Uzasadnienie
Inspektor Kontroli Skarbowej Z. T. w Urzędzie Kontroli Skarbowej w B., powołując przepisy art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 r., nr 108 poz. 486 ze zm./; art. 9, art. 24 ust. 2, art. 26, art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./; art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./; art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej /Dz.U. nr 100 poz. 442 ze zm./ określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych 1/ za rok podatkowy 1995 - dwiema odrębnymi decyzjami z dnia 27 czerwca 1997 r. P. J. w wysokości 1.630,82 zł w miejsce zeznanego "0" oraz J.K. J. w kwocie 2.025,54 zł, w miejsce zeznanego 354,40 zł. W uzasadnieniach obu decyzji podano, że obaj podatnicy wraz ze S. H. prowadzili w 1995 r. działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej o nazwie "E.-T." z siedzibą w S. Przeprowadzona kontrola skarbowa w Spółce wykazała niezgodne z przepisami prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, która nie odzwierciedlała rzeczywistego stanu rzeczy, bowiem nie wykazano pełnego zakupu towarów, nieprawidłowo podano wartość spisu z natury towarów według stanu na dzień 30 grudnia 1994 r. oraz zawyżono koszty uzyskania przychodów. Stwierdzone nieprawidłowości wyrażały się kwotami:
- - 10.916,24 wartość zakupionych towarów w styczniu 1995 r. i 6.319,41 wartość towarów zakupionych w czerwcu 1995 r., które nie zostały uwidocznione w księdze podatkowej;
- - o kwotę 2.338,63 zł zawyżono wartość remanentu sporządzonego według stanu na dzień 30 grudnia 1994 przez dwukrotne wpisanie 859 szt. spodni męskich, raz w poz. 50, a powtórne w poz. 58;
- - kwoty 547,59 za wynajęcie samochodu na przejazd z Belgii do Francji przez J. J. w sprawie sprzętu fotograficznego chociaż w latach 1995-1996 Spółka nie handlowała tym sprzętem;
- - kwoty 100,28 stanowiącej koszt wymiany tłumika w prywatnym samochodzie małżonki wspólnika - J. H.;
- - kwoty 38.123,46 zł związanej z wyjazdami do Belgii. Z kwoty tej 18.338,58 zł przypadało na pokrycie noclegów i 19.621,68 zł stanowiły diety zagraniczne. Analiza wydatków wykazała, że brak było związku z prowadzoną działalnością pobytu J. J. w Belgii od 4 listopada 1995 do 16 grudnia 1995 czyli 41 diet wartości 4.702,52 zł, a także w miesiącu październiku 20 dni, wrześniu, maju i marcu po 15 dni, w czerwcu - 14 dni, w lutym - 12 dni. Diety zagraniczne naliczono nawet za czas pobytu w Polsce - za okres od 2 października 1995 do 23 października 1995 r. tj. 20 dni, gdy w dniu 18 października 1995 r. J. J. zakupił paliwo w Polsce w K. Poza dietami Spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów koszty noclegów w wysokości 18.338,58 zł udokumentowanych pokwitowaniami. Koszty noclegów zagranicznych mogły być jedynie udokumentowane rachunkami hotelowymi, co wynikało z par. 9 ust. 1 zarządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 29 grudnia 1994 r. w sprawie diet i innych należności z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju. Podano, że małżonka wspólnika J. J. - B.E. J. wraz z dziećmi przebywała na pobycie stałym w Belgii.
Podano, że po zweryfikowaniu wykazanych w księdze podatkowej zapisów określono dochód wspólników z prowadzonej w formie spółki cywilnej działalności gospodarczej oraz dochód przypadający na każdego wspólnika w kwocie 12.883,18 zł zamiast zdeklarowanej kwoty w zeznaniu podatkowym - 4.924,91 zł. Spowodowało to konieczność określenia wysokości podatku.
Wnosząc wspólne odwołanie od powyższych decyzji P. J. i J.K. J. zarzucali, że obie decyzje zostały wydane z obrazą przepisów art. 7-11, art. 75, art. 77 par. 1, art. 80 i art. 81 Kpa, a także art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem odwołujących się nieprawdziwy jest zarzut braku uwidocznienia kosztów zakupu towarów w kwotach 10.916,24 oraz 6.319,41 zł. Zakupu towarów na kwotę 10.916,24 zł dokonano w miesiącu grudniu 1994 r. i faktura z dnia 27 grudnia 1994 r. została wykazana w 1994 r. Podobnie kwota 6.319,41 została wykazana w miesiącu grudniu 1994 r. bowiem w tym miesiącu miała miejsce zapłata zaliczki wypłaconej pośrednikowi belgijskiemu na zamówione towary w Chinach. Nie zgadzali się też ze stanowiskiem organu I instancji, że nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z opłaceniem noclegów w Belgii oraz diety zagraniczne. Wyjaśniali też, że zakupu paliwa nie dokonywał J. J., lecz P. J. i on swoim podpisem potwierdził na fakturze zakup paliwa.
