Uzasadnienie
Janusz B. pismem z dnia 1 lutego 2002 r. powiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu G. w B., że zajmująca lokal mieszkalny nr 6 przy ul. J. 30 w B. Krystyna G. zmieniła sposób użytkowania swojego mieszkania na salę ćwiczeń muzycznych nie licząc się z faktem, że mieszkanie nie jest do tego przystosowane. W związku z powyższym wniósł o ustalenie czy naruszone zostały przepisy prawa budowlanego.
Decyzją z dnia 28.02.2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu G. w B. na podstawie art. 105 par. 1 Kpc po rozpatrzeniu wniosku Janusza B. umorzył wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie.
W uzasadnieniu organ podał, że przeprowadzone postępowanie wykazało, iż stanowiący własność Krystyny G. lokal mieszkalny nr 6 usytuowany jest w budynku przy ul. J. 30 stanowiącym własność Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości nr 30.
W trakcie oględzin nie stwierdzono zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego mieszkania na inne cele niż mieszkalne oraz nie stwierdzono wykonania robót budowlanych polegających na zaadaptowaniu mieszkania lub jego części na salę ćwiczeń muzycznych. Krystyna G. oświadczyła, że nie prowadzi działalności gospodarczej polegającej na nauce grania osób postronnych a jako muzyk gra na flecie w mieszkaniu w ramach praktyki zawodowej. W takiej sytuacji organ uznał brak podstaw do ingerencji w trybie art. 50 i art. 51 ustawy prawo budowlane i wszczęte postępowanie umorzył jako bezprzedmiotowe. Jednocześnie organ nadmienił, że wytworzona konfliktowa sytuacja winna być rozwiązana przez wspólnotę mieszkaniową stosownym zapisem w regulaminie porządku domowego. Organ nadzoru budowlanego w sprawach wynikających z zasad współżycia mieszkańców jak też w sprawach porządkowych nie jest właściwy.
W odwołaniu Janusz B. zarzucił naruszenie art. 71 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że przez zmianę sposobu użytkowania rozumie się m.in. podjęcie działalności zmieniającej warunki zdrowotne. Częsta gra na flecie przez Krystynę G. powoduje, że przenikliwe i nieznośne dźwięki przedostają się do sąsiednich pomieszczeń mieszkalnych, przez co następuje wyczerpanie przesłanek z art. 71 Prawa budowlanego. Zarzucił też naruszenie przepisów Kpa poprzez nie dopuszczenie do udziału w sprawie właścicieli sąsiednich lokali mieszkalnych.
(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. po rozpatrzeniu odwołania zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy uznając, że nie narusza ona prawa bowiem nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń w lokalu mieszkalnym nr 6 przy ul. J. 30 w B. w rozumieniu przepisu art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Nie dokonano bowiem zmian ani przeróbek w tym lokalu oraz nie prowadzi się działalności zmieniającej warunki użytkowania. Wystąpiły więc przesłanki bezprzedmiotowości stanowiące o konieczności umorzenia postępowania w organach nadzoru budowlanego, na podstawie art. 105 par. 1 Kpa.
Organ odwoławczy przyznał, że właściciele lokali mieszkalnych sąsiadujących z lokalem Krystyny G. są stronami w sprawie. Jednak, zdaniem organu, ponowna wizja lokalna nie zmieniłaby rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto w aktach sprawy organu I instancji znajduje się protokół z zebrania Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 19 lutego 2002 r., w którym zawarte były uwagi i wyjaśnienia mieszkańców bloku odnośnie tej sprawy i ten protokół był brany pod uwagę.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Janusz B. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji zarzucając naruszenie art. 105 par. 1 Kpa, art. 79 par. 2 Kpa i art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Skarżący podniósł, że umorzenie postępowania z powodu bezprzedmiotowości jest błędne, gdyż istnieje przedmiot sporu. Zajmująca lokal nr 6 Krystyna G. jest muzykiem zawodowym wykonującym kilkugodzinne, codzienne ćwiczenia gry na flecie. Nie jest to podstawowa czynność związana z użytkowaniem lokalu mieszkalnego. Nastąpiła więc zmiana sposobu użytkowania części lokalu mieszkalnego w świetle art. 71 prawa budowlanego - codzienne ćwiczenia na flecie zmieniające warunki zdrowotne. Właścicielka lokalu nr 6 codziennie, średnio na cztery godziny, zmienia lokal mieszkalny na salę ćwiczeń muzycznych. Skarżący podkreślił, że organy obu instancji nie poczyniły żądanych starań zmierzających do wyjaśnienia kwestii naruszenia warunków zdrowotnych poprzez codzienne ćwiczenia gry na flecie. Skarżący podtrzymał też zarzut pominięcia w trakcie wizji lokalnej udziału wszystkich zainteresowanych stron postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ administracyjny podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna. Sąd podziela stanowisko organu administracyjnego, że gra na instrumentach muzycznych, znajdujących się w lokalu mieszkalnym nie stanowi o tym, że w lokalu tym nastąpiła zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń mieszkalnych. Właścicielka lokalu mieszkalnego nr 6 w budynku przy ul. J. 30 Krystyna G. nie podjęła bowiem działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska w rozumieniu przepisu art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126/.
Sposób spędzania wolnego czasu w lokalu mieszkalnym nie może stanowić o zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, na które należy uzyskać pozwolenie właściwego organu.
W wyroku z dnia 10 grudnia 1990 r., IV SA 602/90 /ONSA 1991 Nr 1 poz. 9/ Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymagającą pozwolenia właściwego organu administracji (...) należy rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do innego rodzaju użytkowania, lecz także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli spowoduje to skutki określone w art.
- Jest oczywiste, że nie tylko zmiana rodzaju użytkowania obiektu budowlanego, lecz także znaczące zwiększenie realizowanej już działalności wytwórczej lub usługowej w tym, obiekcie mogą spowodować niekorzystne dla otoczenia skutki w szczególności w sferze warunków zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych, użytkowych, układu obciążeń, a nawet - na skutek przekroczenia określonego pułapu uciążliwości - kolidować z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Podobnie zagadnienie to jest komentowane w komentarzach prawa budowlanego autorstwa Jerzego Siegienia /Komentarz: 3 wydanie, wyd. C. H. Beck, W-wa 2002 r./ i Ludwika Bara, Edwarda Radziszewskiego: Kodeks budowlany, Komentarz, Wyd. Prawnicze, W-wa 1999/. Wykonywane przez K. G. ćwiczenia gry na flecie nie wyczerpują przesłanek niezbędnych do uznania, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania przez nią lokalu mieszkalnego.
W tej sytuacji organ administracyjny prawidłowo umorzył wszczęte postępowanie administracyjne w trybie art. 105 Kpa bowiem brak było podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi się w art. 105 par. 1 Kpa oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty /por. B. Adamiak, J. Borkowski: KPA, Komentarz, wyd. C. H. Beck W-wa 1996 r. str. 462/. Z bezprzedmiotowością postępowania będziemy mieli do czynienia np. wtedy, gdy żądanie strony dotyczy sprawy, która nie podlega rozstrzygnięciu, co do jej istoty przez organ administracyjny /tamże, str. 463/.
Zarzut pominięcia w trakcie wizji lokalnej udziału wszystkich zainteresowanych stron postępowania nie mógł wpłynąć na rozstrzygnięcie Sądu, gdyż w myśl art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ jedynie naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji. Powyższe uchybienie procesowe nie miało wpływu na wynik sprawy.
Z tych powodów Sąd orzekł jak w sentencji na mocy art. 27 ust. 1 ww. ustawy o NSA.