Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Rz. z dnia 19 czerwca 1998 r., (...), uchylająca decyzję Prezydenta Miasta Rz. z dnia 30 marca 1998 r., (...) i umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia Henrykowi T. pozwolenia na użytkowanie kiosku handlowego umiejscowionego na działce nr 37/1 i 37/2, obręb 47 przy ul. K. B. w Rz.
Powołaną decyzję wydał na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa i art. 105 Kpa. W uzasadnieniu tej decyzji przytoczył, że Henryk T. postawił przedmiotowy kiosk na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Rz. z dnia 13 lutego 1992 r., (...). Wedle tej decyzji kiosk spożywczy jako obiekt tymczasowy miał być usytuowany przy ul. Z., na okres trzech lat tj. do dnia 31 marca 1995 r.
Przed upływem tego terminu Henryk T., nie podejmował żadnych starań o zmianę przedstawionego pozwolenia w taki sposób, aby wybudowany kiosk mógł pozostać na stałe lub na inny określony czas.
Skoro więc określony w pozwoleniu okres użytkowania kiosku upłynął, to organ powinien przystąpić do jego likwidacji /rozbiórki/ przez zastosowanie procedury i środków wynikających z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a nie wszczynać z urzędu postępowania w celu zalegalizowania tego obiektu na stałe.
W orzecznictwie utrwaliło się stanowisko, że obowiązek likwidacji obiektu budowlanego wzniesionego na czas oznaczony, powstaje z chwilą upływu terminu określonego w pozwoleniu na budowę /wyrok NSA z dnia 5 września 1988 r., IV SA 644/88/.
Organ odwoławczy napomknął, że rozstrzygnięcia wyeksponowane przez organ I instancji, zawarte w postanowieniach z dnia 3 stycznia 1997 r. i 30 września 1997 r., (...) oraz w decyzji z dnia 7 marca 1997 r., (...), będą rozpatrywane z urzędu w trybie odrębnego postępowania.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący Henryk T., nie wskazując sposobu weryfikacji zaskarżonej decyzji zarzucił, że kiosk handlowy był postawiony na podstawie pozwolenia na budowę, które straciło ważność, ale kiosk nie został usunięty.
Kiosk był ustawiony niezgodnie z pozwoleniem na budowę i w przedstawionej sytuacji zachodzi przypadek zawarty w art. 50 ust. 3 prawa budowlanego pociągający za sobą stosowanie przepisów art. 50 i art. 51 tego prawa.
Wojewoda Rz. wniósł o oddalenie skargi i powtórzył w rozwiniętej postaci ustalenia i wnioski zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skarżącego wyjaśnił, że zastosowanie procedury wynikającej z art. 50 ust. 3, a później z art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego z 1994 r., mogłoby mieć miejsce w przypadku gdyby w pozwoleniu budowlanym organ nie zawarł warunku jego tymczasowości, lub gdyby inwestor przed upływem ważności tego pozwolenia wystąpił z odrębnym wnioskiem o jego zmianę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zawiadomienie o terminie rozprawy doręczono skarżącemu w trybie zastępczym /art. 44 Kpa/. Skarżący pomimo dwukrotnego awizowania /22.11 i 25.11.1999 r./ nie podjął przesyłki z placówki pocztowej. W takiej sytuacji wskazany przepis uznaje przesyłkę za doręczoną adresatowi.
Z ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Rz. z dnia 13 lutego 1992 r., (...) wynika, że skarżącemu tą decyzją udzielono pozwolenia na ustawienie tymczasowego obiektu budowlanego /kiosku spożywczego/ przy ulicy Z. w Rz. na okres 3 lat tj. do dnia 31 marca 1995 r. Poza sporem jest, iż skarżący postawił kiosk w roku 1992 i tego kiosku nie rozebrał. Nie składał także wniosku o zmianę pozwolenia na budowę.
Impulsem do wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie było pismo Władysława L. z dnia 17.11.1996 r. /właściciel nieruchomości sąsiedniej/, który żądał przeniesienia tego kiosku w inne miejsce, obiekt ten był postawiony na określony czas i obecnie stanowi "dziką" zabudowę.
Organ I instancji uznał, iż w przedstawionej sytuacji faktycznej przedmiotowy obiekt może być zalegalizowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu i taka decyzja została wydana.
Na skutek odwołania Władysława L., organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji i stwierdził, że skoro istnieje już obowiązek likwidacji tego obiektu, zatem niedopuszczalne jest stosowanie innej formy rozstrzygnięcia kwestii już rozstrzygniętej i w związku z tym uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie kiosku spożywczego.
Zdaniem Sądu pogląd i rozstrzygnięcie organu II instancji są zgodne z prawem.
Decyzja udzielająca pozwolenia na budowę tymczasowego obiektu budowlanego i określająca okres użytkowania takiego obiektu zawiera równocześnie nakaz rozbiórki obiektu, po upływie okresu użytkowania określonego w decyzji. W takiej sytuacji, gdy istnieje już ostateczny nakaz rozbiórki obiektu, nie ma podstaw prawnych do stosowania art. 50, art. 51 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, a także art. 40, art. 42 prawa budowlanego z 1974 roku, bowiem prowadziłoby to do obejścia zasady trwałości decyzji wypowiedzianej w art. 16 par. 1 Kpa. Okoliczność, że kiosk po dniu 31 marca 1995 r. nie został rozebrany, nie stanowi żadnej podstawy prawnej do legalizacji dalszego użytkowania.
Z powyższych względów należało skargę oddalić na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.