Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] wydana w wyniku odwołania M. K.,- o uchyleniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2001 roku znak: [...] i umorzeniu postępowania organu I instancji.
W podstawie prawnej wskazano przepis art.138 § 1 pkt 2 k.p.a.
W uzasadnieniu decyzji zostało wyjaśnione, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązał Państwa D. i M. K. do przedłożenia określonych dokumentów w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Stwierdzone zostało, że w 1998 roku w ramach robót remontowych w części kamienicy zabytkowej położonej w Ł. przy ul. [...] odnowiona została elewacja frontowa, dokonano wymiany istniejących drewnianych wrót do sieni wjazdowej na aluminiowe, wewnątrz kamienicy w części stanowiącej sień została wymurowana ścianka działowa oddzielająca powstałe pomieszczenie sklepowe od pozostałej części sieni przelotowej, w ścianie zamontowano drzwi plastikowe, w ścianie nośnej wykuto dwa otwory drzwiowe, które łączą powstałe pomieszczenia w sienią którą przeznaczono na sklep.
Kamienica w której wykonano wyżej opisane roboty budowlane położona jest w ścisłej strefie ochrony zabytków wpisana jest do rejestru zabytków układu urbanistycznego miasta Ł. i zakres wykonywanych robót budowlanych wymagał uzgodnienia z konserwatorem zabytków oraz uzyskania pozwolenia budowlanego, którego to obowiązku inwestor nie dopełnił.
Odwołanie od decyzji wniósł M. K. i wyjaśnił, że wszystkie prace remontowe w spornej kamienicy przeprowadził na podstawie pozwolenia budowlanego które zostało poprzedzone wymaganymi prawem uzgodnieniami i na fakt prawdziwości swojego twierdzenia do odwołania dołączył kserokopię decyzji z dnia [...] lipca 1998 roku nr [...] wydaną przez Kierownika Urzędu Rejonowego w R. oraz kserokopię decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...].01.1998r. L.dz. [...].
Nie zgadza się z ustaleniami PINB dotyczącymi kwestionowanego zakresu robót wykonywanych wewnątrz sieni skoro wszystkie prace zostały wykonane zgodnie z ustaleniami służb konserwatorskich oraz opinią rzeczoznawcy. Zwrócił również uwagę, że jego żona ma na imię E., a nie D., jak mylnie podano w zaskarżonej decyzji.
Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym zbadano podniesione zarzuty i ustalono, że M. K. posiadał pozwolenie budowlane na wykonanie robót budowlanych przy kamienicy zlokalizowanej przy ul. [...] w Ł. Pozwolenie to obejmowało modernizację ściany frontowej kamienicy oraz wymianę drzwi do bramy wjazdowej tego obiektu. Nie przewidywało natomiast wykonania robót budowlanych wewnątrz obiektu, jak również urządzenia sklepu w sieni.
W cenie organu odwoławczego ocena wykonania robót budowlanych wewnątrz budynku nie należy do organu nadzoru budowlanego lecz do służb konserwatorskich dlatego też przy tym stanie faktycznym sprawy uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania I instancji jest uzasadnione.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący J. W., T. L., M. Ł. J. K. jako współwłaściciele części spornej kamienicy położonej w Ł. [...] wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucili zaskarżonej decyzji obrażę przepisów prawa materialnego i procesowego.
W argumentach skargi zakwestionowali całe postępowanie prowadzone przed organem nadzoru budowlanego, gdyż w/g skarżących brak było podstaw prawnych do podjęcia zawieszonego postępowania w tej sprawie skoro nie została zakończona sprawa prowadzona przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dotycząca uzgodnień o których mowa w art. 32 ust.1 prawa budowlanego z 1994 roku.
Nadto zakwestionowali legalność decyzji przedłożonych przez M. K. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na modernizację elewacji frontowej kamienicy z dnia [...].07.1998 r Nr [...] twierdząc, że w tych postępowaniach nie brali udziału w sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W replice na zarzuty złożone w skardze wyjaśnił, że kwestionowane przez skarżących decyzje zostały przekazana Wojewodzie [...] do rozpatrzenia w/g właściwości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
skarga skarżących jest uzasadniona.
