Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. decyzja z dnia 22 grudnia 1999 r. (...), wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania Haliny i Tadeusza B. od decyzji Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 15 listopada (...) nakazującej im rozbiórkę drewnianego budynku gospodarczego /altany/ wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr 2434 w N., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 138 par. l pkt l Kodeksu postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu zaś decyzji podkreślono, że pozwolenia na budowę nie wymagają jedynie altanki wybudowane na terenie ogródków działkowych będących w zarządzie Polskiego Związku Działkowców. Teren, na którym wybudowano przedmiotową altanę nie stanowi ogrodu działkowego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych /t.j. Dz.U. 1996 nr 85 poz. 390 ze zm./. Wprawdzie jest to teren rolniczy, użytkowany jako ogrody przydomowe, ale na takim terenie wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę altany. Brak takiego pozwolenia należy traktować jako samowolę budowlaną, która w myśl art. 48 Prawa budowlanego skutkuje wyłącznie wydaniem nakazu rozbiórki. Nie jest przy tym istotne, czy obiekt został wybudowany prawidłowo pod względem technicznym, czy też jego lokalizacja nie narusza praw osób trzecich lub zapisów wynikających z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
Dlatego argumenty podniesione w odwołaniu - przedmiotowy obiekt budowlany usytuowany jest na terenie przeznaczonym na ogródki przydomowe, teren ten należy uznać jako teren ogrodów działkowych i nie jest na nim wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę - nie mogą być brane pod uwagę. Wobec powyższego brak jest podstaw do zmiany lub uchylenia kwestionowanej decyzji.
Na tę decyzję Halina i Tadeusz B. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę pod zarzutem naruszenia art. 29 ust. l pkt 6 Prawa budowlanego w związku żart. 43 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 107 poz. 464 ze zm./ poprzez przyjęcie, że art. 29 ust. l pkt 6 Prawa budowlanego ma zastosowanie wyłącznie do ogrodów zarządzanych przez Polski Związek Działkowców a nie również do ogrodów przydomowych, o jakich mowa w art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. cyt. wyżej. Na tej podstawie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący - byli pracownicy PGR w N. - w oparciu o ówcześnie obowiązujący układ zbiorowy pracy dla pracowników PGR użytkowali pracowniczy ogródek przydomowy, usytuowany na działce nr 2434 "określony w wielkości 1/18 i powierzchni 1560/W" i zakupiony aktem notarialnym, gdzie zaznaczono podział ad usum, gdyż działka ta w dacie sprzedaży nie była geodezyjnie podzielona.
Zdaniem skarżących do nabytego ogródka przydomowego w pełni stosuje się określenie "działki w pracowniczych ogródkach działkowych", bowiem przyznana została pracownikowi, a jej charakter i położenie w kompleksie 18 innych działek pracowniczych nie może jej eliminować z określenia użytego w art. 29 ust. l pkt 6 Prawa budowlanego. Nieruchomości określone w art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. i art. 29 ust. l pkt 6 Prawa budowlanego są "tożsame" pod względem ich charakteru i przesłania, niezrozumiale więc jest eliminowanie ich działki z kręgu pracowniczych ogródków działkowych. Z gruntu fałszywa jest teza zawarta w zaskarżonej decyzji, iż pracowniczym ogródkiem działkowym mogą być tylko działki zarządzane przez Polski Związek Działkowców. Wiele zakładów pracy w tym m. innymi. PGR oddawało swoim pracownikiem grunty na pracownicze ogrody działkowe i tego charakteru nie zmienił fakt, że administrował takimi działkami zakład pracy, wspólnota, użytkownicy działek itp. a nie Polski Związek Działkowców.
Jest to nadinterpretacja przepisów przez organ, bowiem trudno przypuszczać by ustawodawca monopol na działki pracownicze przydzielił Polskiemu Związkowi Działkowców. Z tych względów wniesienie skargi stało się konieczne i uzasadnione.
W odpowiedzi na skargę wniesiono ojej oddalenie z uzasadnieniem jak w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Sąd ten kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem. Zaskarżoną decyzję Sąd może uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem tylko wówczas, gdy narusza ona obowiązujące prawo. Wbrew zarzutowi skargi, w rozpoznawanej sprawie nie można stwierdzić, że zaskarżona decyzja narusza prawo. W szczególności nie można zgodzić się ze skarżącymi, jakoby przy wydawaniu kwestionowanej przez nich decyzji zostały naruszone przepisy art. 29 ust. l pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ w zw. żart. 43 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 107 poz. 464 ze zm./.