Izba Skarbowa w B. dwiema odrębnymi decyzjami z dnia 8 czerwca 2000 r. adresowanymi do P. J. i J. J. uchyliła każdą z zaskarżonych decyzji w części i orzekła w stosunku do P. J. określając należny podatek w kwocie 1.273,95 zł oraz w stosunku do J. J. określając należny podatek w kwocie 1.668,75 zł.
Z treści uzasadnień obu decyzji wynika, że organ odwoławczy podzielił stanowisko podatników, iż wartość towarów dokumentowanych fakturą (...) z dnia 27 grudnia 1994 na kwotę 10.916,24 zł nie dotyczyła zakupu towarów 1995 r. Ponadto podano, że w wyniku dokładnego przeanalizowania całości akt sprawy uzupełnionych materiałami przesłanymi przez Ministerstwo Finansów, uzyskanymi od belgijskich organów podatkowych organ odwoławczy uchylił zaskarżone decyzje w części nieuznania za koszt uzyskania przychodów wydatków poniesionych z tytułu wyjazdów do Belgii w celach służbowych wspólników:
- - P. J. w kwocie: 1.750,03 zł /diety i noclegi/,
- - S. H. w kwocie 2.657,64 zł /diety i noclegi/,
- - J. J. w kwocie 11.607,87 zł /diety/.
Pozostałych wydatków poniesionych przez J. J. z tytułu diet i noclegów /22.107,92/ nie uznano za koszt uzyskania przychodów bowiem diety z okresów grudzień 1994 - 9 styczeń 1995 - 824,34 zł /8 diet/ oraz 4 listopad - 16 grudzień 1995 - 4.702,52 zł /41 diet/ odnosiły się do okresów, w których Spółka nie dokonywała żadnych zakupów towarów. Organ odwoławczy odmówił uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków za noclegi poniesionych przez J. J. bowiem przedstawione rachunki nie odpowiadały uregulowaniu zawartemu w par. 9 ust. 1 zarządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 grudnia 1994 r. w sprawie diet i innych należności z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju /M.P. nr 1 poz. 10/. Przedstawione dowody nie spełniały wymogów rachunku, gdyż nie zawierały takich danych, jak: ilość noclegów, cena za jeden nocleg.
Ponadto, w toku postępowania ustalono, że żona J. J. wraz z dziećmi mieszka w Belgii od 1994 r. W miejscu jej zamieszkania zainstalowany był telefon, z którego prowadzono jedynie rozmowy dotyczące działalności gospodarczej. W tej sytuacji uznano, że J. J. w czasie pobytu w Belgii zamieszkiwał razem z rodziną. Wydatki dotyczące diet i noclegów pozostałych dwóch wspólników uznano za koszty uzyskania przychodów;
2/ za rok podatkowy 1996 - dwiema odrębnymi decyzjami z dnia 31 lipca 1997 r. P. J. określono podatek w wysokości 3.393 zł, w miejsce zeznanego w kwocie 1.502,80 zł oraz J.K. J. w kwocie 3.522,36 zł w miejsce zeznanego w kwocie 1.584,87 zł. W uzasadnieniach obu decyzji podano, że prowadząc działalność gospodarczą w ramach Spółki cywilnej "E.-T." w S. wspólnicy P. J., J. J. i S. H. w roku podatkowym 1996 zawyżyli koszty uzyskania przychodów Spółki o kwotę 18.328,06 zł stanowiąca wartość diet zagranicznych wypłaconych J. J. Wydatki te nie miały związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółki. Za okres kwiecień - maj 1996 r. rozliczono dwa polecenia wyjazdów służbowych J. J. po 18 diet każdy. Jako cel wyjazdu podano - zakup towaru. Kontrola wykazała, że komplety ubraniowe z bawełny w ilości 5.000 szt. i 3.000 szt. zakupili i odebrali S. H. i P. J. Podobnie nieuzasadnione było naliczenie J. J. diet za okres od 1 czerwca 1996 do 1 lipca 1996 bowiem zakupu i odbioru towaru dokonał S. H. W okresie od sierpnia 1996 r. do października 1996 r. Spółka nie dokonywała żadnych zakupów towarów w Belgii, a pomimo tego za okres od 29 sierpnia 1996 do 19 września 1996 rozliczono 21 diet J. J. Rozliczono też diety J. J. za okres od 25 października 1996 do 19 listopada 1996 /25 dni/ w sytuacji, gdy odbioru towaru dokonał S. H. Ponadto Spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów kwotę 7.786,25 zł z tytułu kosztów noclegów, dokumentowanych pokwitowaniami.