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o posterowaniu przed sądami administracyjnymi /art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U z 2002 r. Nr 153 poz. 1271/
Kontrola natomiast tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej / art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U z 2002 r. Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U Nr 153 poz. 1270/ zwana dalej u.p.s.a. nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b u.p.s.a., Sąd ten jest zobligowany do uchylenia zaskarżonej decyzji, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, iż organy orzekające w sprawie naruszyły przepisy postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 art. 10 § 1 k.p.a.
Zgodnie z wyżej cytowanymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego organy orzekające w sprawie zobowiązane są do przestrzegania zasady dążenia do prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. obligującej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do jej załatwienia przy uwzględnieniu zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony.
Art. 77 § 1 k.p.a. nakazuje aby przed podjęciem decyzji w sprawie w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Celem bowiem każdego postępowania dowodowego jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, aby jej załatwienie opierało się na udowodnionych faktach i aby do tych faktów zostały zastosowane właściwe normy prawne.
Zasada natomiast wyrażona w art. 10 § 1 k.p.a., gwarantuje stronie udział w każdym stadium postępowania.. Brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu jest naruszeniem przepisu art. 10 § 1 k.p.a.
Analiza akt sprawy wskazuje i ta okoliczność jest bezsporna, że sprawa dotyczy kamienicy położonej w ścisłej strefie ochrony zabytków wpisanej do rejestru zabytków układu urbanistycznego miasta Ł. decyzją nr [...] z dnia [...].10.1969r. i zgodnie z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. wszelkie roboty budowlane wymagają uzgodnienia z władzami konserwatorskimi.
W księdze wieczystej Nr [...] urządzonej dla nieruchomości położonej w Ł. złożonej z działkami nr 3112/1 plac zabudowany jest murowanym piętrowym budynkiem i lokalami handlowymi / sporna cześć kamienicy/ wpisane jest na własność M. K. i E. K. Wizja lokalna przeprowadzona przez pracowników nadzoru budowlanego i ustalenia w sprawie sposobu użytkowania sieni mieszczącej się w kamienicy zabytkowej oraz prac wykonanych robót remontowych dokonano z pominięciem zawiadomienia prawem przewidzianym zainteresowanych stron postępowania tj. E. i M. K. co czyni powyższą czynność wadliwą. W dalszej kolejności E. K. jako właścicielka tej nieruchomości nie brała udziału w sprawie, którą to kwestię w zarzucie odwołania podniósł M. K. a do którego to zarzutu organ nie ustosunkował się.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że każdy właściciel / posiadacz, użytkownik wieczysty / nieruchomości na której to przewiduje się czynności budowlane jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. i na zasadzie art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji państwowej mają obowiązek zapewnić mu czynny udział w każdym stadium tego postępowaniu i umożliwić wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji. Uchybienie w/w obowiązku stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające wpływ na wynik sprawy i uzasadnia uchylenie decyzji przez sąd administracyjny.
Niezależnie od wyżej wymienionego uchybienia Sąd stwierdza, że urządzenie sklepu w zabytkowej sieni spornej kamienicy należy zakwalifikować jako zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego i właściwym organem do rozpoznania tej kwestii wbrew twierdzeniu organu jest organ nadzoru budowlanego.
To, że sporna kamienicy położona jest w ścisłej strefie ochrony zabytków i wszelkie roboty budowlane wymagają uzgodnienia z władzami konserwatorskimi nie jest to równoznaczne, że legalność wykonanych robót należy do służb konserwatorskich.
W ponownym rozpoznaniu sprawy organ przy uwzględnieniu, że sporny obiekt jest własnością E. i M. K. zawiadomi ich w sposób prawem przewidzianym o toczącym się postępowaniu i zagwarantuje im uprawnienia wynikające z art. 7, art. 10 § 1 art. 11, art. 79 k.p.a., ponowi oględziny w celu ustalenia zgodności wykonanych robót z pozwoleniem budowlanym, ustali jakie roboty budowlane wybiegają poza granice decyzji pozwolenia budowlanego, ustali datę tych nielegalnych robót z jednoczesnych zawiadomieniem odpowiednich służb konserwatorskich w celu wydania opinii.Rozpatrzy również kwestię zmiany sposobu użytkowania sieni w sposób określony w art.71 prawa budowlanego i dopiero tak przeprowadzone postępowanie pozwoli na wydanie stosownych ustaleń i wydanie odpowiedniej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji wyroku stosownie do art. 145 § 1 lit b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U z 2002 r. Nr 153 poz. 1270/.
O kosztach orzeczono po myśli art. 200 cyt. ustawy.