dachowej. Wynika to wyraźnie z sentencji decyzji organu I instancji z dnia 26 czerwca 2002 r., gdzie zastosowano koniunkcję: "zatwierdzam projekt budowlany i udzielam pozwolenia na budowę – wymianę zniszczonej więźby dachowej." Projekt budowlany został więc zatwierdzony jedynie w takim zakresie, w jakim udzielono pozwolenia na budowę.
Jeżeli zatem, jak twierdzi skarżący, inwestorki w przebudowie więźby wykroczyły poza zakres udzielonego pozwolenia budowlanego, to okoliczność ta może stanowić podstawę do interwencji organów nadzoru budowlanego; nie może jednak podważać legalności zaskarżonej decyzji.
Przebudowa zniszczonej więźby dachowej w budynku mieszkalnym nie powoduje zmiany sposobu zagospodarowania działki, dlatego też zgodnie przepisem art. 39 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym wydanie pozwolenia na przebudowę nie musiało być poprzedzone wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji.
Bezzasadny jest również zarzut skarżącego, iż w budynku zaprojektowano całkowicie inną, niż pierwotna, więźbę dachową. Jak wyjaśniły organy architektoniczno-budowlane zastosowanie projektowanej konstrukcji dachu wynikało ze złego stanu technicznego belek stropowych. Zdaniem projektanta przy zmianie konstrukcji więźby zostają zachowane gabaryty istniejącego poddasza nieużytkowego. W szczególności bezzasadny jest zarzut istotnej zmiany wysokości budynku, skoro po przebudowie wysokość ta podnosi się o 1 cm.
Podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, iż zupełnie bezpodstawne i gołosłowne są zarzuty dotyczące sfałszowania podpisów przez inwestorki, a niezrozumiały jest zarzut, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie wiedział, iż M. S. i M. W. to jedna i ta sama osoba.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271).-