Organ przyjął, że koszty noclegów mogły być udokumentowane jedynie rachunkami hotelowymi. Podano, że po skorygowaniu wydatków Spółki został ustalony dochód Spółki i dochody poszczególnych wspólników. Decyzja P. J. została doręczona dnia 4 sierpnia 1997 r., zaś J. J. w dniu 1 sierpnia 1997 r. P. J. i J. J. zarzucali, że zaskarżone decyzje zostały wydane z obrazą przepisów art. 7, 9, 75, 77 par. 1, 78 par. 1, 80 i 81 Kpa. Kwestionowali przyjęcie przez organ I instancji, że J. J. przebywał w Belgii u rodziny, a nie w celach związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wyjaśniali, że transakcje związane z zakupem towarów prowadził J. J., a P. J. i S. H. zajmowali się jedynie przewozem zakupionego towaru do Polski. Wyjaśniali też, że usługi w zakresie wynajmu noclegów w Belgii świadczą różne podmioty i organ nie miał żadnych podstaw do kwestionowania przedstawionych oświadczeń złożonych przez osoby wynajmujące noclegi.
Izba Skarbowa w B. postanowieniem z dnia 24 października 1997 r. stwierdziła, że odwołanie od decyzji określającej wysokość podatku należnego od J.K. J. zostało wniesione z uchybieniem terminu i dlatego pozostawiono je bez rozpatrzenia.
Ten sam organ decyzją z dnia 8 czerwca 2000 r. uchylił w części decyzję organu pierwszej instancji wydaną w stosunku do P. J. i orzekł należny podatek za rok 1996 w kwocie 2.569,98 zł. W uzasadnieniu podano, że po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy, uzupełnionych materiałami przesłanymi przez Ministerstwo Finansów uzyskanymi od belgijskich organów podatkowych, uznano za koszty uzyskania przychodów Spółki wydatki poniesione z tytułu wyjazdów J. J. do Belgii w kwocie 10.283,58 zł, w okresach: 3 kwietnia - 22 kwietnia 1996 /18 diet/, od 1 maja - 20 maja 1996 /18 diet/, od 1 czerwca - 1 lipca 1996 /28 diet/, 25 października - 19 listopada 1996 /25 diet/ oraz wydatki za noclegi poniesione przez wspólnika S. H. w kwocie 584,26 zł. Pozostałych wydatków z tytułu diet - 8.044,48 zł i noclegów - 7.201,99 zł nie uznano za koszty uzyskania przychodu. Diety dotyczą bowiem okresów, kiedy Spółka nie dokonywała żadnych zakupów towarów.
Wydatki za noclegi J. J. nie zostały udokumentowane rachunkami hotelowymi, a ponadto w Belgii mieszkała od 1994 żona J. J. i z zajmowanego przez nią mieszkania prowadzone były jedynie rozmowy biznesowe i koszty wszystkich rozmów, zgodnie z wyjaśnieniami wspólnika zostały zaliczone w koszty uzyskania przychodów.
3/ Skargę wspólną sądową na powyższe decyzje wnieśli P. J. i J. J. Przedmiotem skargi były trzy decyzje Izby Skarbowej w B. dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych:
- - P. J. za rok 1995 i za rok 1996,
- - J. J. za rok 1995.
Zaskarżonym decyzjom zarzucano, że wydane one zostały z naruszeniem przepisów art. 210 par. 4 oraz art. 180 Ordynacji podatkowej, dokonanie ustaleń faktycznych niezgodnie z dokumentami z prowadzonej działalności gospodarczej i całością akt sprawy, dowolność stosowania przepisów wobec identycznych zdarzeń gospodarczych. W uzasadnieniu wskazywano, że w odwołaniu od decyzji dotyczących 1995 r. podniesiony był zarzut nieuznania za koszt uzyskania przychodu wymiany tłumika do samochodu nr rej. (...) używanego do potrzeb Spółki. Samochód był zarejestrowany na żonę wspólnika, lecz S. H. był jego współwłaścicielem w ramach małżeńskiej wspólności majątkowej. Poniesiony koszt wymiany tłumika był prawidłowo udokumentowany. Organ odwoławczy zmieniając decyzje organu I instancji nie rozpatrzył podniesionego zarzutu, czym naruszył przepisy art. 210 par. 4 Ordynacji podatkowej.
