Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła zostać uwzględniona.
- Zastosowanie art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w kontekście art. 246 par. 3 Kh byłoby w rozpoznawanej sprawie możliwe gdyby właściwy organ spółki w terminie wskazanym w art. 8 ust. 5 powołanej ustawy podatkowej podjął decyzję, o której mowa w art. 246 par. 3 Kh i udokumentowując tą czynność powiadomił o tym urząd skarbowy. W sprawie natomiast nie znajduje się uchwała zarządu Spółki w tym przedmiocie a pismo Spółki zawiadamiające o intencji "zmiany roku obrotowego" wpłynęło do organu podatkowego po terminie z art. 8 ust. 5 /zamiar Spółki co do trwania okresu rozliczeniowego w trakcie roku 1993 był zresztą zmieniony/.
Powoływany termin z art. 8 ust. 4 jest terminem prawa materialnego i jego niedotrzymanie wywiera skutki prawne niezależnie od tego w jakim zakresie mu uchybiono.
- Bierne rozliczenia międzyokresowe, na które powołuje się skarżąca Spółka w istocie rzeczy oznaczały tworzenie "rezerw" w określonym miesiącu podatkowym danego roku podatkowego na inne miesiące tego roku.
Jeżeli nawet proceder taki nie był zakazany przez przepisy rachunkowe lub znajdowało się w nich nań pozwolenie, to wobec treści materialnego prawa podatkowego /art. 16 ust. 1 pkt 27 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 26 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych/ nie mogło to spowodować pozytywnych - dochodzonych przez stronę - skutków podatkowych.
Nie ulega bowiem wątpliwości, że jeżeli nawet przepis rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 stycznia 1991 r. w sprawie zasad prowadzenia rachunkowości /Dz.U. nr 10 poz. 35 ze zm./ przewidywał możliwość stworzenia rezerwy bądź dokonania czynności faktycznej zbliżonej do rezerwy albo też stanowił jak rezerwę takową się tworzy, nie oznaczało to ustawowego obowiązku tworzenia rezerw w ciężar kosztów /art. 16 ust. 1 pkt 27 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych/ zaś art. 16 ust. 1 pkt 26 powołanego aktu podatkowego nie ma w sprawie przedmiotowo zastosowania.
Z tych względów uznając, że rozstrzygnięcie organów podatkowych w sprawie prawa nie narusza, Sąd uprawniony i zobowiązany był do oddalenia skargi.