Uzasadnienie
Uchwałą z dnia 12 lutego 1993 r. Rada Gminy i Miasta w G. na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./, art. 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym oraz Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 stycznia 1993 r. /M.P. nr 2 poz. 8/, obniżyła cenę skupu żyta za IV kwartał 1992 r. ustaloną przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na kwotę 152.300 zł do kwoty 56.100 zł za 1 q żyta, zaznaczając, że cena ta służy do naliczania podatku rolnego za 1 półrocze 1993 r. dla rolników indywidualnych.
Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 22 marca 1993 r. Wojewoda, na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym, stwierdził nieważność powyższej uchwały z powodu naruszenia art. 6 ust. 3 ustawy o podatku rolnym. Przepis ten, zdaniem organu nadzoru, uprawnia radę gminy do obniżenia, dla potrzeb obliczenia podatku rolnego, ceny skupu żyta na obszarze gminy, nie pozwala jednak na stosowanie niższej ceny w odniesieniu do niektórych grup podatników. Uchwała Rady Gminy i Miasta w G. stanowiąca, że ustalona niższa cena skupu żyta ma zastosowanie tylko przy naliczaniu podatku rolnego od rolników indywidualnych, wykroczyła zatem poza uprawnienie ustawowe. Uchwała w sprawie obniżenia ceny skupu żyta jest przepisem powszechnie obowiązującym na terenie gminy.
Powyższe rozstrzygnięcie Wojewody zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca gmina wyraziła pogląd, że ustawa o podatku rolnym /traktuje o tym art. 7 ust. 3, a nie jak przyjął organ nadzoru art. 6 ust. 3/ nie zabrania ustalania niższej ceny skupu żyta w odniesieniu do niektórych grup podatników, ustawa bowiem stwarza uprawnienie, a nie obowiązek rady gminy. Od rady gminy zależy zatem, w jakim zakresie skorzysta z tego uprawnienia.
Odpowiadając na skargę i wnosząc o jej oddalenie, Wojewoda podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego. Wyjaśnił przy tym, że różnice w numeracji artykułów ustawy o podatku rolnym wynikają stąd, że skarżąca posługuje się nieoficjalnym tekstem tej ustawy, w którym nieprawidłowo zastosowano ciągłą numerację przepisów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, rady gmin są uprawnione do obniżenia cen skupu określonych w ust. 2, przyjmowanych jako podstawa obliczania podatku rolnego na obszarze gminy. Obniżenie, na podstawie powyższego przepisu cen skupu tylko w odniesieniu do niektórych grup podatników wykracza poza upoważnienie ustawowe. Art. 6 ust. 3 ustawy o podatku rolnym nie uprawnia bowiem rady gminy do zróżnicowania cen skupu, a jedynie do przyjęcia jednej i niższej ceny, obowiązującej wszystkich podatników na terenie gminy.
Odmienna interpretacja tego przepisu prezentowana w skardze nie zasługuje na aprobatę. Rada gminy na podstawie art. 18 ust. 2 pkt. 8, jak i art. 40 ust. 1 może kształtować politykę podatkową jedynie w granicach określonych w ustawach i w ramach ustawowego upoważnienia. Ustawa o podatku rolnym w art. 12 ust. 7 upoważnia rady gmin do określania trybu i szczegółowych warunków zwolnienia, a którym mowa w ust. 1 pkt 7. Natomiast przepis art. 6 ust. 3 zawiera konkretnie sformułowane upoważnienie, nie obejmujące uprawnienia do odmiennego traktowania różnych grup podatników.
Zaskarżone zatem rozstrzygnięcie nadzorcze jest zgodne z prawem, co skutkuje oddalenie skargi na podstawie art. 216a par. 1 w związku z art. 207 par. 5 Kpa.