Skarżący kwestionowali przyjęcie przez organy obu instancji, że J. J. posiadał dom w Belgii twierdzili, że nie posiada tam żadnego lokalu mieszkalnego. Nie zgadzali się też ze stanowiskiem organów podatkowych kwestionującym konieczność częstego pobytu J. J. w Belgii. Zdaniem skarżących taka potrzeba wynikała z faktu, że wspólnicy przy zaangażowaniu małych środków uzyskiwali dobre wyniki prowadząc handel zagraniczny, co wiązało się z koniecznością przebywania jednego ze wspólników poza granicami Polski.
Izba Skarbowa w B. ustosunkowując się do zarzutów skargi udzieliła trzech odpowiedzi odnosząc się do poszczególnych decyzji będących przedmiotem skargi. Nie zgadzała się z zarzutem naruszenia przepisów art. 210 par. 4 Ordynacji podatkowej wyjaśniając, że w sprawie nie miały zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej, lecz Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie zgadzała się z zarzutem, że organ odwoławczy przy rozpatrywaniu odwołania od decyzji określających wysokość podatku za rok 1995 od P. J. i J. J. nie orzekł w zakresie odmowy uznania za koszty uzyskania przychodów wydatku związanego z wymianą tłumika w samochodzie należącym do żony jednego ze wspólników. Brak uwzględnienia zarzutu zawartego w odwołaniu świadczy, zdaniem Izby Skarbowej, o zaakceptowaniu przez ten organ stanowiska organu podatkowego I instancji. Wyjaśniono, że samochód nie stanowił środka trwałego Spółki, zaś ewidencja przebiegu pojazdu zawierała 3 pozycje, w tym pierwsza z daty 17 maja 1995, a ostatnia - 19 maja 1995 r. Rachunek za wymianę tłumika nosił datę 15 maja 1995 r. W ocenie organu odwoławczego uzasadnionym wiec było stanowisko Inspektora Kontroli Skarbowej, że druk ewidencji wypełniono jednorazowo i celowo, dla zachowania pozoru zasadności włączenia kosztów naprawy do kosztów podatkowych. Powtórzone zostały też argumenty zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody. Ustawa w art. 10 ust. 1 pkt 3 jako źródło przychodów wymienia pozarolniczą działalność gospodarczą. Dochodem ze źródła przychodów jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w danym roku podatkowym /art. 9 ust. 2 ustawy/. Kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy /art. 22 ust. 1 ustawy/. Zagadnienie kosztów uzyskania przychodów ma więc zasadnicze znaczenie, wpływa bowiem na wysokość zobowiązania podatkowego.
Z treści wyżej powołanego przepisu art. 22 ust. 1 ustawy wynika, że kosztem uzyskania przychodu z danego źródła nie jest jednak każdy wydatek poniesiony przez podatnika, lecz tylko taki wydatek, którego poniesienie ma na celu osiągnięcie konkretnego przychodu. Przy ocenie więc wydatków ponoszonych przez podatnika przy prowadzeniu działalności gospodarczej konieczne jest badanie i ocena, czy wydatkowana przez podatnika kwota była nakierowana na uzyskanie przychodu z tejże działalności gospodarczej. Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów musi być ścisłe jego powiązanie z uzyskaniem przychodu. To na podatniku spoczywa ciężar takiego udokumentowania poniesionego wydatku, aby można go było zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu. Oznacza to, że przy okazji prowadzenia działalności gospodarczej podatnik nie może kwalifikować jako kosztów uzyskania przychodów tej działalności również innych wydatków, które nie są nakierowane na uzyskanie przychodu z działalności gospodarczej, a przy okazji służą do realizacji innych celów, np. osobistych podatnika.
W rozpoznawanych sprawach dotyczących 1995 r. organy podatkowe obu instancji nie uznały za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Spółkę cywilną na pokrycie kosztów noclegów jej wspólnika - J. J. w Belgii oraz w części diet, które odnosiły się do okresów, w których Spółka nie dokonywała żadnych zakupów towarów. Przeprowadzone postępowanie podatkowe wykazało, że żona J. J. od 1994 r. wraz z dziećmi przebywała w Belgii. W zajmowanym przez nią mieszkaniu zainstalowany był aparat telefoniczny, z którego prowadzono wyłącznie rozmowy biznesowe i koszty tych rozmów w całości zostały pokryte przez Spółkę.
