Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu wniosku Marka Ch. zamieszkałego w K. przy ul. M. 16/61 Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 35 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 104 Kpa decyzją z dnia 17.05.2000 r. (...) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego, przyłącza wodociągowego oraz przyłącza sanitarnego mających być zlokalizowanych na działce nr 2704/15 położonej w K. przy ul. M. według projektu sporządzonego przez mgr inż. arch. Katarzynę Sz.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ ustalił, iż decyzją z dnia 5.12.1997 r. (...) Prezydent Miasta K. nakazał wnioskodawcy dokonania rozbiórki czterech boksów garażowych, wybudowanych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę na działce nr 2704/15, na której to nieruchomości umiejscowiono objęty wnioskiem budynek mieszkalno-usługowy. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzja Wojewody K. z dnia 16.01.1998 r. (...), a wyrokiem z dnia 3.08.1999 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Marka Ch. na tę ostatnio wymienioną decyzję. Wezwaniem opatrzonym datą 4.01.2000 r. zobowiązano wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku m.in. o przedłożenie zgłoszenia rozbiórki przedmiotowych garaży, co ponowiono postanowieniem z dnia 27.03.2000 r. określając termin realizacji nałożonego obowiązku na dzień 5.05.2000 r. Pomimo upływu nakreślonego terminu wniosek we wskazanym kierunku nie został uzupełniony.
Decyzję tę zaskarżył odwołaniem Marek Ch., kierując je do Wojewody P. i wnosząc o uchylenie zakwestionowanej decyzji, względnie jej unieważnienie, zarzucając, iż wnioskiem z dnia 29.04.2000 r. skierowanym do Wojewody P. opartym o art. 24 par. 3 Kpa domagał się wyłączenia od rozpatrzenia jego sprawy Zastępcy Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego w K. Zbigniewa K. w związku z wątpliwościami co do bezstronności tego urzędnika oraz o rozważenie możliwości przekazania tej sprawy do rozpatrzenia innemu urzędowi mającemu siedzibę poza powiatem krośnieńskim. Do chwili obecnej wniosek ten nie został rozpatrzony, a w jego ocenie do czasu rozpoznania tego wniosku postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę winno być zawieszone.
Ponadto zdaniem odwołującego się art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego ma zastosowanie do obiektów budowlanych, a nie do tymczasowych obiektów budowlanych jakimi są przedmiotowe garaże. Wreszcie Marek Ch. podnosi, iż zaskarżona decyzja zawiera pouczenie o możliwości odwołania się od niej do Wojewody K., a to rodzi wątpliwości kogo personalnie miał na myśli organ decyzyjny.
Po rozpatrzeniu tegoż odwołania Wojewoda P. działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa decyzją z dnia 16.08.2000 r. (...) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W motywach swojej decyzji organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane "właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki". Z załączonego do akt sprawy projektu zagospodarowania działki nr 2704/15 pod budowę obiektu mieszkalno-usługowego, przyłącza wodociągowego, przyłącza sanitarnego, śmietnika, wjazdu oraz ogrodzenia jednoznacznie wynika, że na przedmiotowej nieruchomości znajdują się "istniejące garaże tymczasowe" w stosunku do których orzeczono nakaz przymusowej rozbiórki. Stąd też nie jest trafnym zarzut odwołującego się odnoszący się do tej kwestii.
Również nie może być uwzględniony zarzut idący w kierunku zawieszenia postępowania w badanej sprawie, albowiem w aktach sprawy znajduje się postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 30.06.2000 r. (...) stanowiące o odmowie wyłączenia wymienionego wyżej pracownika od prowadzenia sprawy. Natomiast trafnym jest zarzut o wadliwym pouczeniu w decyzji organu I instancji, co do wskazania organu odwoławczego, jednakże okoliczność ta nie miała znaczenia dla wyniku sprawy, gdyż odwołanie zostało rozpoznane przez właściwy organ, przy uwzględnieniu stanowiska, iż błędne pouczenie nie może szkodzić stronie.
Tę ostatnią decyzję zaskarżył skargą skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego Marek Ch. wskazując jako podstawę zaskarżenia art. 3 w zw. z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego przez niewłaściwą ich interpretację i wadliwe zastosowanie powołanego wyżej art. 35 Prawa budowlanego oraz brak właściwego uzasadnienia co do zastosowania w okolicznościach sprawy tego przepisu prawa. Opierając się na powyższych zarzutach skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 17.05.2000 r. i nakazanie organowi wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zgodnie z przedłożonym wnioskiem.
