Uzasadnienie
Decyzja Dyrektora Wydziału Społeczno-Administracyjnego Urzędu Wojewódzkiego w Bielsku-Białej z dnia 18 lutego 1986 r. utrzymana została w mocy decyzją Naczelnika Miasta S.B. z dnia 20 stycznia 1986 nr SA.Or-ZS-6212/1/86, w której organ ten stwierdził, iż J.B. ma obowiązek zameldowania się na pobyt stały w S.B. przy ul. P. nr 143/850, jako mąż Cecylii B. zamieszkałej w tym lokalu od urodzenia. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że decyzja organu I instancji jest zgodna z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/, ponieważ J.B. pozostaje w związku małżeńskim z Cecylią B., z domu M. Zgodnie zatem z art. 23 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - kodeks rodzinny i opiekuńczy /Dz.U. nr 9 poz. 59 ze zm./ po zawarciu związku małżeńskiego nabył on prawo do wspólnego zamieszkania z żoną.
W skardze na tę decyzję, wniesionej przez Marię S.-B., właścicielkę tej części budynku, w której znajduje się lokal zajmowany przez Cecylię B., zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji. Z zarzutów skargi wynika, że organ I instancji pozbawił skarżącą możliwości uczestniczenia w prowadzonym w tej sprawie postępowaniu, uniemożliwiając jej przez to wykazanie, że Cecylia B. nie ma żadnego tytułu prawnego do zajmowania lokalu, w którym zamieszkuje. Dlatego też, zdaniem skarżącej, zgoda Cecylii B. na zamieszkanie męża w zajmowanym przez nią lokalu powinna być przez organ I instancji uznana za bezprzedmiotową, zwłaszcza że skarżąca - jako właścicielka tej części budynku - zgody na zameldowanie nie wyraziła.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że decyzje organów obu instancji są zgodne zarówno z art. 28 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, jak i z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe. Z chwilą bowiem zawarcia związku małżeńskiego Janusz B. nabył prawo do wspólnego zamieszkania z żoną. Dlatego też jego zameldowanie w mieszkaniu żony znajduje uzasadnienie w treści art. 6 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Z powyższych przyczyn skargę należało oddalić.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna. Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/, przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy, trwający ponad 2 miesiące, należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. W myśl zaś par. 7 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 czerwca 1984 r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności /Dz.U. nr 32 poz. 176/, przy zameldowaniu na pobyt stały należy obok innych danych zgłosić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu, dokonane przez właściciela /zarządcę/ budynku.
Jest bezsporne w sprawie, że Janusz B. nie przedłożył organom administracji dokumentu, o jakim jest mowa w cytowanym wyżej par. 7 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia. Jest jednak okolicznością bezsporną, bo wynikającą z wniosku Marii S.-B. z dnia 26 sierpnia 1985 r., że Cecylia B. jest córką zmarłych lokatorów tego mieszkania.
Z akt sprawy wynika, że Cecylia B. mieszka w tym lokalu od urodzenia. Stosownie do art. 691 Kc. w razie śmierci najemcy mieszkania osoby bliskie najemcy, które stale z nim mieszkały aż do chwili śmierci, wstępują w stosunek najmu.
W ocenie sądu administracyjnego tej sytuacji nie zmienia fakt, że w 1982 r. ustanowiona została odrębna własność lokali mieszczących się w budynku skarżącej, w konsekwencji czego zostały one wyłączone ze szczególnego trybu najmu. Okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia dla trwałości stosunku najmu wiążącego Cecylię B. ze skarżącą do czasu ewentualnego wypowiedzenia tej umowy przez Cecylię B. lub przekwaterowania jej przez organ administracji państwowej w trybie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/ do lokalu zamiennego bądź też dostarczenia takiego lokalu przez właściciela lub wpłacenia przez niego za najemcę wkładu mieszkaniowego do spółdzielni i faktycznego przeniesienia się najemcy do tego lokalu.
Oceniając zatem zaskarżoną decyzję co do jej zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, należało przyjąć, że decyzja ta, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji, są zgodne z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/, albowiem Janusz B., zamieszkując wraz z żoną Cecylią, wyczerpał kryteria stałego u niej pobytu, o których stanowi art. 6 ust. 1 tej ustawy. Stosownie zatem do jej art. 47 ust. 1 organ administracji państwowej, prowadzący ewidencję ludności, był obowiązany na podstawie zgłoszenia Janusza B. dokonać jego zameldowania w mieszkaniu żony. Trafnie więc - wobec zgłoszonych przez Marię S.-B. zarzutów - organ I instancji stwierdził obowiązek zameldowania Janusza B. na podstawie art. 47 ust. 2 omawianej ustawy.
Obowiązek przedstawienia organowi meldunkowemu potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu, dokonanego przez właściciela budynku, wynikający z par. 7 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 czerwca 1984 r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności /Dz.U. nr 32 poz. 176/, nie dotyczy sytuacji, gdy obowiązek meldunkowy jest rezultatem zamieszkiwania z najemcą w konsekwencji zawartego z nim związku małżeńskiego.
Warunkowi potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu, o którym mowa w art. 9 ust. 2 omawianej ustawy, czyni w takiej sytuacji zadość przedłożony organowi meldunkowemu wyciąg z aktu małżeństwa zawartego z najemcą.
Uwzględniając powyższe okoliczności, należało skargę - jako nieuzasadnioną - na mocy art. 207 par. 5 Kpa oddalić.