Uzasadnienie
SA/Rz 1009/03
Decyzją z dnia [...] maja 2003r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania S. i Z. B., imieniem których działał pełnomocnik J. B. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] marca 2003r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia stanu prawnego nieruchomości położonych w obrębie ewidencyjnym D. W odwołaniu zostało podniesione, że Starosta [...] naruszył przepis art. 61 § 4 k.p.a., art. 105 § 1 k.p.a. oraz zakwestionowano definicję bezprzedmiotowości zaprezentowaną w decyzji organu I instancji i podkreślono arbitralność działań organu w tym zakresie. Wniosek skarżących był precyzyjnie określony, ze wskazaniem właściwości rzeczowej i miejscowej organu, wskazano też w jakich okolicznościach nastąpiła utrata dokumentów własności. Ponadto podkreślono, że Starosta stronniczo uciekł w stronę ustalania spadkobierców, a to nie zostało objęte wnioskiem o wszczęcie postępowania.
Wojewoda [...] nie uwzględnił zarzutów odwołania wskazując na przyczyny bezprzedmiotowości związane z niewykazaniem przez osoby żądające wszczęcia określonego postępowania przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., brak przedstawienia tytułów własności do nieruchomości oraz oznaczeń nieruchomości, których dotyczył wniosek o ustalenie ich stanu prawnego, a sprawa nie jest sprawą administracyjną.. Końcowo organ stwierdził, że do kompetencji starosty nie należy orzekanie o ustalenie stanu prawnego nieruchomości wobec braku ustawowych przesłanek do prowadzenia takiego postępowania.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] z [...].05.2003r. nr [...] złożył pełnomocnik J. B. i wskazał na pełnomocnictwo udzielone przez S. i Z. B. we wniosku z 13.02.2003r. o wszczęcie postępowania administracyjnego. W skardze została zawarta szeroka polemika z działaniami Starosty [...] oraz wniosek o uchylenie wymienionej na wstępie decyzji i zobowiązanie strony przeciwnej do wszczęcia postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Pismem z 22 lutego 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wezwał J. B. jako pełnomocnika S. i Z. B. do nadesłania pełnomocnictwa upoważniającego występowania w niniejszej sprawie przez tym Sądem w terminie do 3 marca 2005r. (termin wyznaczonej rozprawy), pouczając o skutkach prawnych nieuzupełnienia tego braku formalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Z dniem 1 stycznia 2004r. weszła w życie gruntowna reforma sądowej kontroli administracji w Polsce, która jest wynikiem uchwalenia trzech ustaw reformujących sądownictwo administracyjne, a mianowicie ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – prawo o ustroju sądów administracyjnych, ustawy, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1269, 1270 i 1271).
Z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwaną dalej w skrócie p.w.u.p., sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone (tak jak niniejsza sprawa) podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a.
Na podstawie przepisu art. 35 § 1 cyt. ustawy o postępowaniu przed sadami administracyjnymi nie budzi wątpliwości, że J. B., będący synem S. i Z. B. może być pełnomocnikiem w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne.
W myśl art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. W toku sprawy pełnomocnictwo może być udzielone ustnie na posiedzeniu sadu przez oświadczenie złożone przez stronę i wciągnięte do protokołu (§ 2 art. 37 p.p.s.a.).
Z akt administracyjnych sprawy, a w szczególności wniosku Z. i S. B. o wszczęcie postępowania administracyjnego z 13.02.2003r. wynika, że pełnomocnictwo zostało udzielone na podstawie art. 33 § 1 i 2 k.p.a. Skoro pełnomocnictwo zostało udzielone na podstawie art. 33 k.p.a., to uprawniony jest wniosek, że dotyczy ono występowania w szeroko rozumianym postępowaniu przed organami administracji publicznej. Pełnomocnictwo to było honorowane przez organy administracji publicznej w prowadzonym postępowaniu, tak przez organy i jak i II instancji.
Ze wspomnianego pełnomocnictwa nie wynika natomiast uprawnienie do występowania w charakterze pełnomocnika również przed sądami administracyjnymi.
Celem uzupełnienia braków formalnych skargi podpisanej przez pełnomocnika, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wezwaniem z 22 lutego 2005r. wezwał o uzupełnienie tego braku w terminie do dnia rozprawy to jest do 3marca 2005r., pouczając o skutkach prawnych niewykonania tej czynności.
W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z 25 lutego 2005r., które wpłynęło do Sądu 1 marca 2005r. J. B. stwierdził, że pełnomocnictwo udzielone w trybie art. 33 § 1 i 2 k.p.a. dotyczy tej sprawy bez względu przed jakimi instytucjami będzie rozpatrywana sprawa, co odnosi się również do sądów.
O granicach pełnomocnictwa decyduje jego treść, a z treści pełnomocnictwa udzielonego w postępowaniu przed organami administracji publicznej na zasadzie art. 33 k.p.a. nie wynika uprawnienie do działania przed sądami administracyjnymi, czy w ogóle przed sądami. W konkluzji pisma J. B. stwierdza, że z uwagi na brak pełnomocnictwa skarga zostanie odrzucona. Zatem J. B. znał skutki nieuzupełnienia braków formalnych skargi.
Ponadto Sąd wezwał do określenia, czyim imieniem skarga jest wnoszona, albowiem w skardze jako skarżący i pełnomocnik został wskazany J. B. Z treści art. 46 § 1 p.p.s.a. wynika, że każde pismo strony skarżącej powinno zawierać oznaczenie sadu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników (pkt 1). Tego warunku nie spełnia skarga podpisana przez J. B. - pełnomocnika, gdyż nie wiadomo w czyim imieniu została złożona, a brak ten pomimo wezwania również nie został usunięty.
Z wyżej przedstawionych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowił skargę odrzucić.