W motywach skargi odwołując się do zapisu zawartego w art. 3 Prawa budowlanego skarżący polemizuje ze stanowiskiem organu, twierdząc iż powołany przepis prawa rozgranicza takie pojęcia jak obiekt budowlany, budynek, budowla, obiekt małej architektury i tymczasowy obiekt budowlany. Stąd też uprawnionym jest wniosek, że pojęcie obiektu budowlanego i tymczasowego obiektu budowlanego, to dwa zupełnie różne i nie implikujące się pojęcia. Natomiast zapis zawarty w art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego wyraźnie odnosi się do obiektów budowlanych, a więc obiektów mających charakter trwały, a nie obiektów typu tymczasowego. Gdyby było inaczej wówczas ustawodawca zawarty w art. 35 ust. 5 zapis uzupełniłby słowami "lub tymczasowy obiekt budowlany". Ustawione zaś na działce nr 2704/15 blaszane, nie związane trwale z gruntem magazyny na materiały budowlane dla przyszłej budowy, czasowo adaptowane z gotowych garaży blaszanych są niewątpliwie tymczasowym obiektem budowlanym, co również potwierdził w uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda Podkarpacki określając je jako "istniejące garaże tymczasowe".
Magazyny te zostaną natychmiast rozebrane po zakończeniu procesu inwestycyjnego związanego z budową budynku. Wynika to z przedłożonego do zatwierdzenia projektu zagospodarowania przedmiotowej działki, a dodać należy, iż magazyny te zlokalizowane są w miejscu nie kolidującym z miejscem posadowienia przyszłego budynku. Przedstawiony zaś w uzasadnieniu decyzji pogląd jest nadinterpretacją prawa zmierzającą do ograniczenia jego uprawnień do zagospodarowania własnego terenu na cel mieszkaniowy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty nie podważają legalności zaskarżonej decyzji.
W okolicznościach sprawy poza sporem bowiem pozostaje, iż na terenie nieruchomości oznaczonej jako działka nr 2704/15, objętej planowaną inwestycją zlokalizowane są garaże tymczasowe w stosunku do których prawomocnie orzeczono nakaz rozbiórki. Jeżeli zaś tak, to wbrew zawartym w skardze sugestiom, stwierdzić należy, iż w zaistniałej sytuacji istnieje po stronie właściwego organu obowiązek wydania decyzji stanowiącej o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, określony we właściwie powołanym przez organ art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i że obowiązek ten dotyczy również obiektów tymczasowych w stosunku do których orzeczono nakaz rozbiórki. Wszak powołany wyżej przepis prawa posługuje się terminem "obiekt budowlany", zgodnie zaś z cyt. przez skarżącego art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego za tymczasowy obiekt budowlany uznaje się obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania. (...), a także obiekt budowlany nie połączony trwale z gruntem.
Tego rodzaju zapis stanowiący definicję normatywną pojęcia "tymczasowy obiekt budowlany" oznacza, iż każdy tymczasowy obiekt budowlany jest jednocześnie obiektem budowlanym. Inaczej mówiąc zgodnie z zasadami logiki termin "obiekt budowlany" jest nazwą nadrzędną w stosunku do nazwy "tymczasowy obiekt budowlany" i pomiędzy nimi istnieje relacja jaka łączy pojęcia "rodzaju" i "gatunku". Skoro zatem w powołanym już art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego ustawodawca posłużył się pojęciem rodzajowym w postaci "obiektu budowlanego", to stosownie do zasad logiki formalnej /wykładnia logiczna/ uprawnionym jest stwierdzenie, że obejmuje one wszystkie gatunki mieszczące się w tym pojęciu, a więc i tymczasowe obiekty budowlane.
Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut, który wprawdzie nie został podniesiony w skardze, ale który skarżący zaprezentował w odwołaniu od decyzji organu I instancji, dotyczący jego wniosku o wyłączenie od udziału w postępowaniu Zastępcy Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego w K., ponieważ po pierwsze wniosek ten został ostatecznie oddalony, a po drugie powoływanie się na wyłączenie pracownika po myśli art. 24 par. 3 Kpa jest skuteczne dopiero w razie wydania przez jego bezpośredniego przełożonego stosownego postanowienia, po uprzednim uprawdopodobnieniu istnienia okoliczności, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności tego pracownika. Tak również Naczelny Sąd Administracyjny /vide: wyrok z dnia 17 sierpnia 1993 r. SA/Po 3155/92 - OSP 1995 z. 9 poz. 188/.
W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja, wbrew podniesionym w skardze zarzutom odpowiada prawu, to działając na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, należało orzec jak w sentencji.