W tej sytuacji organy podatkowe nie naruszyły prawa przyjmując, że tylko części diet wypłaconych przez Spółkę J. J. można odnieść w koszty uzyskania przychodu, zaś w pozostałym zakresie odnosiły się do okresów pobytu niezwiązanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Również organy podatkowe nie naruszyły prawa odmawiając uznania za koszty uzyskania przychodów wydatku związanego z realizacją rachunku z dnia 15 maja 1995 r. za wymianę tłumika oraz regulację zaworów w samochodzie osobowym należącym do małżonki wspólnika - J. H. W aktach administracyjnych dotyczących 1995 r. - (...), znajduje się ewidencja przebiegu pojazdów do celów prowadzonej działalności w miesiącu maju 1995 r. Ewidencja zawiera wpisy w trzech pozycjach, noszących kolejno daty: 17 maja, 18 maja, 19 maja. W poz. 1 - wykazano przebycie 82 km na trasie Pruszcz Gd.-Gdynia-Pruszcz, a jako cel wyjazdu podano - sprzedaż towaru.
W poz. 2 - przebycie 370 km, na trasie: Pruszcz Gd.-Bydgoszcz-Pruszcz Gd., a jako cel wyjazdu podano - oferta. W poz. 3 - przebycie 79 km, na trasie: Pruszcz Gd.-Gdynia-Pruszcz Gd., cel wyjazdu - zwrot towaru. Z akt nie wynikało, aby ten samochód, zarejestrowany na małżonkę wspólnika, był wykorzystywany do potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej w innych okresach. W tej sytuacji stanowisko organów podatkowych kwestionujące zaliczenie do kosztów wydatku związanego z wymianą tłumika było uzasadnione.
W odniesieniu do roku podatkowego 1996, z wyżej podanych przyczyn, uzasadnione było stanowisko organów podatkowych odmawiające uznania za koszty uzyskania przychodów części wydatków J. J. związanych z pobytem w Belgii w zakresie noclegów oraz części diet odnoszących się do okresów, kiedy Spółka nie dokonywała w tym kraju żadnych zakupów towarów jak np. w okresie Świąt Bożego Narodzenia i Nowego Roku.
Z powodu nieudokumentowania rachunkiem hotelowym wydatków za noclegi w Belgii odnoszących się do J. J. organ podatkowy wskazywał, że naruszone też zostały zasady określone w zarządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 grudnia 1994 r. w sprawie diet i innych należności z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju /M.P. nr 1 poz. 10 ze zm./. Ponadto, podobnie jak w odniesieniu do roku 1995 podawano, że małżonka J. J. od 1994 r. wraz z dziećmi mieszkała w Belgii.
W odniesieniu do roku 1995, jak i 1996, organ odwoławczy w uzasadnieniach decyzji podał w sposób wyczerpujący okoliczności, które zadecydowały o odmowie uznania za koszty uzyskania przychodów części wydatków i obszernie uzasadnił. Ocena ta nie budzi zastrzeżeń Sądu. Ma też rację Izba Skarbowa w B. twierdząc, że przepisami regulującymi postępowanie administracyjne toczące się przed organami obu instancji były przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./, a nie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.
Organ podatkowy pierwszej instancji jako podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji wskazał przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./. W tej sytuacji, organ odwoławczy prawidłowo zastosował przy rozstrzyganiu sprawy na etapie odwoławczym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego pomimo orzekania po dacie wejścia w życie przepisów Ordynacji podatkowej /1 stycznia 1998 r./. Przepisy przejściowe Ordynacji podatkowej - art. 335 stanowią, że odwołania od decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych, wniesione przed dniem 1 stycznia 1998 r., podlegają rozpatrzeniu na podstawie przepisów tej ustawy oraz dotychczasowych przepisów Kpa. Sama więc ustawa Ordynacja podatkowa rozstrzyga kwestię stosowania przepisów regulujących tok postępowania administracyjnego. Odwołania od wszystkich czterech decyzji były wniesione przed datą 1 stycznia 1998 r. /14 lipca 1997 r. i 19 sierpnia 1997 r./. W tej sytuacji zarzut skarżących o naruszeniu przepisów ustawy Ordynacja podatkowa /art. 210 par. 4 i 180/ okazał się chybionym.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd stosując przepisy art. 27 ust. 1 ustawy o NSA orzekł o oddaleniu skargi na decyzję Izby Skarbowej z dnia 8 czerwca 2000 r. (...) określającą wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1996 należnego od P. J. oraz na decyzje z dnia 27 czerwca 1997 r. dotyczące określenia tego podatku za rok 1995 należnego od P. J. i J. J.