Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13.07.1998 r. Wojewoda T. na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 55 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa po rozpatrzeniu odwołania Weroniki M. i Zygmunta K. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. W. z dnia 21.05.1998 r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego Feliksa Dz. wybudowanego na działce nr 1990 w S. W. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że organ I instancji udzielił Feliksowi Dz. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wybudowanego na działce nr 1990 w S. W. Wydanie decyzji poprzedzone zostało postępowaniem przygotowawczym, gdzie inwestor przedłożył wymagane prawem uzgodnienia i stosowne dokumenty.
Z decyzją tą nie zgodziła się Weronika M. i Zygmunt K. zarzucając, iż została wydana z naruszeniem prawa. Stwierdzili, iż działka na której stoi budynek nie ma uregulowanego stanu prawnego granic, wobec czego zachodzić może przypuszczenie, że budynek został częściowo postawiony na sąsiedniej nieruchomości.
Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda wskazał na art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym to przepisem, właściwy organ udziela pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia, jeżeli taki obowiązek wynikał z decyzji o pozwoleniu na budowę bądź wynikał z przepisów art. 55 ust. 1 pkt 2 tego prawa. W konkretnym przypadku inwestor do wniosku o pozwolenie na użytkowanie przedłożył wymagane prawem opinie, uzgodnienia i inne dokumenty świadczące o zdatności budynku do użytkowania. Brak więc było podstaw do wydania decyzji odmownej. Zarzut wniesiony przez odwołujących się, iż inwestor nie wykazał się dokumentem stwierdzającym prawo do dysponowania w granicach własnej nieruchomości - w świetle przepisów prawa budowlanego nie stanowi podstawy do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Obowiązek ten spoczywa na inwestorze przed udzieleniem pozwolenia na budowę, natomiast przy wydawaniu pozwolenia na użytkowanie nie obowiązuje.
Na decyzję tą skargę wnieśli Weronika M. oraz Zygmunt K. i zarzucając jej rażące naruszenie prawa budowlanego sformułowali wniosek o jej uchylenie. Naprowadzili, że w postępowaniu przed organem I instancji wydane zostało postanowienie o jego zawieszeniu do czasu rozgraniczenia nieruchomości. Sąd ustalił granice ale do chwili obecnej nie nastąpiło jej wytyczenie w terenie i nie zostały wyniki tego rozgraniczenia naniesione do zasobów geodezyjnych. Brak jest więc aktualnej mapy, która mogłaby stanowić podstawę do dalszego procedowania i wydania decyzji o użytkowaniu. Postępowanie takie. gdzie budynek Feliksa Dz. jest częściowo usytuowany na nieruchomości nie stanowiącej jego własności, rodzi skutki wynikające z przepisów prawa cywilnego. Błędne jest stanowisko Wojewody, że wykonanie obiektu nastąpiło zgodnie z warunkami zabudowy oraz pozwolenia na budowę, gdyż te nie zezwalały Feliksowi Dz. na posadowienie budynku na nieruchomości skarżącego. Feliks Dz. nie powinien więc uzyskać zezwolenia, dopóki nie usunie stanu niezgodnego z prawem.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i wskazał na ugodę zawartą między stronami na rozprawie administracyjnej w dniu 13.02.1996 r., która została zatwierdzona postanowieniem Wojewody T. z dnia 14.02.1998 r. (...). W pozostałej zaś części odniósł się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Poza sporem pozostaje okoliczność, że Feliks Dz. przystąpił do budowy budynku mieszkalnego w oparciu decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia 1.08.1989 r. i realizując objęty tym pozwoleniem obiekt budowlany odstąpił w sposób istotny od warunków udzielonego pozwolenia. Wobec tego, na skutek pism Weroniki M. i Zygmunta K., w dniu 28.06.1995 r. organ zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w tej sprawie. Z kolei decyzją z dnia 27.12.1995 r. wydaną przez Kierownika Urzędu Rejonowego w S. W. nałożone zostały na inwestora obowiązki polegające na wykonaniu określonych czynności, których dopełnienie umożliwi wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku. W