Niesporne jest, ze przedmiotowy budynek gospodarczy /altana/ usytuowany na działce nr 2434, położonej w N. wybudowany został w latach 1997-1999.
Otóż w myśl art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze z./ właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Powyższy przepis obliguje zatem do wydania nakazu rozbiórki w przypadku stwierdzenia braku wymaganego pozwolenia na budowę, zgłoszenia budowy lub nieuwzględnienia sprzeciwu organu administracji publicznej. Z kolei art. 28 powyższej ustawy stanowi, iż roboty budowlane mogą być rozpoczynane jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30; w art. 29 wymieniony został zakres budów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskiwania pozwolenia na budowę, zaś art. 30 określa w swej treści budowy i roboty budowlane wymagające zgłoszenia właściwemu organowi.
Z dołączonej do akt dokumentacji sprawy jednoznacznie wynika, że przedmiotowy budynek gospodarczy /altana/ usytuowany na działce nr 2434 w N., skarżący wybudowali bez wymaganego pozwolenia na budowę. Według ustaleń Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy N., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy N. (...) z dnia 29 listopada 1994 r. /Dz.Urz. Woj. P. nr 18 poz. 117/ działka ta położona jest w terenie oznaczonym symbolem "RP - uprawy polowe" i stanowi własność prywatną 36 osób, w tym m. innymi skarżących.
W ocenie Sądu, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, że budowa przedmiotowego budynku gospodarczego wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż nie mieści się ona w zakresie budów zwolnionych z obowiązku uzyskania takiego pozwolenia /art. 29 Prawa budowlanego/. Nie dotyczy go bowiem, wbrew twierdzeniom skargi, regulacja zawarta w art. 29 ust. l pkt 6 Prawa budowlanego, stanowiącym, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa altan i obiektów gospodarczych na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych.
Wybudowanie zatem przedmiotowego budynku gospodarczego, zwanego przez skarżących altaną bez wymaganego pozwolenia na budowę stanowi samowolę budowlaną i w takiej sytuacji organ nadzoru budowlanego, stosownie do treści cyt. wyżej art. 48 Prawa budowlanego, obowiązany jest wydać decyzję nakazującą rozbiórkę budynku. Skarżący popełnili taką samowolę, zatem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu.
Nie jest trafny pogląd skarżących, iż organy orzekające w sprawie niesłusznie eliminują ich działkę "z kręgu pracowniczych ogródków działkowych" i w konsekwencji spod regulacji art. 29 ust. l pkt 6 Prawa budowlanego.
W świetle materiałów sprawy jest niewątpliwe, że skarżący będąc wcześniej pracownikami Państwowego Gospodarstwa Rolnego w N. i z mocy układu zbiorowego pracy pracowników PGR, użytkowali "ogródek przydomowy" usytuowany na działce 2434, którą następnie nabyli na własność /a ściślej udział w wielkości 1/18/ i wybudowali na niej sporny budynek gospodarczy /altanę/. Prawidłowo więc przyjmują organy obu instancji, iż budowa spornego budynku wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem działka z wybudowanym następnie nie niej spornym budynkiem stanowi własność skarżących i nie podlega ona regulacjom zawartym w ustawie z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych /t.j. Dz.U. 1996 nr 85 poz. 390 ze zm./, w szczególności więc nie będąc pracowniczym ogrodem działkowym w rozumieniu jej przepisów. Chybiony jest też pogląd skargi, jakoby zawarta definicja pracowniczego ogrodu działkowego przewidziana przepisami powyższej ustawy była tożsama z "ogrodem przydomowym", o jakim mowa w art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 107 poz. 464 ze zm./, która jak wskazuje sam jej tytuł, nie znajduje odniesienia do nieruchomości stanowiących własność osób fizycznych. W rezultacie Sąd nie znajduje żadnych powodów do usunięcia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z obrotu prawnego.
Dlatego na podstawie art. 27 ust. l cytowanej ustawy o Naczelnym Sądzie
Administracyjnym skarga została oddalona.