wyniku odwołania Feliksa Dz., strony tego postępowania, a to Feliks Dz., Stanisław Dz., Weronika M. i Zygmunt K., zawarły przed organem II instancji ugodę, która następnie została zatwierdzona postanowieniem Wojewody T. z dnia 14.02.1996 r. Wobec zawarcie, ugody straciła moc decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w S. W. z dnia 27.12.1995 r. nakazująca Feliksowi Dz. zamurowanie otworów okiennych od strony działki W. M. i Z. K. Ubiegając się o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego /wniosek z dnia 14 stycznia 1998 r./, Feliks Dz. przedłożył organowi budowlanemu projekt techniczny, inwentaryzację, orzeczenie techniczne oraz plan sytuacyjny zagospodarowania działki wraz z opiniami dotyczącymi wykonanych w budynku instalacji, jak również postanowienie Sądu Rejonowego w S. W. z dnia 19.11.1997 r. (...) o rozgraniczeniu nieruchomości stanowiących własność Feliksa Dz. oraz Zygmunta K. i Weroniki M. Na tej podstawie organ wszczął postępowanie administracyjne, o czym zawiadomił strony w dniu 19.01.1998 r. Wobec zastrzeżeń skarżących zgłoszonych w piśmie z dnia 27 stycznia 1998 r., przeprowadził rozprawę administracyjną /16.02.1998 r./ i po uzupełnieniu postępowania dowodowego m.in. o oględziny nieruchomości wnioskodawcy, co nastąpił w dniu 1.05.1998 r. - wydał decyzję z dnia 21.05.1998 r. o udzieleniu Feliksowi Dz. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wybudowanego w S. W. na działce nr 1990. Decyzja ta utrzymana została w mocy rozstrzygnięciem stanowiącym przedmiot skargi.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. nr 89 poz. 414 ze zm./, w szczególności art. 55 i następne. Określają one sytuacje, kiedy uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest wymagane /art. 55 ustawy/, jakie obowiązki przy istnieniu zobowiązania wyżej wskazanego winien wykonać inwestor /art. 56/, a także jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku o zezwolenie na użytkowanie obiektu /art. 57/. Natomiast art. 59 ustawy określa sytuacje, w których organ wydaje pozwolenie na użytkowanie, względnie odmawia wydania takiego pozwolenia.
Przenosząc wskazane wyżej unormowania na występujący w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że Feliks Dz. wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego przedłożył wymagane prawem dokumenty i opinie. Organ natomiast dokonał kontroli terenu budowy i wobec tego, skoro spełnione zostały wszystkie wymagania wynikające z Prawa budowlanego, wydał pozwolenie na użytkowanie.
Przechodząc natomiast do skargi i jedynego w zasadzie zarzutu sprowadzającego się do kwestii własnościowych gruntu, na którym Feliks Dz. wzniósł budynek mieszkalny stwierdzić należy, że zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Żaden bowiem przepis Prawa budowlanego dotyczący pozwolenia na użytkowanie, nie nakłada na inwestora obowiązku wylegitymowania się tytułem prawnym do działki i nie uzależnia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego od przedłożenia takiego tytułu. Stanowisko takie prezentowane było w orzecznictwie na gruncie Prawa budowlanego z 1974 r. /wyrok NSA z dnia 6 maja 1987 r., IV SA 57/87 - GP 1987 nr 17 str. 17/ i w świetle uregulowań obecnie obowiązującego prawa jest nadal aktualne. Skoro więc nie można domagać się od inwestora w tym postępowaniu dokumentu dotyczącego tytułu do działki, to tym samym nie można zobowiązać go do uregulowania sporu granicznego, który w niniejszej sprawie został i tak już rozstrzygnięty postanowieniem sądu powszechnego.
Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga zakres sądowej kontroli aktów administracyjnych. Stosownie do przepisu art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, Sąd sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Oznacza to, że aby skarga odniosła zamierzony skutek Sąd musi stwierdzić naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli we wskazanym wyżej zakresie stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Z tych przyczyn skarga podlega oddaleniu, w oparciu o przepis art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.